LOGINCHAPTER TWO: MAKE YOUR WISH COME TRUE!
Hindi agad nakapag-react si Lila nang makita ang lalaki. Ngumiti ito at mabilis na inilapag sa mesa ang hawak nitong beer. Lumapit ito sa kanya at agad hinawakan ang kanyang mga kamay, ngunit hindi masaya si Lila. Malaki ang kasalanan ng lalaking ito sa kanya. “Let go!” Malamig ngunit matalim ang boses ni Lila, dahilan upang mapatahimik ang lahat. “H-hey… aren’t you happy to see me?” halos pabulong na wika nito. “Ethan, let go!” mariing sabi ni Lila. Seryoso ang kanyang mga mata, at nakakatakot ang aura niya kapag ganito siya. Nakatitig lamang si Tyler sa kanilang dalawa, halatang naguguluhan sa kanyang nasasaksihan. Gulat din siya sa ipinapakitang reaksyon ni Lila sa lalaki. Hindi ito masaya na makita si Ethan, at kitang-kita ang galit sa kanyang mga mata. Hindi pa naman gaanong matagal nang makilala ni Tyler si Ethan. Nakilala lamang niya ito dahil sa best friend niyang si Kenzo Gonzalez. “W-wait, guys… magkakilala kayo?” naguguluhang tanong ni Kenzo. “She’s my ex-fiancée…” Nanlaki ang mga mata nilang lahat sa sinabi ni Ethan. Maging si Tyler ay natigilan sa narinig. “Really? Whoa! So, what happened? Bakit kayo naghiwalay?” interesadong tanong ni Kenzo. “It’s confidential…” Ethan said. Hindi na nagsalita si Lila at mabilis na lumabas ng kwarto. Dumiretso siya sa parking lot at pumasok sa kanyang kotse. Hindi niya alam kung bakit galit na galit pa rin siya rito gayong matagal nang nangyari ang lahat. Pitong taon na ang nakalipas. “I despise cheaters,” she said as tears streamed down her face. Akala niya ay tanggap na niya ang lahat. Limang taon din silang magkasintahan, at isang taon na engaged. Ngunit nang pumasok si Diana sa eksena, doon nagsimulang magbago ang lahat. Unti-unting nahulog ang loob ni Ethan rito. Hindi alam ni Lila na may namamagitan na pala sa dalawa sa likod niya. Ethan cheated on her with her own cousin. Madaling-araw na nang makauwi ang mga kaibigan ni Tyler. Kanina pa niya tinatawagan at tine-text si Lila, ngunit ni isang sagot ay wala siyang natanggap. Nag-aalala siya dahil seryoso ang galit na nakita niya sa mukha ni Lila kanina. It was the first time he saw Lila that angry. Ni minsan sa loob ng limang taon nilang pagsasama ay hindi pa niya ito nakitang magalit nang ganoon, kahit pa alam niyang ayaw na ayaw nito sa kanya noon. Tinignan niya ang monitor room upang alamin kung nasaan ang asawa. Nang malaman niyang nasa parking lot lang ito, nakahinga siya nang maayos. Agad siyang lumabas at dumiretso sa parking lot. He saw her sleeping, freezing. Malamig ang panahon at hindi pa naka-on ang heater ng kotse nito. Nang buksan ni Tyler ang pintuan ng kotse, sinubukan niya itong gisingin, ngunit mahimbing talaga ang tulog nito. “So light…” he muttered as he carried her in his arms. Dinala niya si Lila sa kwarto nito, at doon tumambad sa kanya ang mga litrato nilang dalawa. “What a weirdo…” bulong niya. Pagkalapag niya kay Lila sa kama, bahagya siyang napatitig sa mukha nito. He doesn’t know why he felt so angry when Ethan talked to her… especially after hearing that Ethan was once her fiancé. Doon niya biglang na-realize na hindi pa pala niya talaga niya lubusan na kilala ang kanyang asawa. And now, he’s interested in knowing her background. At paano naman niya malalaman kung hindi naman sa asawa ang pokus sa loob ng limang taon? ******** TYLER'S BIRTHDAY Habang inaayos ni Tyler ang kanyang kasuotan, nakatanggap siya ng tawag mula sa isang malapit na kaibigan. Tumawag ang kaibigan niya upang ipaalam na nasa airport na ang babaeng pinakamamahal niya. Agad siyang nagmadaling lumabas ng kwarto, bakas ang saya sa kanyang mukha. Ngunit natigilan siya nang makasalubong si Lila na may dalang cake. Para iyon sa kanya. “Saan ka pupunta? Happy birthday, Ty,” pormal na bati ni Lila. Nawala ang saya sa mukha ni Tyler nang makita siya. “I was so happy earlier, Lila. Ngayon, nawala na,” malamig nitong saad. Bahagyang nasaktan si Lila, ngunit pinilit niyang ngumiti. “I just want you to blow this candle before you leave. Sorry sa abala… and make a wish na rin,” mahinang wika niya habang sinisindihan ang kandila. Tinitigan lamang siya ni Tyler. “I wish na mawala ka na sa buhay ko.” Kaagad nitong hinipan ang kandila. He immediately left her—hurting. Alam niyang susunduin niya ang ex-girlfriend sa airport. Tumawag rin kasi sa kanya ang pinsan niya na kapatid ni Diana. “I will make your wish come true…” --- AIRPORT “Tyler! You really came to pick me up. I thought you didn’t want to see me,” maarteng wika ng babae. Si Diana. Ang pinsan ni Lila. “Well, I wouldn’t be here if your brother didn’t call me,” malamig niyang sagot. Hindi man iyon halata sa kanyang mukha, ngunit sa loob-loob niya ay halos hindi siya mapakali sa saya sa muling pagkikita nila. “Oww… really?” nakangusong sabi ni Diana habang nagpapacute. “At least, you showed up.” “Get in. There are a lot of paparazzi around,” sabi ni Tyler habang binubuksan ang pinto ng sasakyan para sa kanya. Hindi maitago ni Diana ang saya sa ginawa ni Tyler. Agad itong kumapit sa braso ng lalaki at naging sobrang malapit dito. Tyler didn’t push her away. Ni hindi niya rin ipinaalala rito na may asawa na siya. At iyon ang pinsan niyang si Lila. Naghanda ng welcome-back party ang mga kaibigan ni Tyler. At dahil birthday rin niya, naging double celebration ang naganap. Maingay ang buong bahay dahil sa pagdalo ng kanilang malalapit na kaibigan. Masaya si Tyler dahil kasama na niya ngayon ang babaeng matagal niyang hinintay. Ngunit may bahagi ng isip niya ang hindi mapakali dahil naiisip niya ang kanyang asawa. Hindi niya rin mawari kung bakit niya ito naiisip. Marahil dahil sa tagal ng panahong nagsama sila sa iisang bubong, normal lang na sumagi ito sa isip niya. “Ang lalim ata ng iniisip mo ngayon, ah...” sabi ni Kenzo habang inaabot sa kanya ang isang bote ng alak. “I am just happy. She’s finally here...” he said with a smile on his face. “Masaya ka ba talaga, pre? May kakaiba kasi sa'yo, simula pa kaninang hapon e. Is there something wrong?" Kenzo said. Kenzo is very observant, kahit hindi ito sabihin ni Tyler ay nakikita nito agad kung ano ang problema. “Is it about, Lila?" Kumunot ang noo ni Tyler sa sinabi nito. “What? What about her? Why bring her in this?" Sunod-sunod na tanong ni Tyler. “Chill. I just noticed it, okay? Simula ng kausapin ka niya kaninang hapon ay parang naglalakbay na ang isipan mo. Is it her?" Huminga ng malalim si Tyler. “Yes!" Kenzo knows that they were married. Kahit alam ni Kenzo na kasal sila, he still joked around about Diana and Tyler. "So, what happened?" Bulong wika nito. "She signed the anullment." "What? Seriously? After those years... Oh man! This is not good. Lila, loves you. Don't you see it?" Kenzo said. "I know. I know it! But—" "No, buts.... Bring her back, dude. Before someone snatch her away from you!" Kenzo said, like he is giving him a warning. "She choose to leave. Let her be!" Pagmamatigas nito. "Loko ka! Ethan wants to win her back. Dude, that guys cheated on her." .CHAPTER 40 LILA’S POV Nagising ako bago pa man sumikat ang araw. Ilang segundo akong nanatiling nakahiga habang nakatitig kay Tyler. Mahimbing pa rin ang tulog niya. Bahagyang magulo ang buhok niya, habang ang isang braso niya ay nakapulupot pa rin sa bewang ko. Napangiti ako nang mahina. Hindi ko alam kung gaano katagal ko siyang tinitigan. Siguro dahil alam kong ito na ang huling umaga na gigising akong katabi siya. Kagabi... Hinayaan kong makalimutan ang lahat. Nakalimutan ko muna ang limang taon ng sakit. Ang mga gabing mag-isa akong umiiyak. Ang mga pagkakataong pakiramdam ko ay hindi niya ako nakikita bilang asawa niya. Kagabi, we make things easy. I gave him a chance, and waited for me. Kagabi, hindi ko muna inisip ang bukas. Hinayaan ko lang ang sarili kong mahalin siya. Bilang asawa niya. Bilang Lila na minsan ay nangarap na makasama siya habambuhay. At hindi ko pinagsisihan iyon. Kahit alam kong aalis ako. Kahit alam kong iyon na ang huling gabi namin.
CHAPTER 39 LILA'S POV Ang lagkit ng titig niya sa akin, na para bang gusto niya akong kainin nang buhay. Mga titig niyang puno ng pagmamahal, na para bang ako lang ang nakikita ng mga mata niya sa sandaling iyon. Ang sarap titigan ng kanyang mga mata. Hindi ko ito magagawa noon, eh. Limang taon, hindi ko alam na ganito pala kaganda ang kanyang mga mata. May spark. Napayuko ako dahil hindi ako sanay na ganoon siya kung makatingin sa akin. Kinakabahan na nga ako dito habang yakap niya pa rin ako. Mga braso niyang nakayakap sa baywang ko. Ang mga katawan namin ay sobrang lapit, parang maririnig na ang kabog ng dibdib ko. Hindi ko mapigilang lumunok ng sarili kong laway nang mas lumapit pa ang mukha niya sa akin. I closed my eyes when I felt his breath. "Are you giving me a chance?" Mahina, halos pabulong na wika niya habang seryosong nakatingin sa akin. Seryoso ngunit puno ng pag-asa at desperation ang mga mata niya. I have made up my mind. Mahal ko pa rin naman siya. A
CHAPTER 38: DINNER DATE Dinala ako ng drayber sa venue kung saan kami mag-di-dinner date ni Tyler. Hindi ko alam kung anong meron sa kanya at bigla na lang akong inaya n mag-date, pero napapansin ko na sobrang tamlay na niya. Alam ko naman kung bakit siya ganun, dahil siguro sa late na siyang umuuwi, tapos pinaparusahan pa niya si Ethan. I actually talked to Kuya Dino, if may alam ba siya, pero wala naman siyang sagot. Or ayaw niya lang sabihin ang totoo? Bakit kailangan pa nilang mag-sinungaling? I already know the truth. And until now, wala pa rin balita kay Ethan. Natatakot ako na baka mapatay ni Tyler si Ethan. "Ma'am, nandito na po tayo..." usal ng drayber. Sa lalim ng iniisip ko hindi ko na namamalayan na dumating na pala kami. "Salamat, Manong.." ani ko, at bumaba na ng sasakyan. It's a five star hotel. I've been here before, pero ibang occasion naman iyon. Ngayon, I am spending time with Tyler—as date. First ever date namin ito. Sa sobrang ingat niya noon na hindi
CHAPTER 37 NANGINGINIG at malakas pa rin ang kabog sa dibdib ko ng makapasok na ako sa kwarto ko. I turned off the lights, and sat on the floor near the door. Hindi magsink-in sa utak ko ang mga narinig ko. Totoo ba ang sinabi ni Tyler? Bakit parang hindi si Tyler ang nakikita ko? Or hindi ko nga lang talaga siya kilala? Ano ba ang malalaman ko sa buhay niya, hindi nga ako halos makalapit sa kanya dati. Kaya siguro ganito ko na lang kagusto na umalis sa buhay niya. Kasi marami pa akong hindi alam tungkol sa kanya. I can't stop crying, sobrang bigat sa dibdib ko na marinig iyon mula sa bibig niya. At sino ang ibig niyang sabihin na patayin kung kailangan? He is not murderer! I couldn't sleep at all. Na stuck sa utak ko ang sinabi niya. Nakaramdam na ako ng takot sa kanya. May kagalit ba si Tyler? May kaaway ba siya? And something hits me off. "Ethan?" I whispered, and covered my mouth. I remember that Ethan hides, almost two weeks na. Tyler said the police was sti
CHAPTER 36: PAGDUDUDASINCE the day I lot my baby, I stopped seeing my family. I blocked their social media account, and their numbers. Galit ang nararamdaman ko ngayon sa kapatid ko, si Kevin. Wala na rin akong balita sa kanila, dahil sa puso ko ay kinalimutan Kona silang lahat. They are strangers to me now. And for Mom, I know that she will still forgive Dad after what happened. Wala lang kwenta ang mga sinabi ko sa kanila. Na kahit harap-harapan na siyang niloloko ni Dad ay mahal niya pa rin ito. And I don't want to be like her. Mom knows it before na may cheating history si Dad, but ganun talaga kapag sobra mong mahal ang isang tao, magbubulag-bulagan ka talaga. And no wonder, nagmana kay Dad ang mga Kuya ko. Lahat sila...At ako ang sasalo sa mga nagawa nilang kasalanan. Hindi ba dapat sila ang nag-sa-suffer? Hindi ang taong wala namang ginawang masama sa kapwa. It's really unfair. My family's are toxic. But thankfully, Tyler's family are kind to me.And speaking of Tyler, n
CHAPTER 35: PAINTING Unang araw nila sa bahay simula nang umalis siya sa bahay nila noong birthday party ni Tyler. At balik-trabaho na rin si Tyler, kaya mag-isa na lang siya sa bahay. Ayaw sanang pumasok ni Tyler, pero kailangan siya sa kumpanya dahil may meeting siya sa isang investor na hindi niya puwedeng hindi puntahan. She loves the thought of being alone and at peace. She wanted to prepare herself so that when she finally leaves, masasanay na siya sa buhay na walang kasama. She loves the quietness. Mas nagkakaroon siya ng magagandang ideas para sa next project niya. And she's almost done with the piece she has been working on for almost nine hours. She smiled brightly as she stared at the painting in front of her. It was the first time she had held a brush and carefully stroked it on paper. She was nervous because it had been five years. "It's been a while, at mukha mo pa talaga ang una kong pinipinta, ah..." usal niya habang hawak pa rin ang paintbrush. "In fair







