EP.18 ทรยศ (2)

จนหมอเดินออกไปพร้อมกับคุณลี่ที่ไปพูดคุยเรื่องค่าใช้จ่าย ผมก็หลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เห็นมือเล็กๆ ที่กุมมือผมเอาไว้แน่น เจ้าของผมยาวสลวยที่นอนฟุบอยู่ที่ปลายเตียงทำให้ผมรู้สึกสะท้อนในใจ ผมกัดริมฝีปากแน่น ตอนที่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาพิงกายกับหัวเตียง

มือหนาเอื้อมไปสางผมให้เมียตัวเองอย่างอ่อนโยน ผมรู้ว่าที่ผมทำลงไปมันเหี้ยแค่ไหน ผมพูดกับคุณลี่ลงไปว่าผมไม่แคร์ นั่นก็คือผมไม่แคร์สายตาของคนอื่น ในวังวนสุดท้ายนี้ ทุกอย่างจะเฉลยออกมาในตอนท้ายเอง

ติ๊ง ตอง

เสียงกริ่งหน้าบ้านที่ดังขึ้นในระหว่างที่ผมกำลังลูบผมของน้องมนต์ มันทำให้ผมผละออกไป พร้อมกับคนตัวเล็กที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา เธอเงยหน้าขึ้นมองหน้าผม ก่อนที่น้องมนต์จะคลี่ยิ้มให้ จนผมได้แต่รู้สึกแย่กับรอยยิ้มที่ซื่อใสบริสุทธิ์ของเธอ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นผมเคยชอบมันมาก

ผมไม่ได้ยิ้มกลับจนเธอแปลกใจ ได้แต่รู้การมาของผู้หญิงคนนั้น

แกรก

เสียงประตูนั้นเปิดออกพร้อมๆ กับหลิงหลิงในชุดเดรสปักดอกกุหลาบอย่างดี เธอเดินตรงเข้ามาหาผมต่อหน้าเมียที่ผมรัก คว้าฝ่ามือหนาของผมมากุมไว้อย่างห่วงหา ท่ามกลางสายตาที่สั่นระริกของน้องมนต์

ผมดึงมือเธอออก ไม่รู้ว่าหลิงหลิงเผลอตัวหรือจงใจ ยังไงเธอก็คงไม่ได้อยู่ข้างผมอยู่แล้ว แล้วผมก็ไม่ได้นึกพิศวาสเธอด้วย

“มาที่นี่ทำไม” ผมถามด้วยน้ำเสียงโทนต่ำเป็นภาษาจีน นั่นเท่ากับจงใจปิดบังน้องมนต์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย หลิงหลิงเลยเม้มริมฝีปากแน่น

“พูดจาห่างเหินจังเลยนะคะ” เธอจงใจพูดเป็นภาษาอังกฤษโดยที่เราไม่ได้ตกลงกันไว้ ผมไม่ได้คิดจะให้น้องมนต์รู้ในตอนนี้เพราะผมไม่พร้อม แต่หลิงหลิงคงไม่คิดแบบนั้น เธอคงกระสันอยากให้น้องมนต์รู้จะแย่อยู่แล้ว “คุณลี่ไป่บอกว่าคุณแพ้ยาที่เราเสพด้วยกันเมื่อคืน ถ้าคุณแพ้มันก็ควรจะบอกฉันสิ”

“หลิงหลิง ช่วยหยุดพูดด้วย” ผมเลยโต้กลับไปเป็นภาษาจีนอีกครั้งให้เธอหยุดแล้วทำตามแผน เธอชะงักไปเมื่อผมใช้แรงทั้งหมดตวาดใส่หน้าเธอในแบบที่คืนนั้นผมไม่ได้ทำกับเธอมาก่อน ผมให้เกียรติผู้หญิงเสมอ แต่แค่สำหรับแม่ พี่สาวผม และน้องมนต์เท่านั้น คนอื่นผมไม่สน “ออกไปได้แล้ว เวลาที่ผมต้องการ ผมจะเรียกคุณเอง”

“อย่ามาทำเหมือนฉันไม่มีค่าแบบนั้นค่ะ” เธอเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน หลิงหลิงในข่าวเองก็ไม่ใช่แบบนี้ เธอไม่ได้เสียเรื่องผู้ชาย เพราะเธอคบหาแค่หลิวเฉินคนเดียว แต่การที่เธอยอมเสียรู้ให้ผมมันก็ไม่ใช่เพราะความรัก เธอแค่ต้องการผลลัพธ์ ผมเพิ่งได้รู้ว่าเธอไม่ได้โง่ เธอเองก็มีความกล้าบ้าบิ่นพอควรเหมือนกัน ถึงกล้าบุกเข้ามาในรังผมแบบนี้เพื่อทวงสิทธิ์ความเป็นคู่นอนของผม “คุณตกลงกับฉันว่ายังไง อย่าลืมนะคะคุณฝานเหอ”

“...”

“ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้นึกใคร่รักฉันแบบภรรยาของคุณ แต่อย่างน้อย ก็ควรจะให้เกียรติคนที่จะต้องกลายมาเป็นภรรยาคนที่สองของคุณด้วย”

“...!” โชคดีที่ประโยคสุดท้ายหลิงหลิงพูดมันออกมาเป็นภาษาจีน ผมตวัดสายตาไปมองน้องมนต์ที่ยืนมองเราสองคนโต้เถียงกันอย่างสับสน ความรู้สึกเธอคงปะปนกันหลายอย่าง “ออกไปซะ”

“ขอบคุณนะคะที่รับฟังฉัน และอย่าลืมว่าตอนนี้คุณเป็นของฉันเหมือนกัน” เธอทิ้งท้ายไว้แค่นั้น พร้อมกับผละออกจากปลายเตียง เดินผ่านร่างบางของน้องมนต์อย่างไม่ใส่ใจ

ผมกัดฟันแน่น ที่ตกลงกันไม่ใช่แบบนี้ หลิงหลิงบอกเธอจะอยู่ในที่ของเธอจนกว่าจะถึงเวลา แต่วันนี้เธอกลับปรากฎตัวออกมาหลังจากวันที่เรามีสัมพันธ์กันและผมล้มป่วย มันเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจากการเย้ยหยัน และทำให้แน่ใจว่าใครเหนือกว่า

ยาไอซ์ในคืนนั้น ผมไม่ได้เป็นคนเอาเข้าไป แต่เธอกระเง้ากระงอดให้ผมเสพมันก่อนมีเซ็กซ์

บ้าเอ้ย

“น้องมนต์... มันไม่มีอะไรนะครับ” ผมหันไปฉีกยิ้มให้คนตัวเล็กแม้ว่ามันจะยากลำบาก ท่ามกลางแววตาตื่นตกใจของเธอกับเรื่องเมื่อกี้ ผมเลยเลือกที่จะโป้ปดและหาคำแก้ตัวที่ดูดีที่สุดออกมา “เราแค่ทำธุรกิจร่วมกัน แล้วมีอะไรไม่ลงตัวนิดหน่อย”

น้องมนต์หลุบตาที่สั่นระริกลงมองปลายเท้า เธอแสดงออกว่าเธอเชื่อแต่แค่ไม่เต็มร้อย ผมพยายามเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนของเธอ แต่ร่างเล็กกลับเบี่ยงตัวหลบ

“ยา... ที่เสพด้วยกันเมื่อคืน” เธอพึมพำออกมา พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาผม “หมายความว่ายังไงคะ?”

“พี่แค่...” ผมกัดฟันแน่น อยากทุบอกตัวเองต่อหน้าเธอแรงๆ ชะมัด ที่พลาดเปิดช่องว่างให้หลิงหลิง เพราะคิดว่าอย่างผู้หญิงคนนั้นมันก็แค่ง่าย “วงการพวกนี้มันต้องเสพยาเป็นเรื่องปกติครับ พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอกว่าพี่กลับมาใช้ แต่พี่ไม่ได้ใช้มันบ่อย”

“นะ... หนูไม่ชอบใจเลยจริงๆ นะคะ” เธอพูดมันออกมาอย่างซื่อตรงจนผมตกใจ น้องมนต์มองหน้าผมอย่างจริงจัง “ที่พี่อ้วกเป็นเลือด ก็เพราะยาเสพติดพวกนี้ด้วยใช่มั้ยคะ?”

“... ครับ”

“ถ้าหนูขอร้องให้พี่เลิกมัน พี่จะทำให้หนูมั้ยคะ?” เธอเลือกที่จะถามกลับมาเพื่อความแน่ใจ จากเหตุการณ์เมื่อกี้คงสั่นคลอนความมั่นใจในความรักที่ผมมีให้กับน้องมาก ผมรู้ดี

ผมไม่อยากเสียอะไรไปทั้งนั้น ทั้งเมีย ทั้งลูก ทั้งงาน และการล้างแค้น

“พี่จะทำครับ”