Bukan Wanita Simpanan

Mabilis ang tibok ng puso ko habang pinagmamasdan ang mga taong pumapasok sa venue. Nasa five star hotel kami dahil birthday ko at aaminin ko, the place intimidates me. Hindi ganito ang celebration ng dati kong mga birthdays. The high ceiling walls with a golden intricate, the chandeliers that screamed luxury, the wide space at the center that serves as dancefloor. And then there are circle tables at both sides with the finest tableware. Malayong malayo ito sa kung anong totoong buhay ang meron ako!

Kaya hindi ko maiwasang kabahan. Nangangapa ako kung paano ko pakitutunguhan ang mga bisita lalo pa’t hindi ko nakalakihan to.

My heart skipped a beat when I heard mama near me.

“Ano bang ginagawa mo rito? Ayon ang mga bisita, wala rito!” bulyaw ni mama. Nasa sulok ako at nagtatago dahil kinakalma ko ang sarili ko. Nilalamig ang mga kamay ko sa nerbyos.

“Maraming naghahanap sayo.”

Tumango ako. These people who are asking for me are curious. Kasi hindi ko lang birthday ngayon. Ngayon din ea-announce ang engagement ko.

This venue was sponsored by my fiancé’s parents. Kasi kung kami lang, hindi namin afford ‘to. Mahirap lang kami at baka kahit ang ipon namin sa isang taon ay ibayad dito, hindi pa ‘yon magkakasya!

Napilitan akong lumapit sa mga bisita. Dahil sa katabi ko si mama, agad akong nakilala ng mga tao.

“She must be your daughter, Jessica?” isang nakangiting ginang ang nagsabi. Nakay mama ang mata niya.

“Yes,” nakangiti ring sagot ni mama.

“Happy birthday, hija.” Lumapit siya sa akin at nakipagbeso.

May mga ibang bisita rin na lumapit at binati rin ako. Kakaunti lang ang bisita namin dito. Mostly mga bisita ng magiging fiance ko ang narito para suportahan ang mangyayaring engagement.

I know the guy. He is kind and generous. Gwapo rin kaya nang sinabi ni mama na ipagkakasundo niya ako sa lalaking yon, pumayag ako.

You know, I finished my college with flying colors pero walang tumatanggap na kumpanya sa akin. Pero he is different. Binigyan niya ako ng magandang posisyon sa kumpanya niya kaya masasabi kong swerte ako sa kanya.

“Hey, ikaw ‘yong babae na sinasabi ni Tita?” biglang sinabi ng babaeng lumapit sa akin. “Jessica?”

“Yeah, I'm Jessica,” medyo kabado kong sinabi. The girl wasn't smiling unlike other people who greeted me.

Bahagyang tumaas ang kilay niya. She then looked at me head to foot. “Goodluck sa party mo,” sinabi niya bago umalis.

Nagsimula ulit akong kabahan. Kanina pa ako rito, wala pang mga bisita. Ngayon ay halos lahat ay nandito na pero wala akong makitang anino ng lalaking kanina ko pa hinihintay. Iginaya ko ang mata sa venue at kita ko kung paano nakikisalamuha ang isa’t isa sa bawat bisita. It's all so natural to them yet not for me who's not belong to their league. Kita ko ang parents ni Magnus – ang magiging fiance ko – na busy sa maraming kausap. Hinanap ko si mama at nakita kong may mga kausap din siya.

Kumalabog ang puso ko nang biglang magsalita ang MC ng party. Agad akong tumalikod at tinungo ang restroom. Para akong nasusuka sa kaba!

Nanatili ako roon ng ilang minuto. Kung hindi ko lang naiisip na birthday ko ito, ayaw ko ng lumabas. It's not because I don't like the party. It's because I feel so intimidated and overwhelmed. Kanina noong binabati ako ng mga bisita, may mga iilan na parang hindi masaya sa akin at meron din namang masaya.

Limang minuto pa akong nanatili sa restroom bago ko pinilit ang sarili kong lumabas.

Paglapit ko sa mga tao, biglang nagsitinginan sila sa direction ko. Saktong naglalakad ako patungo sa center, kung saan ang dancefloor. Ang mga tao ay nasa mga table sa gilid kaya bakante ang gitna. Biglang tumahimik ang lagat. Tanging ang tunog ng piano galing sa gilid ang naririnig ko.

Nang nasa gitna ako, nakita ko sa kabilang dako si Magnus. Nasa stage siya kung nasaan ang MC kanina. May kasama siyang babae. Matagal kong tinitigan ang babae and I could say she's beautiful. Halatang mayaman din.

Nakahawak ng mic si Magnus at kausap ang MC. Hindi niya ramdam ang pananahimik ng mga bisita.

And then I saw how he raised the mic. “Everyone this is Hanna, my girlfriend,” pakilala niya.

Agad ngumiti ang babae sa mga bisita.

And the worst part, I am in the fucking center! Kitang kita ng mga tao kung gaano ako kaawa-awa sa araw pa ng birthday ko!

Gustong gusto kong umalis pero parang sinimento ang paa ko sa kinatatayuan ko.

“Akala ko ba ngayon ea-announce ang engagement nila nitong si Jessica? Anong nangyari?” rinig kong tanong ng malapit sa akin.

“Kawawa naman. Birthday pa naman niya,” sagot na lang ng isa.

Kita ko kasi kung paano nagbulong bulungan ang mga bisita. I could see pity in their eyes as they talked to the person next to them.

Napako ang mata ko sa stage ng pumunta roon ang mama ni Magnus. She looks a bit mad pero halatang ayaw niyang ipahalata sa mga bisita. Hinawakan niya si Magnus sa siko at halatang pinapababa sa stage. Nang magtama ang mata namin, agad siyang nag-iwas ng tingin.

Naramdaman kong nanlalamig ang buong katawan ko sa sobrang kahihiyan. I could feel my tears begging me to release them pero ayaw ko. Not now when everyone could properly see me!

Ang hirap-hirap umalis. Lalo pa’t lahat ng tao ay nakatingin sayo. Kasi alam ko. The moment I left this venue mas lalo lang silang maaawa sa akin. Tatatak sa utak nila kung paano ako napapahiya ngayon! They would talk about it!

Pero kung mananatili naman ako, ganon pa rin naman. Pag-uusapan pa rin ako! Kaya kahit labag sa loob ko, tumalikod ako at agad na naglakad palabas ng venue. Halos hindi na ako huminga sa kahihiyan. Paglabas ko, halos hindi ko masalubong ang mga mata ng nakakakita sa akin kasi parang kahit sila na wala naman sa venue ay parang alam nila kung ano ang nangyari!

“Ku…kuya sa sakayan po ng mga bus,” nanginginig kong sinabi ng makasakay ako ng taxi.

Kita ko ang pangungunot ng noo ng driver ng makita niyang nangingilid ang luha sa mata ko. Wala rin naman siyang sinabi at pinaandar din ang sasakyan para ihatid ako sa pupuntahan ko.

…