LOGINSandaling huminto si Inara at lumingon kay Kaizan. Bahagya siyang ngumiti at banayad na umiling. "Kaya ko naman na mag-isa. Sumama ka na lang muna kay Dad sa labas. Sabihan mo rin siya na huwag masyadong uminom. Hindi maganda sa puso niya kaya bawal ang sobra." Medyo nagtampo naman si Kaizan pero ayaw na niyang makipagtalo. Tumango lang siya nang mahina at lumabas nang pasan ang tampo. Paglabas niya ay wala na ang mga dating kaibigan ng kaniyang ama. Siya na lang ang nandoon. Tinitigan siya ng matanda habang umiiling. "Kaizan, ang cute-cute mo naman noong bata ka pa. Bakit paglaki mo naging ganyan ka na?" Napakunot ang kaniyang noo sa sinabi ng ama. 'What is this old man talking about? Nakakalimutan niya yatang genes niya ang dinadala at nananalaytay sa'kin?' Tiningnan lang niya ang ama at piniling huwag na lamang umimik. Naintindihan naman iyon ng matanda at napatawa na lang sa sarili. "Ang bilis ng panahon, animnapung taon na ang lumipas at matanda na ako. Halos sampung taon
Nakinig siya nang may interes at pinigil ang ngiti sa labi hanggang sa hindi na niya napigilan at napatawa na lang nang mahina. "Hindi ko inakalang ganyan ka pala noong bata ka pa."Kumindat ito nang pabiro at may ibang ibig sabihin ang sinabi. "Marami ka pang hindi alam. Kung gusto mong marinig ang mga kwento ng pagkabata niya, sabihan mo lang ako kahit kailan. Pangako matutuwa ka talaga."Sinadya niyang ikwento kung paano takot na takot si Kaizan sa mga uod noong bata pa ito para lang mapangiti ang dalaga.Hindi siya makapaniwala na ang lalaking matapang at mapagmataas ay umiiyak pala noon dahil sa maliliit na uod. Tuwing naiisip niya iyon ay napapangiti siya.Samantala ang pinag-uusapan nila ay nagpapakita ng matinding galit na parang nagyeyelo ang paligid.Si Zandrae ang unang nakaramdam nito. Napakunot siya ng noo at nagtanong kahit alam na niya ang dahilan. "Kaizan, anong nangyari? Masama ba ang pakiramdam mo?"Maikli lang ang sagot nito. "Ayos lang ako. Aakyat na ako sa kwarto
Noong bata pa si Kaizan laging sinasabi ng mga tao na kamukha niya ang tatay niya kapag sumasama ito sa mga business meetings. Pero ngayon parang baliktad na ang tingin ng iba at akala nila ay magkapatid o mag-ama na magka-edad ang dalawa.Nakita niyang magaan pa ang usapan kaya inilabas niya ang kahon na hawak. "Dad, ito po ang regalo ni Zandrae para sa inyo."Malaki ang nawala sa ngiti ng matanda pero mas naging malumanay ang tingin nito sa anak.Napansin ni Don Alejandro ang biglang pagbabago ng hangin sa pagitan nila at alam niyang hindi lang ito simpleng usapan. Nagpaalam na lang siya na bibisita sa dating kakilala para iwan silang dalawa nang magkasama.Nang makaalis ang bisita ay tuluyan nang nawala sa pasensya ni Don Adalvino. Tinitigan niya nang may pagkasuklam ang kahon sa kamay ng anak. "Alisain mo yan sa harap ko. Hindi ko tatanggapin ang galing sa kanya. Hindi ba niya alam kung nasaan ang lugar niya? Anong karapatan niyang magbigay sa akin? Kaizan, nakalimutan mo na ba an
Nakatawag talaga ng pansin ng ilang bisita ang eksena sa pwesto ni Don Adalvino. Napunta ang matatalim nilang tingin kay Zandrae kaya sobrang hiya ang naramdaman niya.Tumayo siya nang tuwid at nagkunwaring kalmado lang habang hinaharap sila, pero mahigpit na napahawak siya sa kahon hanggang sa namutla ang mga daliri niya dahil sa lakas ng kapit.Huminga siya nang malalim para pigilan ang hiya at galit sa puso niya, tapos pilit siyang ngumiti nang maputla. "Tito, ako po kasi—"Hindi pa natatapos magsalita si Zandrae ay itinaas na ni Don Adalvino ang kamay para patigilin siya. Sabi niya nang malamig, "Miss Zandrae hindi mo kailangang magpaliwanag sa akin. Wala naman tayong malalim na ugnayan kaya huwag mo na akong abalahin pa."Wala nang nagawa si Zandrae kundi tumahimik. Namutla nang husto ang mukha niya at parang gusto na lang niyang maglaho sa kinatatayuan niya.Nakatingin ang mga nakapaligid sa kanila nang naguguluhan habang ang iba naman ay nagsimula nang magbulungan."Sino ba yan
Tumingin si Inara sa suot niyang sapatos bago bahagyang kumaway na para bang wala lang ang bagay na iyon."Okay lang naman."Napakunot ang noo ni Kaizan. Halatang hindi siya sang-ayon sa sinabi nito. May sasabihin pa sana siya nang biglang may narinig silang isang malambing na boses."Kaizan..."Pareho silang napalingon sa kanan.Nakita nila si Zandrae na nakasuot ng mahabang puting bestida. Marahang sumasabay sa hangin ang laylayan ng suot nito, na lalo pang nagpatingkad sa malambot nitong mukha. Para itong isang dalagang bumaba mula sa panaginip.Magkaibang-magkaiba ang dating nilang dalawa.Kahit na halos lima o anim na bahagi ng mukha nila ang magkahawig, magkaiba pa rin ang kagandahang taglay nila. Si Inara ay parang isang diwata na madaling makahatak ng tingin, habang si Zandrae naman ay may banayad at inosenteng anyo na parang isang bagong sibol na bulaklak. Pareho silang may sariling ningning na mahirap pantayan.Lumapit si Zandrae at iniabot ang kamay para hawakan ang braso n
Ngayon lang niya napagtanto nang magkaroon siya ng kaunting libreng oras na matagal na pala niyang hindi napapansin si Zandrae. Dahil doon, espesyal pa siyang nagpunta upang kumustahin ito.Nang marinig ang pag-aalala niya, kumislap ang mga mata ni Zandrae sa tuwa. Nahihiya itong ngumiti bago marahang sumagot."Ayos lang naman ako."Huminto ito sandali habang dahan-dahang hinahaplos ang tiyan bago muling nagsalita sa malambing na tinig."Ayos din ang baby. Kaizan, gusto mo bang hawakan?"Bahagyang napakunot ang noo ni Kaizan. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, pero hindi talaga siya makaramdam ng pagiging malapit sa batang nasa sinapupunan nito. Sa huli, pinili na lamang niyang umiwas."Zandrae, magpahinga ka na muna. Babalik na ako sa trabaho."Pagkasabi noon, tumalikod na siya at agad na umalis.Binuksan ni Zandrae ang bibig upang tawagin siya, ngunit nakalayo na ito. Unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mga labi habang mapait niyang ibinaba ang tingin sa sariling tiyan.'Kahit
“Hiwalay? Parang hindi naman natin kailangan ang opisyal na hiwalayan dahil wala namang pinagkaiba ang sitwasyon natin ngayon doon, Kaizan,” Inara said, dismissive and cold.Her indifferent tone was like throwing fuel to the fire, and Yin Yechen felt himself about to explode.He grabbed her shoulde
Ngumiti si Zandri nang mahinahon at inimbitahan si Inara. “Miss Inara, mukhang nakakulong ka lang sa kwarto mo buong araw. Gusto mo bang sumama sa akin para sa afternoon tea?”Napalingon si Inara nang bahagya sa surpresa nitong alok pero nanatiling kalmado ang mukha niya. Afternoon tea? Bakit niya
Kaizan opened his mouth to refuse, pero nung nakita niya yung matalim at threatening na tingin ng ama niya, hindi na niya masabi ang gusto niyang sabihin. Sa huli, napilitan na lang siyang tumango at pumayag.Agad na hinawakan ni Zandri yung sleeve niya, ang mga mata nito ay puno ng pakikiusap at t
“Didn’t I say na kapag gumaling na ‘yung paa mo, ililibre kita ng dinner?” tanong ni Kaizan habang inaayos ang mga papeles sa mesa niya. “How about tomorrow?”Napaisip si Inara sandali bago niya naalala ang usapan nilang iyon. Sinara niya ang librong binabasa at tumango. “Okay!”“Gusto mo Chinese f







