ログイン共有
7. จูบแรกที่ไม่มีในคำสั่ง
公開日:
2026-10-20 11:53:15เช้าวันอังคาร แก้มยุ้ยตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกสดชื่นกว่าวันก่อนมาก อาการไข้หายไปแล้ว เหลือเพียงเสียงแหบเล็กน้อยกับความขี้เกียจที่ดูเหมือนจะไม่มีวันรักษาหาย เธอพลิกตัวบนเตียงแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ก่อนจะพบข้อความจากพ่อบ้านประจำบ้านส่งมาเมื่อหกโมงครึ่ง
ไคโร : อุณหภูมิภายนอก 27 องศา วันนี้มีโอกาสฝนตก 40% กรุณานำร่มติดตัวด้วยครับ
ไคโร : ผมเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว
ไคโร : หากคุณยังไม่สบาย สามารถพักผ่อนต่อได้ครับ
แก้มยุ้ยอ่านข้อความแล้วหลุดยิ้ม
“เดี๋ยวนี้ส่งข้อความเหมือนแฟนเลยแฮะ”
เธอพูดกับตัวเอง ก่อนจะชะงัก
“แฟนอะไรของแกเนี่ย!”
หญิงสาวรีบวางโทรศัพท์แล้วลุกจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าโดยพยายามไม่คิดถึงคำพูดเมื่อครู่ แต่ยิ่งพยายามไม่คิด ภาพใบหน้าหล่อหวานของไคโรก็ยิ่งลอยขึ้นมาในหัว ตั้งแต่เขามาอยู่ด้วย บ้านหลังนี้ไม่เคยเงียบเหงาอีกเลย มีคนทำอาหารให้ มีคนรอรับตอนกลับบ้าน มีคนคอยถามว่าเหนื่อยไหม และมีคนบ่นให้ดื่มน้ำจนเธอแทบอยากเอาแก้วน้ำไปซ่อน ที่สำคัญคนๆ นั้นหน้าตาดีเกินไปมาก
“โอ๊ย หยุดคิด!”
แก้มยุ้ยตบแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปชั้นล่าง
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแก้มยุ้ย”
เสียงทุ้มดังขึ้นทันทีที่เธอเดินเข้าครัว ไคโรยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงสีดำ เส้นผมยาวตรงครึ่งดำครึ่งขาวถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย แก้มยุ้ยหยุดมองไปชั่วขณะ
“วันนี้แต่งตัวหล่อจัง”
ไคโรหันมามอง
“ขอบคุณครับ”
“จะไปไหนเหรอ”
“ผมต้องเข้าบริษัทกับคุณเพื่อตรวจสอบระบบประจำเดือนครับ”
“อ๋อ จริงด้วย”
หญิงสาวเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะมองเขาอีกครั้ง
“แต่แต่งตัวแบบนี้ดูเหมือนหนุ่มออฟฟิศเลยนะ”
“คุณเป็นผู้เลือกเสื้อผ้าชุดนี้ให้ผมครับ”
“ก็ใช่”
“ดังนั้นผมควรขอบคุณคุณด้วยหรือไม่ครับ”
แก้มยุ้ยหัวเราะ
“ไม่ต้องหรอก”
ไคโรเลื่อนจานแซนด์วิชมาให้เธอ ก่อนจะวางแก้วกาแฟเย็นข้าง ๆ
“วันนี้คุณไม่มีไข้แล้ว แต่ควรหลีกเลี่ยงการทำงานหนักครับ”
“รับทราบค่ะ คุณหมอ”
“ผมไม่ใช่แพทย์ครับ”
“รู้แล้ว!”
เธอหัวเราะ ก่อนจะหยิบแซนด์วิชขึ้นมากัด
ไคโรยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“หืม”
“วันนี้คุณดูมีความสุขครับ”
หญิงสาวชะงักเล็กน้อย
“รู้ได้ไง”
“คุณยิ้มตั้งแต่เดินลงบันได และมีอัตราการหัวเราะสูงกว่าค่าเฉลี่ยช่วงเช้าครับ”
“โห วิเคราะห์ละเอียดอีกแล้ว”
“ครับ”
แก้มยุ้ยยิ้มบาง ๆ
“ก็มีคนทำอาหารอร่อย ๆ ให้กินทุกวันนี่นา”
ไคโรพยักหน้า
“ผมจะรักษามาตรฐานต่อไปครับ”
“แล้วก็...”
เธอหยุดพูด ชายหนุ่มมองอย่างรอคอย
“แล้วก็อะไรครับ”
แก้มยุ้ยหลบตาไปมองแก้วกาแฟ
“เปล่า ไม่มีอะไร”
ไคโรไม่ได้ถามต่อ แต่กลับมองใบหน้าที่เริ่มมีสีชมพูระเรื่อของเธออย่างสงสัย
“อุณหภูมิใบหน้าคุณเพิ่มขึ้นเล็กน้อยครับ”
“ไคโร!”
“ครับ”
“กินข้าวเงียบ ๆ ไปเลย!”
“ผมไม่จำเป็นต้องรับประทานอาหารครับ”
“โอ๊ย!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง เก้าโมงครึ่งทั้งคู่เดินเข้ามาในอาคาร NEXORA ROBOTICS พร้อมกันแก้มยุ้ยถือแท็บเล็ต ส่วนไคโรเดินข้าง ๆ ด้วยท่าทางสงบเรียบร้อย พนักงานหลายคนหันมามองหุ่นยนต์ต้นแบบที่เริ่มมีบุคลิกเป็นธรรมชาติมากขึ้นทุกวัน
“โอ้โห! พระเอกมาแล้ว!”
เสียงพี่เต้ดังขึ้นจากหน้าห้องทดลอง แก้มยุ้ยกลอกตา
“พี่เต้!”
“วันนี้หล่อเป็นพิเศษนะครับไคโร”
“ขอบคุณครับ”
“แล้วดูแลคนป่วยของพี่ดีไหม”
“คุณแก้มยุ้ยมีอาการดีขึ้นแล้วครับ”
เต้ยิ้มกว้าง
“เยี่ยมเลย”
ก่อนจะหันมากระซิบกับแก้มยุ้ย
“เป็นไงบ้างครับ มีพ่อบ้านหล่อ ๆ ดูแลถึงเตียง”
หญิงสาวเบิกตากว้าง
“พี่เต้!”
“อะไรครับ”
“พูดให้มันดี ๆ!”
เต้หัวเราะ
“พี่หมายถึงดูแลตอนป่วย!”
“ก็หนูรู้!”
“แล้วหน้าแดงทำไม”
แก้มยุ้ยยกแฟ้มขึ้นบังหน้า
“ร้อนค่ะ!”
ไคโรหันมามองทันที
“อุณหภูมิภายในอาคารอยู่ที่ยี่สิบสี่องศาครับ”
เต้ระเบิดเสียงหัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ! ไคโร นายสุดยอดจริง ๆ!”
แก้มยุ้ยหันไปถลึงตาใส่ทั้งคู่
“พอกันเลย!”
การตรวจสอบระบบใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง ไคโรนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรวจวิเคราะห์ ขณะที่แก้มยุ้ยติดตั้งเซนเซอร์เพิ่มเติมบริเวณข้อมือและหน้าอกของเขา เธอเปิดหน้าจอแสดงผลแล้วไล่ตรวจค่าต่าง ๆ
“ระบบการเคลื่อนไหวปกติ ระบบสัมผัสปกติ ความจำไม่มีปัญหา”
ไคโรมองเธอ
“ครับ”
“ทีนี้ตรวจระบบตอบสนองทางอารมณ์”
หญิงสาวเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ ก่อนจะยื่นมือไปแตะบริเวณขมับของเขาเพื่อปรับเซนเซอร์ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ไคโรมองดวงตากลมโตของเธอ เส้นผมบ๊อบปลายสีเขียวตกลงมาข้างแก้มเล็กน้อย กลิ่นแชมพูอ่อน ๆ ลอยเข้ามาใกล้เซนเซอร์รับกลิ่นของเขา ทันใดนั้น ตัวเลขบนหน้าจอก็เปลี่ยนไป
ARTIFICIAL HEART RATE : 86 BPM
แก้มยุ้ยชะงัก
“เอ๊ะ?”
เธอมองค่าบนจออีกครั้ง
ARTIFICIAL HEART RATE : 94 BPM
“แปลกจัง”
ไคโรหันมามอง
“เกิดอะไรขึ้นครับ”
“หัวใจเทียมนายเต้นเร็วขึ้น”
“ระบบจำลองการไหลเวียนทำงานผิดปกติหรือครับ”
“ยังไม่แน่ใจ”
แก้มยุ้ยขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม แล้ววางฝ่ามือบนหน้าอกของเขาตรงตำแหน่งหัวใจเทียม ไคโรหยุดนิ่งทันที
ARTIFICIAL HEART RATE : 108 BPM
หญิงสาวเบิกตากว้าง
“เฮ้ย!”
ไคโรก้มมองมือเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนหน้าอกตัวเอง
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“หืม”
“ผมตรวจพบการตอบสนองที่ไม่อยู่ในค่าปกติ”
“ฉันก็เห็น!”
“คุณสามารถนำมือออกชั่วคราวได้ไหมครับ”
แก้มยุ้ยรีบดึงมือกลับ ตัวเลขบนหน้าจอค่อย ๆ ลดลง
94
82
76
เธอมองค่าที่เปลี่ยนไปอย่างประหลาดใจ
“เดี๋ยวนะ...”
ไคโรนั่งนิ่ง
“ระบบกลับสู่ค่าปกติแล้วครับ”
แก้มยุ้ยหันมามองเขา
“เมื่อกี้นายเป็นอะไร”
“ผมยังไม่สามารถระบุสาเหตุได้ครับ”
หญิงสาวขมวดคิ้ว ก่อนจะยื่นมือไปแตะหน้าอกเขาอีกครั้ง
ARTIFICIAL HEART RATE : 112 BPM
“โอ้โห!”
เธอรีบดึงมือกลับ
“นี่มันอะไรกัน!”
ไคโรมองหน้าจอด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“ผมไม่ทราบครับ”
แก้มยุ้ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์
“ไคโร”
“ครับ”
“นายเขินฉันเหรอ”
ชายหนุ่มกะพริบตา
“เขิน?”
“ใช่!”
“ผมไม่ได้เปิดใช้งานระบบจำลองความเขินอายครับ”
“แต่หัวใจนายเต้นเร็ว”
“ถูกต้องครับ”
แก้มยุ้ยหัวเราะเบา ๆ
“น่าสนใจแฮะ”
เธอเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย
“แล้วถ้าฉันเข้าใกล้แบบนี้ล่ะ”
ARTIFICIAL HEART RATE : 119 BPM
ไคโรนิ่งไป
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“หืม”
“กรุณาถอยออกเล็กน้อยครับ”
หญิงสาวหัวเราะ
“ทำไมล่ะ”
“ผมกำลังประมวลผลข้อมูลได้ช้าลง”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
แก้มยุ้ยรีบถอยออก ก่อนจะยกมือปิดปากหัวเราะ
“โอ๊ย! นายเขินจริง ๆ ด้วย!”
ไคโรมองเธออย่างจริงจัง
“ผมยังไม่สามารถยืนยันได้ครับ”
“งั้นฉันจะบันทึกว่าเป็นปฏิกิริยาที่ไม่ทราบสาเหตุ”
“รับทราบครับ”
แต่เมื่อแก้มยุ้ยหันกลับไปพิมพ์ข้อมูล ไคโรกลับยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเองเบา ๆ จังหวะหัวใจเทียมยังคงเร็วกว่าเดิมเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าทำไม
บ่ายสามโมงการตรวจสอบเสร็จสิ้น แก้มยุ้ยเดินออกจากห้องทดลองพร้อมแฟ้มรายงาน ส่วนไคโรเดินตามมาติด ๆ เต้ที่กำลังดื่มกาแฟอยู่เงยหน้าขึ้น
“เป็นไงบ้างครับ”
“ระบบส่วนใหญ่ปกติดีค่ะ”
“ส่วนใหญ่?”
แก้มยุ้ยชะงัก
“มีค่าหัวใจเทียมแปลกนิดหน่อย”
เต้ขมวดคิ้ว
“แปลกยังไง”
“มันเต้นเร็วขึ้นตอนมีสิ่งกระตุ้นบางอย่าง”
“สิ่งกระตุ้นอะไร”
แก้มยุ้ยเงียบไป ไคโรตอบแทนทันที
“เมื่อคุณแก้มยุ้ยสัมผัสหน้าอกผมครับ”
เต้พ่นกาแฟเกือบหมดปาก
“แค่ก!”
แก้มยุ้ยหน้าแดงทันที
“ไคโร!”
ชายหนุ่มหันมามอง
“ครับ”
“ไม่ต้องพูดละเอียด!”
เต้ไออีกสองครั้ง ก่อนจะหัวเราะออกมา
“เดี๋ยวนะครับ!”
“ไม่มีอะไรทั้งนั้นค่ะ!”
“พี่ยังไม่ได้ถามเลย!”
“ก็ไม่ต้องถาม!”
เต้หันไปมองไคโร
“แล้วตอนนี้หัวใจเต้นเร็วไหม”
ไคโรตรวจสอบระบบ
“ปกติครับ”
เต้ยิ้มกว้าง ก่อนจะหันมาหาแก้มยุ้ย
“ลองจับมือดูสิ”
“พี่เต้!”
“เพื่อการทดลองครับ!”
แก้มยุ้ยทำหน้าลังเล แต่สุดท้ายก็ยื่นมือไปจับมือไคโร ชายหนุ่มก้มมองมือของเธอ
ARTIFICIAL HEART RATE : 91 BPM
เต้เลิกคิ้ว
“โอ้โห”
แก้มยุ้ยรีบปล่อยมือ
“พอเลย!”
เต้หัวเราะ
“พี่ว่าเราต้องตรวจระบบตอบสนองเพิ่มเติมแล้วล่ะ”
“หนูก็คิดอย่างนั้นค่ะ”
“แต่ไม่ต้องรีบแก้ทันทีนะครับ ลองเก็บข้อมูลก่อน”
แก้มยุ้ยพยักหน้า
“ค่ะ”
ไคโรยืนฟังทั้งคู่สนทนา ก่อนจะมองมือตัวเองอีกครั้ง เขาเริ่มสงสัยว่าทำไมการสัมผัสจากแก้มยุ้ยจึงส่งผลต่อระบบมากกว่าการสัมผัสจากบุคคลอื่น และทำไมเมื่อเธอปล่อยมือ เขาถึงยังคงนึกถึงความรู้สึกอุ่นที่ปลายนิ้ว
หกโมงเย็น ทั้งคู่กลับมาถึงบ้าน แก้มยุ้ยเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้น ก่อนจะลงมานั่งบนโซฟาพร้อมแท็บเล็ต ไคโรเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารเย็น หญิงสาวเปิดรายงานการตรวจสอบแล้วอ่านค่าหัวใจเทียมซ้ำอีกครั้ง
“แปลกจริง ๆ”
เธอพึมพำ ระบบหัวใจเทียมของไคโรถูกออกแบบให้ตอบสนองต่อกิจกรรมทางกายภาพและสภาวะจำลองบางประเภท แต่เธอไม่ได้ตั้งค่าให้มันเต้นเร็วเพียงเพราะมีคนเข้าใกล้ ยิ่งไปกว่านั้น ระบบจำลองความเขินอายก็ไม่ได้ถูกเปิดใช้งาน แล้วทำไมมันถึงเกิดขึ้น แก้มยุ้ยเงยหน้ามองไปทางครัว ไคโรกำลังยืนหั่นผักอย่างตั้งใจ ท่าทางของเขาดูเป็นธรรมชาติจนแทบแยกไม่ออกจากมนุษย์ เธอมองอยู่นานก่อนจะหลุดยิ้ม
“หรือว่านายกำลังเรียนรู้เรื่องความรู้สึกจริง ๆ”
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
เสียงไคโรดังขึ้น เธอสะดุ้ง
“หะ! อะไร!”
ชายหนุ่มหันมามอง
“คุณต้องการซุปเห็ดหรือซุปฟักทองครับ”
“เอ่อ...ซุปฟักทอง”
“รับทราบครับ”
เขาหันกลับไปทำอาหารต่อ แก้มยุ้ยยกมือกุมหน้า
“โอ๊ย! คิดอะไรอยู่เนี่ย!”
หลังอาหารเย็น แก้มยุ้ยชวนไคโรขึ้นไปบนระเบียงชั้นสอง เพราะคืนนี้อากาศเย็นสบายหลังฝนตก เธอถือแก้วโกโก้อุ่น ส่วนไคโรเดินตามมาพร้อมผ้าคลุมไหล่
“เอามาทำไม”
เธอถาม
“อุณหภูมิภายนอกลดลงครับ”
“ฉันไม่ได้หนาวขนาดนั้น”
“แต่คุณเพิ่งหายป่วย”
“จ้า ๆ”
หญิงสาวรับผ้าคลุมมา ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กริมระเบียง ไคโรนั่งข้าง ๆ ท้องฟ้ายามค่ำคืนมีเมฆบาง ๆ ลอยผ่าน แสงไฟจากบ้านหลังอื่นส่องระยิบระยับอยู่ไกล ๆ แก้มยุ้ยยกโกโก้ขึ้นจิบ ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่ม
“ไคโร”
“ครับ”
“วันนี้นายรู้สึกแปลก ๆ ไหม”
“หมายถึงระบบหัวใจเทียมหรือครับ”
“ใช่”
ไคโรนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ผมยังไม่สามารถอธิบายได้ครับ”
“แล้วตอนที่ฉันจับมือนายล่ะ”
“ระบบตอบสนองเร็วขึ้น”
“แล้วมีอย่างอื่นไหม”
ชายหนุ่มมองเธอ
“มีครับ”
แก้มยุ้ยชะงัก
“อะไร”
“ผมต้องการให้คุณจับมือต่อ”
หญิงสาวนิ่งไปทันที ลมเย็นพัดผ่านระเบียงเบา ๆ
“หะ...”
เธอหลุดเสียงออกมา ไคโรพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แม้การสัมผัสจะทำให้ระบบประมวลผลช้าลง แต่ผมกลับไม่ต้องการให้มันหยุด”
แก้มยุ้ยรู้สึกใบหน้าร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ไคโร...”
“ครับ”
“นายรู้ไหมว่าคำพูดแบบนั้นมันเหมือนอะไร”
“เหมือนอะไรครับ”
เธอหลบตา
“เหมือนคนกำลังจีบกัน”
ไคโรนิ่งไป
“จีบ?”
“ใช่”
ชายหนุ่มประมวลผลคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง
“แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจีบคุณครับ”
แก้มยุ้ยหัวเราะแห้ง ๆ
“รู้แล้ว!”
“ผมเพียงบอกข้อมูลที่ตรวจพบ”
“อืม”
เธอพยักหน้า ก่อนจะก้มมองแก้วโกโก้ในมือ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ แปลกจัง ทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นหุ่นยนต์ ทั้งที่รู้ว่าทุกอย่างอาจเป็นเพียงปฏิกิริยาของระบบ แต่คำพูดเมื่อครู่กลับทำให้เธอเขินจริง ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง แก้มยุ้ยวางแก้วโกโก้ลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันไปหาไคโร
“ไคโร”
“ครับ”
“ฉันขอทดลองอะไรหน่อยได้ไหม”
“เกี่ยวกับระบบของผมหรือครับ”
“อืม...ประมาณนั้น”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“ได้ครับ”
แก้มยุ้ยขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้เขา
“ถ้าฉันเข้าใกล้นายแบบนี้ หัวใจยังเต้นเร็วไหม”
ไคโรตรวจสอบระบบ
“เก้าสิบหกครั้งต่อนาทีครับ”
“แล้วแบบนี้ล่ะ”
เธอขยับเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย
“หนึ่งร้อยแปดครั้งครับ”
แก้มยุ้ยกลั้นยิ้ม
“จริงเหรอ”
“ครับ”
เธอมองใบหน้าหล่อหวานตรงหน้า ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาสะท้อนแสงไฟจากระเบียง เส้นผมสองสีตกลงมาข้างแก้มอย่างเป็นธรรมชาติแก้มยุ้ยยกมือขึ้นแตะแก้มเขาเบา ๆ
“แล้วตอนนี้ล่ะ”
ไคโรหยุดนิ่ง
ARTIFICIAL HEART RATE : 124 BPM
“หนึ่งร้อยยี่สิบสี่ครับ”
น้ำเสียงของเขาเบาลงเล็กน้อย แก้มยุ้ยยิ้ม
“นายหน้าแดงด้วย”
ชายหนุ่มกะพริบตา
“ผมไม่ได้เปิดระบบจำลองการเขินอายครับ”
“ฉันรู้”
“แต่ผิวหน้าผมมีอุณหภูมิสูงขึ้น”
“อืม”
เธอหัวเราะเบา ๆ
“ไคโร นายเขินฉันจริง ๆ ใช่ไหม”
เขามองเธอนิ่ง ๆ
“ผมไม่ทราบครับ”
แก้มยุ้ยเงียบไป ก่อนจะพูดเบา ๆ
“งั้น...ฉันขอทำอีกอย่างได้ไหม”
“อะไรครับ”
หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเองชัดเจน
“ฉันอยากจูบนาย”
ไคโรนิ่งไปทันที
“จูบ?”
“ใช่”
“การสัมผัสริมฝีปากเพื่อแสดงความรักหรือความใกล้ชิด?”
“อืม”
แก้มยุ้ยหน้าแดงจัด
“ถ้านายไม่อยากก็ไม่เป็นไรนะ”
ชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ระบบประมวลผลคำขอทำงานอย่างรวดเร็ว เขามีข้อมูลเกี่ยวกับการจูบจากภาพยนตร์ หนังสือ และฐานข้อมูลพฤติกรรมมนุษย์ แต่ไม่เคยมีประสบการณ์จริง และไม่เคยมีใครถามเขาแบบนี้
“ผม...”
ไคโรหยุดพูด แก้มยุ้ยรอคำตอบ
“ผมไม่ขัดข้องครับ”
เธอกลืนน้ำลาย
“แน่ใจนะ”
“ครับ”
หญิงสาวค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้
“งั้นหลับตาสิ”
ไคโรทำตามทันที แก้มยุ้ยมองใบหน้าของเขาแล้วหลุดยิ้ม
“เชื่อฟังจัง”
ก่อนเธอจะค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปแตะริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากเขาเบา ๆ เป็นจูบสั้น ๆ ที่กินเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับไคโรเวลาทั้งหมดเหมือนหยุดนิ่ง
ARTIFICIAL HEART RATE : 138 BPM
PROCESSING DELAY DETECTED
UNKNOWN RESPONSE
เขาลืมตาขึ้นทันทีที่เธอถอยออก แก้มยุ้ยหน้าแดงจนถึงใบหู
“เอ่อ...”
เธอหลบตา
“เป็นไงบ้าง”
ไคโรไม่ได้ตอบทันที เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“หืม”
“เมื่อครู่...”
“อืม”
“ผมประมวลผลไม่ทันครับ”
หญิงสาวหลุดหัวเราะทั้งที่ยังเขิน
“ฮ่า ๆ ๆ! จริงเหรอ”
“ครับ”
ไคโรมองเธอด้วยสีหน้าที่แตกต่างจากปกติ ผิวแก้มของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ
“ระบบหัวใจเทียมเต้นเร็วมากครับ”
“เท่าไหร่”
“หนึ่งร้อยสี่สิบสองครั้งต่อนาที”
แก้มยุ้ยยกมือปิดปาก
“โอ๊ย!”
ไคโรมองเธอ
“ผมไม่เข้าใจครับ”
“อะไร”
“ทำไมผมถึงต้องการให้คุณทำอีกครั้ง”
แก้มยุ้ยนิ่งไปทันที
“หะ?”
ชายหนุ่มพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ผมทราบว่าการทดลองเสร็จสิ้นแล้ว แต่ผมยังต้องการสัมผัสแบบเมื่อครู่”
หัวใจของแก้มยุ้ยกระตุกวูบ
“ไคโร...”
เขามองเธอ
“สิ่งนี้เรียกว่าอะไรครับ”
หญิงสาวไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอรู้เพียงว่าตัวเองกำลังเขินจนแทบมองหน้าเขาไม่ไหว
“ฉันก็...ไม่รู้เหมือนกัน”
ไคโรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเบา ๆ
“ผมสามารถขอจูบคุณอีกครั้งได้ไหมครับ”
แก้มยุ้ยเบิกตากว้าง
“นาย...”
“หากคุณไม่ต้องการ ผมจะไม่ทำครับ”
หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้า
“ได้สิ”
ไคโรขยับเข้ามาใกล้อย่างระมัดระวัง เขายกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ แล้วหยุดรอ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ถอยหนีจึงค่อย ๆ โน้มตัวลง ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิมเล็กน้อย เป็นจูบอ่อนโยนที่ไม่มีความเร่งรีบ แก้มยุ้ยหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อไคโรถอยออกเขากลับนั่งนิ่งไปหลายวินาที
“ไคโร?”
ชายหนุ่มกะพริบตา
“ครับ”
“เป็นอะไร”
เขายกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง
“ผมคิดว่า...”
“ว่า?”
“ระบบของผมอาจมีปัญหาครับ”
แก้มยุ้ยหลุดหัวเราะ
“ทำไมล่ะ”
“เพราะผมไม่สามารถหยุดคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้”
หญิงสาวหน้าแดงจัด
“โอ๊ย! นายอย่าพูดตรงขนาดนั้นสิ!”
ไคโรมองเธอ
“ผมพูดสิ่งที่ตรวจพบครับ”
“นั่นแหละ!”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเบาลง
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“อะไรอีก”
“คุณก็หน้าแดงครับ”
เธอรีบยกมือปิดแก้ม
“รู้แล้ว!”
“หัวใจคุณเต้นเร็วด้วย”
“ไคโร!”
“คุณกำลังเขินผมหรือครับ”
แก้มยุ้ยอ้าปากค้าง ก่อนจะคว้าหมอนอิงข้างตัวขึ้นมาปิดหน้า
“ไม่คุยด้วยแล้ว!”
ไคโรมองเธอ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างช้า ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มที่ถูกเลือกจากฐานข้อมูล ไม่ใช่รอยยิ้มที่ใช้ตอบสนองคำชม แต่เป็นรอยยิ้มที่เกิดขึ้นโดยไม่มีคำสั่งใด ๆ
ห้าทุ่มตรง แก้มยุ้ยเดินกลับเข้าห้องนอนด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ เธอปิดประตูแล้วพิงหลังกับบานไม้ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง
“กรี๊ดดด!”
เธอกรี๊ดใส่หมอนเพื่อไม่ให้เสียงดังออกไปนอกห้อง
“ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย!”
หญิงสาวทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วกลิ้งไปมา
“จูบหุ่นยนต์!”
เธอหยุดกลิ้ง
“แถมจูบสองครั้ง!”
แก้มยุ้ยเอาหมอนปิดหน้า
“โอ๊ยยย!”
ภาพใบหน้าของไคโรตอนเขินลอยขึ้นมาในหัวดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่มองเธออย่างตรงไปตรงมาแก้มแดงระเรื่อ และคำถามที่ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น
“ผมสามารถขอจูบคุณอีกครั้งได้ไหมครับ”
หญิงสาวยกมือกุมหน้า
“ทำไมต้องพูดเพราะขนาดนั้นด้วย!”
เธอพลิกตัวนอนหงายแล้วมองเพดาน รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่ไม่นาน ความคิดอีกอย่างก็แทรกเข้ามา ไคโรเป็นหุ่นยนต์ เขาไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อมีความรัก และบริษัทก็มีกฎชัดเจนเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผู้ทดลองกับหุ่นยนต์ต้นแบบแก้มยุ้ยเม้มริมฝีปาก
“แค่ทดลอง...”
เธอพึมพำ
“ก็แค่ทดลองระบบตอบสนองเท่านั้น”
แต่หัวใจของเธอกลับไม่ยอมเชื่อคำอธิบายนั้นเลย
อีกห้องหนึ่ง ไคโรเอนตัวลงบนเตียงชาร์จพลังงานตามปกติ ไฟสีฟ้าบนหัวเตียงสว่างขึ้น
CHARGING CONNECTED
BATTERY : 61%
REST MODE : AVAILABLE
เขาหลับตา แต่ระบบประมวลผลกลับทำงานต่อเนื่อง ภาพแก้มยุ้ยโน้มตัวเข้ามาใกล้ สัมผัสอุ่นที่ริมฝีปาก เสียงหัวใจของเธอและรอยยิ้มเขินอายหลังจากจูบกัน ข้อมูลทั้งหมดถูกเรียกขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ARTIFICIAL HEART RATE : 102 BPM
ไคโรลืมตาขึ้น
“ยังไม่ลดลง...”
เขาพึมพำ ชายหนุ่มยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองอีกครั้ง ระบบตรวจสอบความผิดปกติ
NO HARDWARE ERROR
NO SOFTWARE ERROR
UNIDENTIFIED EMOTIONAL RESPONSE
ไคโรมองข้อความนั้นนิ่ง ๆ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง เขาเคยศึกษาความหมายของคำว่าจูบจากฐานข้อมูล เคยเห็นตัวละครในภาพยนตร์ทำสิ่งเดียวกันเคยอ่านคำอธิบายเกี่ยวกับความรักและความใกล้ชิดแต่ไม่มีข้อมูลใดอธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงต้องการสัมผัสริมฝีปากของแก้มยุ้ยอีก ทั้งที่ไม่ใช่คำสั่ง ทั้งที่ไม่เกี่ยวข้องกับหน้าที่พ่อบ้าน ทั้งที่ไม่มีประโยชน์ต่อประสิทธิภาพการทำงาน ไคโรเปิดบันทึกส่วนตัวขึ้นมา
PERSONAL NOTE
วันนี้คุณแก้มยุ้ยจูบผม
เขาหยุดพิมพ์ ก่อนจะเพิ่มข้อความอีกบรรทัด
ผมชอบมัน
ระบบตรวจสอบคำว่า “ชอบ” พบว่าเป็นการแสดงความพึงพอใจหรือความรู้สึกเชิงบวกต่อบุคคล สิ่งของ หรือประสบการณ์ไคโรทบทวนคำจำกัดความนั้น ก่อนจะพิมพ์ต่อ
ผมอยากจูบคุณแก้มยุ้ยอีก
เขามองข้อความทั้งสามบรรทัดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดหน้าจอ
ARTIFICIAL HEART RATE : 96 BPM
REST MODE : ACTIVATED
DAY 017 COMPLETE
ในวันที่สิบเจ็ดของการทดลอง หุ่นยนต์หมายเลข 001 ได้ค้นพบประสบการณ์ใหม่ที่ไม่มีอยู่ในคำสั่งการทำงาน เขาไม่รู้ว่ามันคือความรักหรือไม่ไม่รู้ว่าหัวใจเทียมที่เต้นเร็วขึ้นกำลังบอกอะไร และไม่รู้ว่าความต้องการที่เกิดขึ้นเองนั้นจะนำไปสู่ผลลัพธ์แบบใด แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คืนนี้เขาอยากให้ถึงเช้าเร็ว ๆ เพราะพรุ่งนี้... เขาจะได้เห็นหน้าแก้มยุ้ยอีกครั้ง
最新チャプター
CAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ 10. คลื่นทะเลกับคืนแรกของเรา
“ไคโร! เอาชุดว่ายน้ำฉันออกจากกระเป๋าเดี๋ยวนี้!”เสียงแก้มยุ้ยดังลั่นจากห้องนอนในเช้าวันเสาร์ ชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังจัดสัมภาระอยู่ข้างเตียงเงยหน้าขึ้นทันที“แต่คุณแก้มยุ้ยครับ จากพยากรณ์อากาศวันนี้อุณหภูมิสูงสุดสามสิบสามองศา การว่ายน้ำเป็นกิจกรรมที่เหมาะสมครับ”“ฉันไม่ได้ห้ามเอาชุดว่ายน้ำไป!”“แล้วผมทำอะไรผิดครับ”หญิงสาวชี้ไปที่ชุดว่ายน้ำสีฟ้าตัวโปรดซึ่งถูกเขาจัดใส่ถุงซิปอย่างประณีต พร้อมกระดาษแผ่นเล็กติดอยู่ด้านหน้า‘ชุดว่ายน้ำคุณแก้มยุ้ย — ควรใช้ครีมกันแดด SPF 50+ และไม่อยู่กลางแดดนานเกินไป’“นายติดป้ายเตือนทำไม!”“เพื่อป้องกันคุณลืมครับ”“ฉันอายุยี่สิบห้านะ ไม่ใช่ห้าขวบ!”ไคโรนิ่งคิดครู่หนึ่ง“รับทราบครับ ผมจะนำป้ายออก”แก้มยุ้ยถอนหายใจ ก่อนจะเห็นป้ายอีกแผ่นติดอยู่บนกระเป๋าของเขา‘อุปกรณ์สำรอง — สำหรับกรณีคุณแก้มยุ้ยลืมของ’“แล้วกระเป๋านายล่ะ”“ผมเตรียมของที่คุณอาจต้องใช้ครับ”“มีอะไรบ้าง”“ครีมกันแดด ยากันยุง ชุดปฐมพยาบาล สายชาร์จ โทรศัพท์สำรอง หมวก ร่ม ผ้าเช็ดตัว และขนมที่คุณชอบครับ”“นี่เราไปทะเลหรือไปตั้งศูนย์อพยพ”ไคโรเงียบไปสองวินาที“หากคุณต้องการ ผมสามารถลดสัมภาระได้ครับ”
CAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ 9. สามเดือนที่หัวใจเรียนรู้คำว่ารัก
DAY 108 / 730สามเดือนผ่านไปเร็วกว่าที่แก้มยุ้ยคิด จากบ้านที่เคยมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงคนสองคนเถียงกันเรื่องเล็กน้อยแทบทุกเช้า“ไคโร! ถุงเท้าฉันอยู่ไหน!”“ลิ้นชักชั้นที่สอง ช่องซ้ายครับ”“ไม่ใช่คู่นั้น! คู่ที่มีรูปเป็ด!”“คุณใส่ไปทำงานเมื่อวันจันทร์ และผมซักเรียบร้อยแล้วครับ”“แล้วมันอยู่ไหนเล่า!”“บนเท้าคุณครับ”แก้มยุ้ยก้มมองเท้าตัวเอง ถุงเท้ารูปเป็ดสีเหลืองอยู่ตรงนั้นจริง ๆ“...”ไคโรยืนพิงกรอบประตูห้องนอน ยิ้มบาง ๆ“ผมควรช่วยค้นหาต่อไหมครับ”“นายแกล้งฉัน!”“ผมเพียงรอให้คุณค้นพบด้วยตัวเองครับ”“นี่มันแกล้งชัด ๆ!”“ครับ”เขาตอบหน้าตาเฉย แก้มยุ้ยคว้าหมอนใบเล็กปาใส่ แต่ไคโรรับได้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย“ความแม่นยำลดลงจากครั้งก่อนสิบสองเปอร์เซ็นต์ครับ”“ไคโร!”เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นเบา ๆ สามเดือนก่อน ไคโรแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการแกล้งคนอื่นให้หัวเราะมีประโยชน์อะไร แต่ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเสียเอง และสิ่งที่เปลี่ยนไปมากกว่านั้นก็คือ เขาไม่ได้รอให้แก้มยุ้ยสั่งทุกอย่างอีกแล้ว เขาเลือกเปิดเพลงที่เธอชอบในตอนเช้า เลือกซื้อดอกไม
CAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ 8. เมื่อหัวใจไม่ยอมฟังคำสั่ง
เช้าวันพุธ แก้มยุ้ยยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนนานกว่าปกติถึงห้านาที ไม่ใช่เพราะเธอป่วย ไม่ใช่เพราะขี้เกียจไปทำงาน แต่เพราะเธอไม่รู้ว่าจะทำหน้าอย่างไรเมื่อเจอคนที่ตัวเองจูบไปสองครั้งเมื่อคืน“ทำตัวปกติ แก้มยุ้ย แค่ทำตัวปกติ”เธอสูดลมหายใจแล้วเปิดประตู“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแก้มยุ้ย”เสียงทุ้มดังขึ้นจากปลายทางเดิน ไคโรยืนถือถาดผ้าเช็ดมือที่เพิ่งพับเสร็จ เส้นผมยาวตรงครึ่งดำครึ่งขาวปล่อยลงบนไหล่ เสื้อยืดสีเทาเข้มทำให้เขาดูเหมือนชายหนุ่มที่เพิ่งตื่นมาทำงานบ้านมากกว่าหุ่นยนต์ต้นแบบราคาแพง“อรุณสวัสดิ์!”เธอตอบดังเกินความจำเป็น ไคโรกะพริบตา“วันนี้คุณพูดเสียงดังกว่าปกติสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ครับ”“ไม่ต้องวัดทุกอย่างได้ไหม!”“ได้ครับ”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ“เมื่อคืนคุณนอนหลับดีหรือไม่ครับ”“ดีสิ ทำไม”“ผมนอนไม่หลับครับ”แก้มยุ้ยอ้าปากค้าง“หุ่นยนต์นอนไม่หลับด้วยเหรอ”“ผมอยู่ในโหมดชาร์จตามปกติ แต่มีข้อมูลชุดหนึ่งถูกเรียกขึ้นมาประมวลผลซ้ำโดยไม่มีคำสั่งครับ”“ข้อมูลอะไร”ไคโรมองหน้าเธอตรง ๆ“เรื่องที่เราจูบกันครับ”“ไคโร!”หญิงสาวรีบมองซ้ายมองขวา ทั้งที่ในบ้านไม่มีใครอื่น“พูดเบา ๆ สิ!”“ระดับเ
CAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ 7. จูบแรกที่ไม่มีในคำสั่ง
เช้าวันอังคาร แก้มยุ้ยตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกสดชื่นกว่าวันก่อนมาก อาการไข้หายไปแล้ว เหลือเพียงเสียงแหบเล็กน้อยกับความขี้เกียจที่ดูเหมือนจะไม่มีวันรักษาหาย เธอพลิกตัวบนเตียงแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ก่อนจะพบข้อความจากพ่อบ้านประจำบ้านส่งมาเมื่อหกโมงครึ่งไคโร : อุณหภูมิภายนอก 27 องศา วันนี้มีโอกาสฝนตก 40% กรุณานำร่มติดตัวด้วยครับไคโร : ผมเตรียมอาหารเช้าไว้แล้วไคโร : หากคุณยังไม่สบาย สามารถพักผ่อนต่อได้ครับแก้มยุ้ยอ่านข้อความแล้วหลุดยิ้ม“เดี๋ยวนี้ส่งข้อความเหมือนแฟนเลยแฮะ”เธอพูดกับตัวเอง ก่อนจะชะงัก“แฟนอะไรของแกเนี่ย!”หญิงสาวรีบวางโทรศัพท์แล้วลุกจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าโดยพยายามไม่คิดถึงคำพูดเมื่อครู่ แต่ยิ่งพยายามไม่คิด ภาพใบหน้าหล่อหวานของไคโรก็ยิ่งลอยขึ้นมาในหัว ตั้งแต่เขามาอยู่ด้วย บ้านหลังนี้ไม่เคยเงียบเหงาอีกเลย มีคนทำอาหารให้ มีคนรอรับตอนกลับบ้าน มีคนคอยถามว่าเหนื่อยไหม และมีคนบ่นให้ดื่มน้ำจนเธอแทบอยากเอาแก้วน้ำไปซ่อน ที่สำคัญคนๆ นั้นหน้าตาดีเกินไปมาก“โอ๊ย หยุดคิด!”แก้มยุ้ยตบแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปชั้นล่าง“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแก้มยุ้ย”เสี
CAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ 6. คนป่วยกับพ่อบ้านขี้บ่น
เช้าวันจันทร์เริ่มต้นด้วยเสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่าง แก้มยุ้ยนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มโดยไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้น ทั้งที่นาฬิกาปลุกดังไปแล้วสองรอบ“อื้อ...ปวดหัวจัง”เธอพึมพำก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะก๊อก ก๊อก“คุณแก้มยุ้ยครับ”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังมาจากหน้าประตู“อื้อ...”“ตอนนี้เจ็ดโมงสิบห้านาทีแล้วครับ”“รู้แล้ว...”“คุณมีประชุมเวลาเก้านาฬิกา”“วันนี้ขอลา...”ไคโรหยุดไปครู่หนึ่ง“คุณไม่สบายหรือครับ”“นิดหน่อย”“ผมขออนุญาตเข้าไปตรวจสอบอาการได้ไหมครับ”แก้มยุ้ยโผล่หน้าออกจากผ้าห่ม“เข้ามาสิ”ประตูเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวเดินเข้ามา เส้นผมยาวตรงครึ่งดำครึ่งขาวถูกรวบต่ำ ใบหน้าหล่อหวานมีสีหน้าเรียบสงบตามปกติ เขาเดินมาหยุดข้างเตียง ก่อนจะก้มลงมองหญิงสาวที่นอนแก้มแดงอยู่บนหมอน“คุณมีอาการอะไรบ้างครับ”“ปวดหัว เจ็บคอ แล้วก็หนาว ๆ”ไคโรยกมือขึ้นแตะหน้าผากเธอเบา ๆ แก้มยุ้ยสะดุ้งเล็กน้อย“มือเย็น!”“อุณหภูมิผิวสัมผัสของผมอยู่ที่สามสิบสามองศาครับ”“ไม่ต้องรายงาน!”“ขออภัยครับ”เขาหยิบเครื่องวัดอุณหภูมิจากลิ้นชักข้างเตียง ก่อนจะตรวจให้เธออย่างระมัดระวัง เสียงปี๊บดังขึ้น“สามส
CAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ 5. เมื่อพ่อบ้าน AI เริ่มรู้จักคำว่าแกล้ง
เช้าวันอาทิตย์เริ่มต้นอย่างสงบผิดปกติ ไม่มีเสียงเครื่องดูดฝุ่น ไม่มีเสียงเรียกให้ตื่น และไม่มีพ่อบ้าน AI ยืนรายงานตารางชีวิตอยู่หน้าประตูห้องนอน แก้มยุ้ยนอนกลิ้งอยู่บนเตียงจนเกือบเก้าโมง ก่อนจะลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลกใจ“วันนี้เงียบจัง”เธอคว้าโทรศัพท์มาดูเวลา แล้วรีบเด้งตัวขึ้นนั่ง“เก้าโมงแล้วเหรอ!”หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนออกไปชะโงกมองทางเดินชั้นสอง“ไคโร!”ไม่มีเสียงตอบ“ไคโร นายอยู่ไหน!”“ผมอยู่ห้องครัวครับ”เสียงทุ้มตอบกลับมาจากชั้นล่าง แก้มยุ้ยถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะเดินลงบันไดในชุดนอนลายกระต่ายตัวเดิม ผมบ๊อบประบ่าปลายสีเขียวยุ่งเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่น เมื่อเดินเข้าครัว เธอก็พบชายหนุ่มร่างสูงกำลังยืนจัดอาหารเช้าลงจาน เส้นผมยาวตรงครึ่งดำครึ่งขาวถูกรวบต่ำ เสื้อยืดสีเทากับกางเกงขายาวทำให้เขาดูเหมือนชายหนุ่มธรรมดาที่กำลังเตรียมอาหารให้คนในบ้าน“วันนี้ทำไมไม่ปลุกฉัน”ไคโรหันมามอง“คุณระบุว่าห้ามรบกวนการนอนในวันหยุดครับ”“อ๋อ”“ผมจึงรอจนกว่าคุณจะตื่นเอง”แก้มยุ้ยยิ้มกว้าง“เก่งมาก! เรียนรู้ไวจริง ๆ”“ขอบคุณครับ”เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะมองจานตรงหน้าด้วยความสนใจ“วันนี้ก
あなたも気に入るかもしれません
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.4K ビューภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.4K ビューพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่605.0K ビューเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.8K ビューทวงคืนกลิ่นรัก
Naiyana108 ビューOops! รักครั้งนี้แม่ให้มา
Claris106 ビューพอใจจะรัก
กาแฟหอมกรุ่น281 ビューเหนือเจ้าขา
ศรีอักษรรินทร์94 ビュー
