EP.18 ทรยศ (1)

หนูเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแทบไม่เชื่อหูตัวเองเลย พี่ขวดที่ใจดีกับหนูมาตลอด ในตอนนี้กลายเป็นเพียงผู้ชายที่น่ากลัวคนหนึ่งเท่านั้น แววตาหนูสั่นระริก ในขณะที่ข้อมือที่ถูกบีบแน่นจากฝ่ามือแกร่งเริ่มแดงเป็นปื้น

และเหมือนพี่ขวดจะรู้ว่าเขากำลังทำให้หนูกลัว ร่างสูงผละมือออกแทบจะทันที ก่อนที่จะหันหน้าหนีไปทางอื่น

“ขอโทษครับ พี่คงใช้อารมณ์มากเกินไป” หนูเม้มริมฝีปาก ก่อนที่จะลูบแขนตัวเองป้อยๆ ตอนที่เขาหันหลังให้ “พี่ขอโทษที่หึงหนูจน...”

“นะ... หนูไม่ได้ตั้งใจเลยนะคะ” หนูยกมือขึ้นกอดตัวเองตอนที่โพล่งแทรกขึ้นมาเสียงเบา ก่อนที่จะสะอื้นออกมาเพราะขวัญเสียจากสิ่งที่พี่ขวดทำเมื่อครู่ “หนูแค่อยากช่วยพี่ขวด... แค่เล็กน้อยก็ยังดี หนูไม่อยากอยู่เฉยๆ ให้พี่ขวดเลี้ยงดูแบบนี้นี่คะ”

“คนดี” เขาปลอบประโลมพร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเครือ เหมือนคนกำลังรู้สึกผิด “ไม่ต้องทำอะไรให้พี่ขนาดนี้ก็ได้”

“...”

“พี่ไม่มีค่าพอให้หนูมาทำอะไรให้พี่หรอกครับ”

หนูเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตอย่างไม่เข้าใจในคำที่เขาต้องการจะสื่อออกมา จนกระทั่งพี่ขวดใช้หลังมือปิดประตู ราวกับว่าเขาอยากจะขังตัวเองอยู่แต่ในนั้น

หนูก้มลงมองพื้น มองปลายเท้าของตัวเองที่สั่นระริก ก่อนที่จะเดินจากไปจากห้องเก็บไวน์ห้องนั้นอย่างเสียไม่ได้

พี่ขวดคงไม่อยากให้ใครเข้าไปวุ่นวายในนั้นสักพักใหญ่ ดูจากอารมณ์ที่แปรปรวนและรุนแรงของเขาก็พอจะเดาออกแล้ว พี่ขวดคงเครียดเรื่องงานมากๆ จนเผลอเอามาลงที่หนู เพราะหนูไม่ฟังเขา แล้วออกไปหาหลิวเฉินโดยไม่บอกเขาด้วย

อื้อ... หนูผิดเองนั่นแหละ

หนูอวดเก่งคิดว่าแค่ตัวเองคนเดียวน่าจะช่วยเหลืออะไรพี่ขวดได้บ้าง จริงๆ แล้วพี่ขวดคงไม่ต้องการแบบนั้น พี่ขวดพยายามเพื่อหนูกับเจ้าขามาโดยตลอด แต่ทำไมหนูถึงทำตัวเป็นเด็กดื้อจนพี่ขวดโกรธแบบนี้นะ

หนูนี่มันเป็นภรรยาที่แย่จริงๆ เลย

แต่... ข้อมือที่ถูกบีบเมื่อกี้

รู้สึกปวดแปลบๆ นิดๆ เหมือนกับหัวใจของหนูเลยค่ะ

[พาร์ท : ตะขวด]

ผมเก็บตัวอยู่ในห้องเก็บไวน์ กระดกเหล้าไปหลายขวด เมามายอยู่ในนั้น พร้อมกับอ้วกเป็นเลือดในห้องน้ำ

คุณลี่เป็นคนพบสภาพของผมในเช้าวันต่อมา เขาพยุงผมออกมาจากห้องเก็บไวน์ สั่งแม่บ้านให้ทำความสะอาดห้องน้ำในตัวให้เรียบร้อย แล้วเรียกหมอที่จีนมาดูอาการของผมที่ไม่สู้ดีนัก

น้องมนต์นั่งตัวเล็กอยู่ข้างๆ หมอ เธอกุมมือหนาของผมอย่างเป็นห่วงเป็นใย สีหน้าที่เป็นกังวลของน้องทำให้ผมเจ็บปวดกับเรื่องเมื่อวานที่ทำลงไปกับเธอ

ผมทำเลวอย่างไม่น่าให้อภัยกับน้องโดยที่น้องไม่รู้ และน้องก็ยังรักและเป็นห่วงผมในฐานะแม่ของลูกอยู่ตลอดเวลา

“ผลข้างเคียงของยาเสพติดน่ะครับคุณลี่ ต้องทานยาจีนรักษาอาการสักอาทิตย์นะครับ”

หมอพูดคุยกับคุณลี่เป็นภาษาจีนที่น้องมนต์ไม่เข้าใจ เธอมองใบหน้าผมที่ซีดเผือดและอิดโรย มือเล็กกุมฝ่ามือของผมเอาไว้ตลอดจนเริ่มชื้นเหงื่อ ผมหันหน้าไปมองเธอที่น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร เอื้อมมือหนาไปเพื่อจะเช็ดน้ำตาให้คนตัวเล็ก

“พี่โอเค ไม่เป็นไรครับ”

“ฮึก พี่ขวดป่วยแต่ไม่บอกหนูเลย” เธอหลับตาแน่นตอนที่ฝ่ามือผมแตะเบาๆ ที่ข้างแก้มผ่องใส ร่างเล็กสะอื้นฮักออกมา จนผมต้องเช็ดน้ำตาให้ครั้งแล้วครั้งเล่า “... ฮึก”

“เรื่องเมื่อวาน... พี่ขอโทษนะน้องมนต์” ผมยังคงยึดติดกับเรื่องที่ทำร้ายเธอลงไปทั้งคำพูดและอารมณ์เลยโพล่งขึ้นมา แต่น้องมนต์กลับส่ายหน้าไปมา

“หนูไม่โกรธพี่เลยค่ะ” เธอเม้มริมฝีปากแน่นในขณะที่น้ำตาใสๆ ร่วงเผาะผ่านผิวแก้มเหมือนเด็กๆ “หนูรักพี่นะคะ พี่ต้องดูแลตัวเอง อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ”

ผมกัดฟันแน่น ที่จริงมันมีมากกว่านั้น ที่ผมทำลงไปโดยที่ไม่บอกน้อง สู่ผลข้างเคียงที่เลวร้ายในวันนี้

“พี่ขอโทษ”

“ฮึก...” แค่คำขอโทษคงไม่พอสำหรับเหตุการณ์หลังจากนี้ที่น้องต้องเจอ ผมดึงเธอเข้ามาซบกับอกหนาของผม ปล่อยให้คนตัวเล็กร้องไห้จนน้ำตาซึมอกเสื้อจนกว่าจะพอใจ

“... ขอโทษจริงๆ”