EP.18 ทรยศ (3)

น้องมนต์คลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ไม่ว่าสองปีที่ผ่านมาผมจะผ่านอะไรมาบ้าง หรือแม้ว่าเราจะห่างกันขนาดไหน แต่ความรู้สึกที่ผมมีต่อน้องยังเท่าเดิม เหมือนเดิมเสมอมา

ผมไม่ได้หมายความว่าไม่แคร์น้อง แต่ในคืนนั้น มันมีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้น แม้ว่าหลังจากนี้จะมีอะไรเข้ามากีดขวางความรักของผมและความสัมพันธ์ของครอบครัวของเรา ผมจะขอรับมันไว้แต่เพียงผู้เดียว

ที่บอกว่าไม่แคร์น่ะ คือไม่แคร์ว่าใครจะมองผมว่าเป็นยังไง เป็นคนเลวที่มีเมียหลายคน เป็นผู้ชายสองใจที่พอเป็นใหญ่เป็นโตก็ทิ้งผู้หญิงที่อยู่ด้วยกันมาตลอดไปอย่างไมใยดี ผมไม่แคร์ว่าชื่อเสียงผมจะเป็นยังไง หรือใครจะเกลียดผมมากแค่ไหนจากข่าวพวกนั้น

ผมขอแค่ให้น้องมนต์กับลูกปลอดภัย อยู่ข้างๆ ผมก็พอแล้ว แม้ว่ามันอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ และเต็มไปด้วยขวากหนามแค่ไหน

ใช่ ที่หมายถึงก็คือ... ผมไม่ได้มีเซ็กซ์กับหลิงหลิงจริงๆ

นี่คือการจัดฉากด้วยยาปลุกเซ็กซ์ที่คุณหยวนทำพิเศษให้ มอมเมาสติสัมปชัญญะของหลิงหลิงจนคิดว่าพวกเรามีอะไรกันจริงๆ แม้ว่าสุดท้ายหลิงหลิงจะตลบหลังผมด้วยการเอายาไอซ์ที่ปนสารพิษต่อร่างกาย จงใจทำให้ผมดูเหมือนแพ้สารเสพติดในนั้น คนอื่นจะได้ไม่สงสัยและสาวไปถึงตัวการอย่างหลิวเฉินมาทำร้ายผมสำเร็จ แต่ผมรู้ดี

แผนของผมแม้ว่ามันจะผิดต่อความรู้สึกของน้องมนต์ แม้ว่าตอนแรกผมจะไม่อยากทำมันมากแค่ไหน แต่มันได้ผลที่สุดแล้ว

หลิงหลิงคิดว่าผมเป็นของเธอ และเธอคงสืบเบอร์โทรของน้องมนต์ได้จากมือถือของผมตอนที่ผมเบลอเพราะยาไอซ์ แล้วคงจะส่งต่อให้คนรักของเธออย่างไอ้หลิวเฉิน มันพยายามเข้าหาน้องมนต์ผ่านเบอร์โทรศัพท์ที่ได้มาจากคนรัก แต่หารู้ไม่ว่าผมรู้และคุยกับคุณลี่ไว้แล้วว่าให้จับตาดูมัน

แม้จะหวงแค่ไหน แต่ถ้ามันได้เข้ามาสัมผัสน้องมนต์ ไอ้หลิวเฉินไม่มีทางปฏิเสธคนที่น่ารักราวกับดอกกุหลาบแรกแย้มอย่างน้องแน่ๆ

ผมจะเอาชนะใจหลิงหลิงให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน เพื่อให้เธอเป็นนางนกต่อให้กับเรา

ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้กับหนู แต่ไอ้หลิวเฉินเป็นศัตรูทางธุรกิจที่แข็งแกร่ง ไหนจะมีฟ่งเฉินเป็นแบ็คหนุนหลังเอาไว้ การละลายพฤติกรรมมันด้วยเมียของผมในระยะที่พอเหมาะพอควร จะสามารถฉุดมันให้มาเป็นพวกของเราได้ และตระกูลเฉินก็จะพังพินาศลงอย่างช้าๆ เพราะฟ่งเฉินจะไม่สามารถบงการชีวิตลูกชายของมันได้อีกต่อไป

รวมทั้งหลิงหลิงที่เทิศทูนมันยิ่งชีวิต จนลืมว่าไอ้หมอนั่นมันกำลังจมดิ่งอยู่กับความทุกข์อย่างแสนสาหัส ผมสืบรู้มาว่าตลอดชีวิตของหลิวเฉินถูกฟ่งเฉินบังคับมาตลอด ใช้ชีวิตอยู่แต่ในเส้นทางที่พ่อวางไว้ให้ งั้นก็แค่ทำให้เส้นมันขาดก็พอแล้ว ด้วยการเอาผู้หญิงของมันมาเป็นเหยื่อล่อ

การดึงหลิงหลิงเข้ามาเป็นเมียคนที่สอง จะทำให้ผมมีอำนาจต่อชื่อเสียงและทุกอย่างของเธอในฐานะสามี การที่จะมีอำนาจกับคนที่มีอิทธิพลกับสื่อและชักใยเธอให้ทำตามใจยังไงก็ได้ นั่นก็คือในฐานะสามีภรรยานั่นแหละ

การเล่นแร่เล่นกลในวงการธุรกิจมืดมักจะมีการตลบหลังกันไปมาแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว ผมจำเป็นต้องทำแม้มันจะยากและเสี่ยงแค่ไหน แม้ว่าสุดท้ายน้องมนต์จะเข้าใจผมผิดแล้วไม่กลับมารักผมอีกเลยก็ตาม

แต่เพื่อธุรกิจที่แข็งแกร่งจนสามารถคุ้มครองเธอกับลูกได้

กูยอมทำทุกอย่าง แม้จะต้องกลายเป็นคนที่เลวที่สุดให้เธอก็ตาม

[จบพาร์ท : ตะขวด]

ภาพของดาราสาวที่เข้ามาจับมือถือแขนกับสามีของตัวเอง ทำให้หนูมือสั่น รวมทั้งที่พวกเขาดูพูดคุยกันอย่างสนิทสนม แม้ว่าจะคุยกันเป็นภาษาจีนก็ตาม

หนูเม้มริมฝีปากแน่นในขณะที่นั่งเกยคางมนกับขอบเปลที่แข็งแรง เจ้าขาที่เริ่มยกตัวขึ้นยืนได้แล้วอ้อแอ้อยู่ข้างแก้ม หนูจุ้บแก้มลูกอยู่หลายครั้ง พร้อมกับอุ้มลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตัวเองมากอดไว้ในอ้อมแขนบอบบาง ที่แค่พี่ขวดบีบด้วยแรงสักนิด มันก็แดงขึ้นมาแล้ว

“น้องเจ้าขา ม๊าชักไม่แน่ใจแล้วสิคะ” หนูพูดกับลูก การอุ้มเด็กนี่มันยากจังเลยนะ หนูอุ้มไม่ค่อยเก่ง แต่ก็พยายามอุ้มน้องไว้ให้นานที่สุด

หนูเนี่ย... เป็นคนที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ถ้าพี่ขวดจะเบื่อก็ไม่แปลกเลย ทั้งอ่อนแอแถมยังทำอะไรไม่เป็นแบบนี้

คิดแล้วก็เม้มริมฝีปากแน่นตอนที่ลูกเอียงคอและพยายามจะกอดปลอบใจหนูตามประสาเด็กหนึ่งขวบครึ่งที่กำลังโต เจ้าขาเป็นเด็กพัฒนาการช้า เพราะน้าลัญกับคุณเป้มักตามใจ ไม่ค่อยสอนอะไรให้มากนัก

หนูก็พูดอะไรไม่ค่อยได้ด้วย เพราะเจ้าขาในตอนนั้นเป็นเสมือนลูกของคุณเป้กับน้าลัญไปแล้ว ก็หนูไม่มีกำลังพอที่จะเลี้ยงดูเจ้าขาได้นี่นา พอพี่ขวดมารับแล้วก็ได้กลับมาเป็นแม่จริงๆ ของลูก แถมยังเป็นคนออกค่าเลี้ยงดู ค่าแม่นมต่างๆ ให้อีก

หนูก็... รู้สึกซาบซึ้งใจนะคะ เพราะถ้าให้หนูเลี้ยงลูกเอง หนูก็เลี้ยงเด็กไม่เป็นจริงๆ นั่นล่ะ หนูอยู่กับพ่อโดยที่ถูกสอนให้เก็บตัวและเป็นเด็กดี พออยู่กับคุณลุงก็ยิ่งต้องทำตัวเป็นเด็กดีหนักเข้าไปใหญ่ ถูกสอนไม่ให้ออกไปเจอโลกภายนอกเพราะความเป็นห่วงของผู้ใหญ่ การมีพี่ขวดที่แปลกไปจากคนอื่นทำให้หนูได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง จนพลาดไปท้องกับเขา นั่นก็เพราะเรายังเด็กกันทั้งคู่

แต่จะโดนทิ้งอีกรึเปล่านะ ก็เคยโดนทิ้งมาแล้วครั้งหนึ่งนี่นา

“ป๊าน้องเจ้าขาจะทิ้งม๊าไปอีกรึเปล่าคะ”

“...”

“... ถ้าโดนทิ้งอีกที ม๊าจะทำยังไงดีนะ ก็ม๊าน่ะเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่อง ทำอะไรก็ไม่เป็น ดูแลตัวเองก็ไม่ได้เลยนี่นา”

ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากลูกสาวที่มาจากเลือดเนื้อเชื้อไขของหนู นอกจากแววตากลมโตสีดำสนิทเหมือนแม่ที่มองกลับมาด้วยแววตาใสแจ๋ว สะท้อนดวงหน้าของหนูที่เลอะน้ำตาอย่างชัดเจน

“ฮึก...”

ถ้าต้องเสียพี่ขวดที่เป็นเหมือนที่พึ่งพาสุดท้ายของหนูไปให้ใคร... หนูจะทำยังไงดีนะ