8

"คุณจะส่งยัยหนูไปเรียนเมืองนอกจริงๆ น่ะเหรอ ก้อย"

แทนถามภรรยาในมื้อเช้า กวินทราเงยหน้าขึ้นจากอาหารเช้าของเธอ แล้วปรายตานิดหนึ่งมองเขา ทรายทองที่กำลังดื่มนมอยู่วางแก้ว ก่อนจะมองหน้ามารดา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

"อะไรนะคะแม่ แม่จะให้หนูไปไหนคะ"

"คือ..."

หล่อนวางช้อนลง นึกเคืองสามีที่ถามขึ้นมาในเวลานี้ แน่ล่ะลูกสาวของเธอยังไม่ทราบ และเธอก็ไม่แน่ใจว่าทรายทองเห็นด้วยไหมกับสิ่งที่เธอคิดจะทำ

แต่เธอเห็นว่ามันดีสำหรับครอบครัวของเธอในตอนนี้ มันดีถ้าเธอจะกันให้ทรายทองห่างไปเสียจากพ่อเลี้ยง เธอกลัว...กลัวสิ่งที่คิดว่ามันจะเป็นจริง

"แม่อยากให้หนูไปเรียนต่อที่เมืองนอก ไปที่สวิส น้าอี๊ดเค้าอยากให้เราไปเรียนทางนั้น พี่หมูก็เรียนที่นั่น ทรายมีเพื่อนแน่นอนจ้ะ"

"แต่หนูไม่อยากไป"

ทรายทองทำหน้างอ แล้วลุกพรวดขึ้น "แม่ไม่ถามหนูเลย แม่นึกจะทำอะไรก็ทำ หนูโกรธแม่!"

"เดี๋ยวก่อนยัยทราย ยัยหนู"

กวินทราพยายามร้องเรียกลูกสาว แต่ทรายทองเดินออกไปจากห้องรับประทานอาหาร เธอเดินตรงไปขึ้นรถ แล้วบอกให้คนขับรถออกรถไปส่งเธอที่โรงเรียน โดยไม่ฟังเสียงเรียกร้องของมารดาเลย

"เห็นไหม? ว่าลูกไม่ชอบ"

แทนได้ที จึงเอ่ยสำทับ

"ทำไมคุณถึงคิดว่าการไปเรียนเมืองนอกมันจะดีกับหนูทราย หืม...คุณก้อย พวกเราสองเสียงไม่เห็นด้วย คุณก็ไม่ควรจะทำ"

"ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันทำ"

กวินทรามองหน้าสามี หล่อนจ้องเข้าไปในตาของเขา แทนขมวดคิ้ว มองภรรยาอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่เธอต้องการ

"คุณก็ควรจะอยู่ห่างๆ ยัยหนูทราย"

เธอลุกขึ้นยืน หยิบเอาแฟ้มเอกสารที่วางไว้บนโต๊ะมาถือไว้พร้อมกระเป๋าถือ แล้วเชิดหน้า มองสามีแบบหัวจรดเท้า จนแทนตัวชาวาบ ใจสั่น...เพราะเกรงว่าสิ่งที่เคยแอบทำ จะถูกล่วงรู้เข้าแล้ว

หรือว่าเธอรู้แล้ว?

แทนจ้องตอบภรรยา เขากลืนน้ำลาย มองตามหลังกวินทราที่เดินออกไปจากห้องรับประทานอาหารอีกคน

เขาควรจะทำลายความเคลือบแคลง ก่อนที่จะเกิดเรื่องที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น

เขาต้องอดเปรี้ยวไว้กินหวาน

อา...เขาควรระงับใจ

ถ้าไม่อย่างนั้น ของรักของเขาต้องถูกส่งไปอยู่ที่อื่น ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น แทนคงจะทนไม่ได้แน่นอน

"เธอคิดมากไปหรือเปล่า ยัยก้อย คุณแทน...กับยัยหนูทรายน่ะนะ"

"ฉันอาจจะคิดมากไปจริง นั่นแหละ ยัยครีม ยัยอี๊ดก็บอกแบบนั้น"

กวินทราถอนหายใจ ปลายสายเองก็นิ่งไปนิด ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง

"เอาแบบนี้ไหมล่ะ เธอลองติดกล้องวงจรปิดในบ้าน หน้าห้องหนูทราย แบบไม่ต้องให้มีใครรู้ ในห้องของหนูทรายด้วย อย่างน้อยๆ ก็เอาไว้เพื่อป้องกันน่ะ"

"ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เราควรล้อมคอกไว้ก่อนวัวหายนะ" คิริมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"บางทีเราก็ไม่ควรจะไว้วางใจใคร ควรคิดมากไว้ก็ดี ฉันเองก็เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้ เธอก็คงรู้"

"อืม...ฉันถึงโทรมาปรึกษาเธอยังไงล่ะ"

"ผู้ชายน่ะ ไว้ใจไม่ได้หรอกนะยัยก้อย หึ"

คิริมาหัวเราะอย่างจะประชดโลก เธอก็เสียสามีไปให้กับเพื่อนรัก ที่มาขอพึ่งพิงอาศัยเธอที่บ้านตอนเดือดร้อน ใครจะไปรู้เล่า ว่าเพื่อนรักนั้น กลับมาหักเหลี่ยม ฉวยโอกาสตอนเธอไม่อยู่บ้านออกมาทำงาน ทำหน้าที่ภรรยาแทนเธอ

"เธอช่วยติดต่อบริษัทกล้องวงจรปิดให้ทีก็แล้วกัน"

"อืม...มันมีแอพแบบที่เราสามารถเช็คกล้องได้จากโทรศัพท์มือถือเลย เป็นการระวังยัยหนูของเธอได้อย่างดีที่สุด"

"ขอบใจมากนะยัยครีม"

"อืม...ฉันหวังว่าเธอคงจะไม่เห็นสิ่งผิดปรกติใดๆ จากการติดตั้งกล้องครั้งนี้นะยัยก้อย"

"ฉันก็หวังว่าเช่นนั้น"

กวินทราให้คนมาติดตั้งกล้องวงจรปิดที่ห้องของบุตรสาว แน่นอนว่าเธอไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้ แม้แต่คนรับใช้ในบ้าน เธอคอยเช็คความเคลื่อนไหวเสมอในโทรศัพท์มือถือ ที่มีแอพเชื่อมต่อไว้

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สองอาทิตย์...

หนึ่งเดือน...

กวินทราค่อยคลาย...หายความเครียด บางทีวันนั้น ที่สามีออกมาจากห้องบุตรสาว เธออาจจะคิดมากไปเอง บางทีเขาอาจจะเข้าไปหาทรายทองเพื่อปลุกลูก หรืออาจจะอยากให้ทรายทองทำอะไรให้หรือเปล่า? เธออาจจะคิดมากไปเอง

"เดินทางปลอดภัยนะ"

"ดูแลลูกสาวของเราดีๆ นะคะ"

เธอเอ่ย นัยน์ตาของเธอที่มองสามีตอนนี้ มีความรักอ่อนโยนเหมือนเดิม แทนก้มลงจูบแก้มเธอ แน่นอนว่าตลอดเดือนที่ผ่านมา เขาพยายามอย่างยิ่ง ที่จะไม่ใกล้ แตะต้องหนูทรายของเขาจนเกินควร เพราะเกรงว่ากวินทราจะผิดสังเกต

เป็นการอดเปรี้ยวไว้กินหวานโดยแท้

หนุ่มใหญ่คิดกระหยิ่ม

คืนนี้...

เขาอาจจะเข้าไปเชยชมหนูทรายของเขา

เพียงแค่คิดร่างกายก็พลันระอุร้อน เขาให้คนรับใช้เอาชากุหลาบสูตรพิเศษให้ยัยหนูทรายได้ดื่ม ชาสมุนไพรที่มีฤทธิ์ในการช่วยเรื่องนอนหลับ...เขาหวังว่าเธอจะหลับลึก

เจ้าหญิงนินทราของเขา

"ครับที่รัก นั่นลูกของเรานะ"

"ฟังแล้วฉันรู้สึกว่าตัวเองแย่เหลือเกิน ที่สงสัยคุณ"

"ผมรักคุณ และรักยัยหนูทราย..." เขาเน้นเสียง "แบบลูก"

"ค่ะ"

เขาใช้มือประคองใบหน้าของเธอ แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม

"คิดทบทวนให้ดีเรื่องจะส่งลูกไปเรียนเมืองนอก ลูกมาบ่นกับผม มาร้องไห้กับผมว่าไม่อยากไป แกไม่อยากอยู่ไกลเราสองคนนะ คุณก้อย"

"ค่ะ ก้อยรู้ เพราะลูกก็งอนก้อย แทบจะไม่คุยกับก้อยเลย"

"คุณจะคิดดูใหม่ใช่ไหม? เรื่องไปเรียนต่อของยัยหนูทราย"

"อืม...มีเวลาตัดสินใจอีกเป็นปีค่ะ แต่ก้อยคิดว่าอาจจะไม่ให้ลูกไปแล้ว"

"ดีมากจ้ะ เดินทางปลอดภัยนะที่รักของผม" เขาจูบปากเธอ แล้วปล่อยให้เธอเดินเข้าเกสต์ไป สีหน้าของแทนยิ้มอย่างเปี่ยมสุข และสมใจ

เขาเดินเหมือนลอยไปที่รถที่จอดไว้ ตามองนาฬิกาข้อมือ มันบอกเวลาเกือบสี่่ทุ่มแล้ว คงจะได้เวลาของเขาแล้ว

รอพ่อนะคะที่รัก

เขาเหยียบคันเร่งรีบกลับบ้านราวกับติดปีก