EP.5 ก็คนมันรัก (3)

น้องมนต์ที่ช้อนสายตาน่ารักๆ ขึ้นมองพอดีกับจังหวะนั้นทำเอากูรีบเหลือกตากลับมาที่เดิม สำลักน้ำลายนิดหน่อย แล้วก็เห็นว่าเธอเอาแต่ยืนมองหน้ากูอยู่แบบนั้น

“อะไรครับ” แล้วกูก็เลยหันไปถามโต้กลบเกลื่อนอาการ น้องทำหน้าตื่นๆ ทันที

“เอ่อ คือรุ่นพี่เขา...” เธอชี้ไปด้านบน “อยู่ชั้นสองค่ะ”

“...”

“พี่ขวดพาหนูขึ้นไปหน่อยได้ไหมคะ” เธอพูดแล้วใช้มือข้างนึงลูบไหล่ตัวเอง “หนู... หนูอึดอัด”

“...”

“... แล้วก็กลัวด้วยค่ะ” เธอพูดแล้วก้มหน้างุด

กูหูผึ่งกับประโยคนั้น ตงิดใจ แต่ก็ลูบหน้าตัวเองแรงๆ แล้วพยักหน้า

“ได้ครับ”

ไม่มีทางที่เธอจะยอมไว้ใจคนแบบกูที่เคยเจอในอดีตแน่นอนอ่ะ

ส่งน้องมนต์ที่โต๊ะชั้นสอง เห็นสภาพรุ่นพี่ที่ชวนน้องมา นั่งสุมหัวกันอยู่เป็นสิบ ท่าทางเมาได้ที่ กูรู้เลย

จบไม่สวยแน่นอน น้องมนต์

เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ดูเอ้าะสุดในนั้น ถ้าจะมีผู้หญิงคนอื่น ก็จะเป็นแบบดูแรดๆ นั่งด้วยกันสองสามคน สงสัยพวกเดียวกัน ร่างเล็กดูตกใจกับภาพนั้น เธอหันมามองกู ส่งสายตาแบบว่า... เว้าวอน?

กูจ้องหน้าเธอกลับ แล้วเลิกคิ้วเพราะงง น้องมนต์เลยกลั้นหายใจ

“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดมาแค่นั้น กูนิ่งไป ก่อนที่จะนึกอารมณ์เสียที่เธอพูดเหมือนจะเป็นการไล่กูอ้อมๆ

ไปก็ได้ ไม่ต้องไล่หรอก

กูหันหลังให้เธอแล้วเดินอาดๆ ไปข้างล่าง เหลือบมองไปข้างบนระหว่างลงบันไดเตี้ยๆ พอเห็นว่าน้องหลบตาไปนั่งคอตกอยู่ที่นั่นแล้ว กูก็รีบกดมือถือระหว่างที่เหลือกตามองไปข้างบนตอนที่หลบมาจุดบุหรี่ดูดที่ซอกเล็ก

[ว่าไงน้อง]

“พี่กิ๊ก เป็นบาร์เทนเดอร์ตรงชั้นสองใช่ปะครับ” กูเรียกชื่อพี่ผู้หญิงคนสนิทกันที่ทำงานที่นี่ อย่างว่าว่ากูทำงานที่นี่จนมีสังคมกลุ่มนึงที่ไว้ใจ “พอดีผม”

[เห็นละ ที่มึงเดินมากับน้องหน้าตาน่ารักๆ คนนั้น] พี่กิ๊กแทรกขึ้นมาทันทีเหมือนรู้ใจ

“ตาไวเนอะ” กูแขวะ แต่แขวะแบบเบาๆ แล้วพ่นควันบุหรี่เป็นวงโดนัท “เออ พี่ดูให้หน่อยนะ เหมือนโดนล่อมาสี้ยังไงไม่รู้ว่ะ”

[เด็กพวกนั้นเมาได้ที่เลย น้องผู้หญิงไม่น่ารอดนะ โดนมอมแน่ๆ] พอได้ยินคำแบบที่คิดในใจอยู่พอดี กูถึงกับสำลักควัน รีบกระแอมไอตอบหน้าดำหน้าแดง

“พี่ลองเลียบๆ เคียงๆ ถามพวกบ๋อยแถวนั้นว่าพวกมันสั่งมอมใส่แก้วไหนรึเปล่านะพี่ ผมว่าต้องมีสักแก้วนึง” ล่ำลั่กพูดแบบร้อนๆ ว่าจะกลบเกลื่อนแต่ก็ไม่ทัน ลิ้นพันจนพี่กิ๊กดูออก

[ชอบอ่ะดิ] พี่กิ๊กแซวเลย บรรลัยจริงๆ [ปกติมึงแคร์ลูกค้าผู้หญิงคนไหนบ้างอ่ะ เขามาล่อสี้มึงตั้งกี่คน พ่อพระ]

กูลูบหัวคิ้วบากตัวเอง จนได้สิน่า

“พูดเหมือนกับมันเยอะ” กลบๆ ไป

[ไม่เยอะ แต่ก็พอทำให้รู้ว่าฝังใจกับใครคนนึง] กูแทบสำลักควันอีกที หน้าแดงจัดตอนที่ลูบทรงสกินเฮดย้อมทอง ทรงนี้เป็นทรงเฮี้ยวตั้งแต่สมัยวัยรุ่น โตมาถึงอะไรๆ จะเปลี่ยนแต่ก็ยังกระแดะทำทรงเดิม ก็คนมันชอบ [อ่ะๆ ไม่แหย่ละ เดี๋ยวถามให้นะ]

พอเห็นว่ากูเงียบไม่พูดพี่กิ๊กก็ขายขำ แล้วกดวาง

กูพ่นลมหายใจพรืดแบบรอดตัว เพราะอีกิ๊กรู้โลกรู้ แล้วก็กดพิมพ์ในกูลเกิลถึงคำว่าเลี้ยงรุ่นมหาลัย เพราะกะจะพิมพ์หาข้อมูลหลังจากฝากพี่กิ๊กดูโต๊ะที่น้องมนต์อยู่กับไอ้รุ่นพี่พวกนั้นอยู่แล้ว

“...” พอได้อ่าน กูก็กำหมัด

เลี้ยงรุ่นเหี้ยอะไรของมึง ถึงต้องพาเด็กปี 1 มากินเลี้ยงที่ผับ?

[จบพาร์ท : ตะขวด]

หนูนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มรุ่นพี่ที่นั่งกินเหล้ากัน นั่งเกร็งไปหมดเพราะมีหนูแค่คนเดียวที่เป็นเด็กปีหนึ่งที่เป็นผู้หญิงในนี้ เด็กปีหนึ่งด้วยกันไม่เห็นมีใครนอกจากรุ่นพี่ที่นั่งกระซิบกระซาบกันแล้วเหลือบมามองทางหนูที่นั่งกุมมือเกร็งค้างเพราะทำตัวไม่ถูก

“น้องสวดมนต์ไม่กินบ้างเหรอครับ” รุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งเขยิบตัวเข้ามานั่งข้างๆ จนหนูตกใจจนต้องขยับหนี พี่เขามองท่าทางของหนูยิ้มๆ “กินหน่อยนะ พี่พามาเลี้ยงรหัสก็อยากให้สนุก”

“... ขอโทษนะคะ หนูไม่กินเหล้าเลย” หนูตอบเสียงสั่น แล้วพี่ผู้หญิงก็หัวเราะกันคิกคักอย่างสนุกสนาน

“นิดหน่อย” พี่คนนั้นหมุนแก้วเหล้า ท่าทางที่ดูหยั่งเชิงทำให้หนูรู้สึกตัวสั่นเพราะความหวั่นเกรง อาจเพราะมาที่แบบนี้เป็นครั้งแรกด้วย “พี่จะสั่งอ่อนๆ ให้หนูนะคะ ต้องกินหน่อยนะ”

“ตะ แต่หนู...” หนูตั้งท่าจะปฏิเสธอีกครั้ง แต่พี่ผู้หญิงคนหนึ่งกลับหันไปเรียกพนักงานเสิร์ฟแล้วคว้าแก้วเหล้าแก้วหนึ่งมาเลื่อนตรงหน้าพี่ผู้ชายที่ชวนหนูกิน เขายักคิ้วข้างเดียวให้พี่ผู้หญิงคนนั้นแล้วยกแก้วมาจ่อตรงหน้าหนู

“กินแค่แก้วเดียว พี่ให้แค่แก้วนี้เอง” หนูนิ่งไป เม้มริมฝีปากแล้วสั่นหน้า พี่ผู้ชายฉีกยิ้มอย่างเอ็นดู เขาเอนตัวเข้ามาใกล้อีก “ไม่งั้นจะตัดคะแนนน้องรหัสนะครับ ทุกคนต้องเคยกินเหล้าทั้งนั้น”

หนูชะงักไปเพราะได้ยินแบบนั้น เหลียวไปมองรอบๆ ก็เห็นว่ารุ่นพี่ทุกคนพากันส่งยิ้มให้แล้วคะยั้นคะยอให้กินอย่างอ่อนหวาน แม้ว่าหนูจะกลัวมากๆ และไม่เคยกินเหล้ามาก่อน แต่ถ้าถูกหักคะแนน แล้วคุณลุงรู้...

“... อึก” หนูค่อยๆ หยิบแก้วเหล้าจากมือของเขาไปจิบนิดๆ มันขมจนต้องเบ้หน้าออกมา “มะ ไม่อร่อยค่ะ”

“เหล้าที่ไหนก็ไม่อร่อยหรอกครับ” พี่เขาดันใต้แก้วให้หนูยกดื่มอีกจนหมด “แต่เราต้องกินเพื่อสีสันในปาร์ตี้”

หนูแทบกลืนไม่ลง ความขมปร่าแบบสุดๆ ทำเอาเหมือนจะอาเจียนออกมา แต่เพราะพวกรุ่นพี่มองอยู่ถึงต้องฝืนดื่มเข้าไปจนเกลี้ยงแก้ว พวกเขาปรบมือให้หนูทันที

ทันทีที่วางแก้วลงบนโต๊ะ หนูก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งช่องท้อง เหมือนน้ำขมๆ ของเหล้าได้ไหลลงไปในกระเพาะเรียบร้อยแล้ว

“เป็นไง ก็ไม่เลวใช่ไหม” รุ่นพี่ฉีกยิ้มหวาน หนูรู้สึกร้อนวูบวาบ อาการเมามายออกทันทีโดยที่หนูไม่รู้ตัว รู้สึกคอแห้งจนต้องมองไปทางพี่เขาอย่างเว้าวอนแบบไม่รู้สึกตัวว่าอยากได้อีกแก้ว โดยที่ตัวหนูเองก็ควบคุมมันไม่ได้

พี่ที่เห็นหนูเป็นอย่างนั้นราวกับรู้ทัน เขาส่งสายตาให้รุ่นพี่ผู้หญิงทันที

“น้องคะ ค็อกเทลแรงๆ หวานๆ ให้น้องผู้หญิงสุดน่ารักคนนี้หน่อย สักสามสี่แก้วนะ” หนูได้ยินพร่าๆ ว่าพี่ผู้หญิงหันไปสั่งสิ่งที่เรียกว่าค็อกเทลแรงๆ หวานๆ ให้ แก้วใบเล็กๆ สี่ใบถูกเลื่อนมาอยู่ตรงหน้าทันที

หนูยกขึ้นดื่มทันทีเหมือนมันเป็นน้ำเปล่า ท่ามกลางเสียงเฮลั่นของพวกพี่ๆ

สายตาหนูเริ่มพร่าเบลอ ได้ยินเสียงรุ่นพี่กระซิบกระซาบกัน พร้อมกับรุ่นพี่ผู้ชายที่ชวนหนูกินเหล้าพวกนั้นเริ่มสอดแขนเข้ามาโอบเอวหนูไว้โดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

“น้องเขาเมาง่ายกว่าคนอื่นเนอะ ท่าจะไม่เคยกินเหล้าจริงๆ” พี่ผู้หญิงพูดกับร่นพี่ที่โอบเอวหนูไว้โดยที่หนูเองก็พยายามแกะมือของเขาออกแต่มองอะไรแทบไม่เห็น หนูเห็นมือเขามีสี่มือด้วย “ไบร์ท ถ้าจะเอา ก็เอาซะตอนนี้ ก่อนที่ยาจะหมดฤทธิ์”

... อะไรเอาๆ นะคะ?

“มึงเตรียมกล้องไว้รึยังล่ะ” คนที่พี่ผู้หญิงเรียกว่าพี่ไบร์ทคือคนที่โอบเอวหนูแล้วไล้ไปมาอย่างจาบจ้วง หนูขมวดคิ้วจนพันกันแล้วพยายามแกะมือเขา ก่อนที่จะรู้สึกว่าทั้งตัวโดนเขาช้อนขึ้นอุ้มจนตัวลอย

“พร้อมหมดแล้ว” เสียงรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นตอบกลับมา

“โอเค” เขาขยับตัวเดินออกไปจากตรงนั้นพร้อมกับร่างของหนู “เช่าห้องดิ กูก็พร้อมเเล้ว”