EP.5 ก็คนมันรัก (1)

“อย่างน้อย ผมก็ไม่อยากชอบน้องไปมากไปกว่านี้ เพราะผมกลัวว่าผมจะทำระยำตำบอนกับน้องอีก”

กูขี่มอไซค์ออกมาจากตรงนั้น ระหว่างที่ขี่ไปก็คิดว่า

น้องมนต์แม่ง

กูนึกย้อนไปถึงตอนที่พลั้งปากบอกไปว่าชอบน้องมาก่อน ทันทีที่น้องมนต์ได้ยิน เธอนิ่งไป ร่างเล็กเม้มปาก กูเองก็ชะงักไป จะแก้ตัวแต่อาจไม่ทัน เธอก็พูดออกมาก่อน

“ขะ... ขอโทษนะคะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น “หนู... กลัวพี่มาตลอดเลยค่ะ ตั้งแต่เรื่องครั้งนั้น คิดว่าถ้าไม่เจอพี่อีกคงจะดี”

“...”

กูเงียบ ใจกูแผ่วลง ก็อย่างว่า เธอจะมาชอบกูกลับเนี่ยนะ? คิดเรื่องเพ้อฝันเป็นเด็กกะโปกไปได้ไอ้ขวด

“ตะ... แต่หนูก็ดีใจนิดหน่อยนะคะ ถ้าพี่ทำไปเพราะพี่ไม่ได้เกลียดหนู” เธอกุมมือตัวเองตรงกลางลำตัว กูจ้องหน้าเธออย่างตกใจ น้องมนต์ยังคงหลบตาอยู่ เธอไม่ได้แสดงท่าทีเขิน แต่เป็นอารมณ์แบบ

ผู้หญิงใจพระ

“แม่งเอ้ย” กูสบถออกมาหลังจากที่ขี่ไปได้ไม่เท่าไหร่ ผละมือข้างนึงมาลูบหนังหน้าตัวเองแรงๆ สะบัดหัวว่าไม่ได้แดกเหล้าจัดไป หรือยังแฮงก์อยู่

จับอกตัวเอง ใจแม่งเต้นหน่อยๆ

ใจแม่งสั่นอ่ะ อีเหี้ย

“มาทำงี้ ก็ยิ่งชอบอ่ะดิ”

ย้ายมาที่สัตหีบ อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปสำหรับกู

กูกระดกเหล้าลงคอ น้ำเหลวขมๆ ไหลลงคอทำเอารู้สึกร้อนๆ คอหน่อยนึงตามประสาแสงโสม ขวดแบนก็ปาไปร้อยกว่าบาทไทย ปกติตอนแดกสมัยเรียนหารกับพวกไอ้เจเอา แล้วก็มีเงินที่ไถเด็กมาหนุนบ้างบางวัน

ก็อย่างว่า สมัยก่อนแม่งไม่ได้หาตังค์เองเหมือนตอนนี้ อาศัยผลาญเงินเดือนพ่อไปวันๆ

พวกน้องๆ กูที่เข้า สน. วันนั้น หลายส่วนออกมาจากสถานกักกันเพราะอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่จะแดกเหล้าเสพยา โดนบำบัดจนอ้วกแตกทุกวัน ส่วนที่เข้าเรือนจำก็ถูกปล่อยออกมาหมด กินเวลาไปไม่ถึงปี พวกมันพอออกมาได้ บ้างก็หนักกว่าเดิม บ้างก็หลุด บ้างก็กลับตัว แล้วแต่คนอยู่ดี

คงมีแต่กูที่กระทงหนักสุด เพราะฉุดลูกสาวเขามาด้วย ส่วนไอ้เจตอนนี้ไม่ได้ข่าว หลังออกจากห้องขังกูก็ยุ่งกับการหางานดับประวัติต้องโทษ

ยอมรับว่าเคว้งไปเหมือนกันตอนอยู่ในห้องขัง ปกติที่กูมาที่นี่ปู่จะใช้เส้นทำให้ค่าปรับลดครึ่งนึงหรือให้ท้ายกูจนไม่มีความผิดตลอด (เพราะตระกูลปู่เป็นตำรวจ พ่อปู่ก็เป็นตำรวจยศสูงๆ) เวลาทำระยำตำรวจก็ได้แต่ส่งหมายมาที่บ้าน แต่ก็ทำเหี้ยไรกูไม่ได้

กูเป็นคนที่หยาบคาย สุดตีน ไม่แคร์ว่าผู้หญิงจะเสียใจจากการกระทำของกู เมียเก่าที่เลิกๆ กันไป ก็เพราะทนสันดานกูไม่ได้ บางคนนอกใจไปคบกับเด็กวิทยาลัยอื่น กูจำได้ว่าไม่ได้รัก แค่หวงก้าง จนเอาไม้หน้าสามไปฟาดหน้ามันเลือดอาบเข้าโรงบาล

ก็ตามที่บอก ว่าทำไมกูถึงพูดว่าน้องมนต์เป็น รักแรก

ตอนนั้นก็แค่ตรงใจ แต่ตอนนี้ เธอมองกูเป็นคน ไม่ใช่ปีศาจ ทั้งที่กูทำเหี้ยสารพัดกับน้อง

มันคงจะดีถ้าได้อยู่ใกล้กว่านี้อีก

“ยิ้มอะไรฮึไอ้ขวด” ร่างสูงบึกบึนของเสี่ยเป้เรียกชื่อกูตอนที่กูกระดกขวดแบนแล้วฉีกยิ้มกริ่มคนเดียว กูผละไปมอง เห็นเสี่ยกำลังนั่งเคาะมวนบุหรี่กับโต๊ะ สงสัยนั่งจ้องมามากแต่กูไม่ได้สน

“เปล่าเสี่ย” ตอบห้วนๆ แล้ววางขวดแสงโสมลงบนโต๊ะ เสี่ยกระดิกตีน

“เมื่อกี้ได้ฟังกูรึเปล่า” เสี่ยถามย้ำ เคาะบุหรี่อีกจนงอนิดๆ “กูถามว่า จะมาทำงานกับกูไหม”

“งานผมเยอะจนไม่มีเวลาอ่ะ” พูดแล้วเอนตัวนั่งกอดอก เพราะมัวแต่สะเหล่อมองตามน้องมนต์จนค่ำ เลยมาทำงานสายจนไม่ได้ไปต่อต้องมานั่งจับเจ่าอยู่กลางถนน โชคดีพี่ๆ กลับบอกว่าเสี่ยเป้เรียกมาเอาเงินที่เล้าจน์ผับใต้ดินที่กูทำงาน พอมาถึงเอาแต่นั่งแดกเหล้าไม่พูดไม่จา

งานที่เสี่ยเป้ให้ทำ ก็เป็นพวกจัดหาหญิงให้ ฟิลเล้าจน์ ออฟเด็กมาเที่ยว มาร้องคาราโอเกะ หรือไม่ก็ค้างคืน เด็กเอ็น อะไรประมาณนั้น

กูทำงานกลางคืนอยู่ตามทรงหน้า แต่ก็อย่างที่บอก ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับใคร เพราะพอผู้หญิงเข้าหา กูก็ไปต่อไม่ถูก เพราะติดอยู่กับอดีต

ส่วนงานที่เสี่ยจะให้ไปทำด้วย ได้ยินลางๆ ว่าจะให้เป็นการ์ดหน้าผับส่วนตัวที่เสี่ยจะเปิดเองกับเมียคนที่สาม เรื่องนี้เป็นความลับ แน่นอนว่าเมียคนแรกไม่รู้ แต่ก็ตามเรื่องกิ๊กเสี่ยอยู่

“กูก็สามสิบแล้วนะ จะหาคนไว้ใจแบบมึงก็ยาก” เสี่ยเป้เอื้อมมือมาตบบ่ากูที่นั่งไม่ไกลมาก ระหว่างรอเด็กเอนเตอร์เทนคนอื่นเสร็จ “รู้ว่าหลังออกจากคุกมึงก็อยากเลี่ยงสังคมกลางคืน แต่คนมันมองมึงไม่ดีไปแล้ว มึงก็เอาแค่เงินก็พอ มีเมียก็จะเป็นอย่างกู”

“ผมไม่อยากมีปัญหากับซ้อ” กูพูดถึงเมียคนแรกของแก เบี่ยงประเด็นไม่คุยเรื่องผู้หญิงเพราะมีปม “เมียคนที่สามของเสี่ย ก็คือเด็กเอ็นที่ผมเสนอให้ไม่ใช่ไง”

“ความรักไม่มีเหตุผล มึงต้องจำใส่สมองไว้ให้ดี”

“แต่ถ้าซ้อรู้คงเอาไม่อยู่ว่ะเสี่ย เผลอๆ เลือดหัวออกทั้งคู่” กูแค่นหัวเราะตอนพูดติดตลก แต่ซ้อเป็นคนที่สนิทกับกูพอๆ กับเสี่ย ซ้อไว้ใจกู เลยไม่อยากให้ซ้อต้องมานั่งตามเช็ดตามล้างกับสิ่งที่กูทำพลาด

การมีเมียหลายคนมันไม่ได้ดี อย่างน้อยก็อยากเตือนเสี่ยข้อนี้ เพราะถ้ามันดี เสี่ยคงไม่ต้องมาปวดหัวกับมัน

ตั้งแต่ย้ายมาสัตหีบ เสี่ยเป้กับซ้อทำให้กูมีชีวิตไม่แร้นแค้น มีเงินมีงาน แต่ก็จะเป็นงานพวกสังคมกลางคืนที่กูไม่อยากกลับมาจับมือกับมัน เพราะสมัยเรียนก็เที่ยวบ่อย ซื้อกิน ไรพวกนี้ แต่มันจะเกรดล่างหน่อยตอนนั้น

“ก็อย่าบอกมันสิ”

เสี่ยนัวอยู่กับเด็กที่กูจัดหาให้ ส่วนกูก็ยืนอยู่ข้างนอกห้อง เพราะไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัว

ตอนนี้ตีหนึ่งพอดี กว่าเสี่ยจะเสร็จกิจก็เช้าถึงแล่นรถกลับ

“พี่ขวด รถเสี่ยเป้จอดกินที่ ดูเหมือนเสี่ยจะไม่ให้คนขับรถตามมาด้วยนะ ผมคุยกับเสี่ยได้ไหม เพราะกุญแจรถอยู่ที่เสี่ยแน่ๆ” เด็กใหม่ที่เข้ามาทำงานที่เล้าจน์ผับไม่ถึงเดือนเดินมาคุยส่วนตัว ถ้าเป็นเมื่อก่อนกูคงเล่นลิ้น หาทางรังแก แต่ตอนนี้มันคนละเรื่อง

“เสี่ยเป้อยู่กับน้องมีน มีอะไรบอกกูแทน” กูพูดเรียบๆ ถึงเสี่ยกับเด็กเอ็นคนนั้น แต่มันดูกลัวกูมาก ไม่รู้ทำไมว่ะ

“งั้นพี่ช่วยขยับรถเสี่ยให้หน่อยนะครับ เมอร์เซเดส เบนซ์ เอส-คลาส คันสีดำที่ลานจอดรถชั้น 4”

“ได้” กูรับคำแล้วเพยิดหน้าให้มันออกไปจากห้องส่วนตัวของเสี่ย มองจนมันไปไกล ก่อนจะเคาะประตูก่อนแล้วแทรกตัวเข้าไป

ภาพที่เห็นคือเสี่ยกำลังนอนกอดกับน้องมีนที่เปลือยทั้งตัว เธอดูอายตอนที่กูเข้ามาข้างใน ถึงจะเป็นเด็กเอ็นแต่ก็เป็นผู้หญิง กูเลยพยายามไม่มองไปทางเธอ

“เอาอะไร” เสี่ยถามเสียงแหบ

“กุญแจรถเบนซ์เสี่ย ผมไม่ได้จะมากวนเวลาส่วนตัว” พูดแบบเจียมๆ เสี่ยเลยชี้ไปที่โต๊ะข้างมุมห้อง มีกุญแจรถกับโทรศัพท์วางใกล้กัน

กูเดินไปหยิบโดยที่เอามือบังหน้าไว้ แล้วเดินออกมาจากห้อง พ่นลมหายใจหนักตอนที่โยนกุญแจรถลอยกลางอากาศแล้วคว้าไว้

คงเพราะเจอสังคมดำสนิทแบบนี้มามากมั้ง เลยอยากไขว่คว้าคนที่ชอบจากสังคมที่ดีกว่า

กูนึกถึงหน้าน้องมนต์ที่พูดที่สนามกอล์ฟว่าดีใจที่กูทำไปเพราะชอบมากกว่าเกลียด แล้วได้แต่สะบัดหน้า

เธอมันซื่อเกินไป ตอนนั้นกูอยากจะเอาเธอแค่ไหน เธอไม่รู้หรอก

ผู้ชายมันน่ากลัวทั้งนั้นว่ะ

กูเดินลงมาที่ลานจอดรถชั้น 4 กดสตาร์ทเบนซ์ แสงไฟหน้ารถสว่างวาบจากทางขวา กูเดินไปแล้วบิดกุญแจ เห็นว่ารถเสี่ยมันกินเลนส์ข้างๆ เลยไม่มีใครกล้าจอดทับตรงนั้น กูเลยเคลื่อนรถให้

ครั้งแรกที่จับเมอร์เซเดส

กูเนื้อเต้น ฉีกยิ้มตอนที่หยุดรถ ก่อนที่จะดับเครื่อง แล้วทำท่าจะลง

แต่ยังไม่ทันลง

ผมก็เห็นเธอไกลๆ แล้วได้แต่ตะลึงว่าเธอมาที่นี่ทำไม

น้องมนต์

[จบพาร์ท : ตะขวด]