บทที่ 2 เขาก็ร้ายอยู่นะ

“หนัก...”

เสียงทุ้มของคนใต้ร่างทำให้ฉันกะพริบตาและอ้าปากค้างกับคำพูดของเขา นี่รอบสองแล้วนะ คนอะไรปากเสีย

ฉันพยายามขยับแต่เพราะเข่าเจ็บทำให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อกี้ตอนที่เขากำลังดึงฉันขึ้นจากพื้นฉันดันได้ยินเสียงคนที่พยายามหลบคือพี่วิน ทำให้ฉันล้มลงใส่ผู้ชายหน้านิ่งคนนี้เต็มแรง

“ก็กำลังจะลุกไง...คิดว่าอยากคร่อมทับนายแบบนี้เหรอ” ฉันเบะปากใส่เขาก่อนจะพยายามลุกขึ้น แต่ความแสบและตึงของแผลตรงเข่าทำให้ฉันทรุดตัวลงเข่ากระแทกเขาอีกครั้ง

“โอ๊ย...เธอจะฆ่าฉันเหรอ”

“โอ๊ะขอโทษ ๆ ไม่ได้ตั้งใจ” ริมฝีปากบางแอบยกยิ้มเมื่อเห็นว่าเขาพูดออกมามากกว่าสองประโยค เห็นแล้วหมั่นไส้คนอะไรพูดน้อยประหยัดคำพูดเหลือเกิน

“ไม่ได้ตั้งใจก็รีบลุก” เขาเอ่ยออกมาเสียงเข้มก่อนจะใช้มือดันไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ราวกับขยะแขยงไม่อยากให้ตัวเธอสัมผัสกับตัวเขา

เห็นแบบนี้กาแฟพลันขมวดคิ้ว ไม่เคยเจอใครที่ทำตัวรังเกียจเธอมาก่อน คนตัวเล็กเม้มปากแน่นก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงบนตัวเขา โดยที่หน้าอกของเธอแนบชิดกับหน้าอกของเขา

“ลุกไม่ไหว” คนตัวเล็กตอบหน้าตาย ยิ่งเห็นร่างสูงเริ่มโกรธมันทำให้เธอสนุก คนหน้านิ่งแบบเขาต้องเจอคนกวนประสาทแบบนี้แหละ วันนี้จะทำให้โกรธจนเส้นเลือดในสมองแตกไปเลย ใครใช้ให้เขากล้ามาทำตัวรังเกียจเธอ

“บอกให้ลุก!” เสียงทุ้มเอ่ยเสียงเข้ม มือหนาบีบที่ไหล่บางแน่นเมื่อรู้สึกว่าเธอกำลังแผลงฤทธิ์ใส่เขา

“อ๊าย...จะทำอะไร” ร่างบางเบิกตากว้าง ขยุ้มเสื้อแจ็กเก็ตของเขาไว้แน่น เมื่อคนใต้ร่างแทรกเข่าเข้ามาก่อนจะจับตัวเธอพลิกไปอยู่ข้างล่างแทนเขา

ตอนนี้เธอตกใจจนแทบลืมควบคุมสีหน้าเมื่อสถานการณ์ดันพลิก จากที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่ากลับโดนเขาเอาคืนได้ ยิ่งท่าทางที่เขาคร่อมทับเธอแบบนี้มันค่อนข้างสุ่มเสี่ยงนะว่าไหม

“หึ...”

ร่างสูงเค้นเสียงในลำคอ นัยน์ตาคมทอประกายวาววับเมื่อเห็นคนใต้ร่างมีสีหน้าเดี๋ยวตกใจ เดี๋ยวกลัว และเดี๋ยวก็ใช้ความคิด

จากที่คิดว่าจะช่วยเธอและรีบกลับขึ้นไปกินเหล้าต่อ คงต้องพับเก็บและสั่งสอนคนอวดดีสักหน่อย แต่ไหนแต่ไรเขาไม่ชอบทำอะไรซับซ้อนและขี้เกียจพูด เพราะรอบตัวของเขามีแต่คนพูดมาก อย่างเช่นไอ้ต้าร์และน้องสาวสองคนอย่างไซซีและซินเซีย ไม่รู้มีอะไรให้พูดมากมาย แค่เห็นพวกนี้พูดเขาก็เหนื่อยแทนแล้ว

“หัวเราะอะไร รีบลุก มันหนัก”

คนตัวเล็กมองสบตาเขาอย่างไม่กลัวตาย แสดงท่าทางเอาแต่ใจขึ้นมาอีกครั้ง กลัวสินะถึงได้พยายามทำใจกล้าสู้เขา

“ลุกไม่ไหว” เขาตอบหน้าตายเหมือนที่เธอทำเมื่อกี้

“เอ๊ะ...นี่ล้อเลียนฉันเหรอ” กาแฟขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเขาจงใจที่จะล้อเลียนเธอ แต่ใบหน้ากลับเรียบเฉย

“ไม่...ลุกไม่ขึ้นจริง ๆ” ร่างสูงตอบกลับมานิ่งกว่าเดิม โดยที่เธอไม่สังเกตเลยสักนิดว่าใบหูของเขาขึ้นสีแดงจัด แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้

“ทำไม...อย่าบอกนะว่านายคิดอะไรกับฉันน่ะ” คนตัวเล็กทำปากพร้อมกับยกยิ้มมุมปากราวกับว่าได้ชัยชนะมาไว้ในมือแล้ว

“กอด…”

“อะไร…” กาแฟนิ่วหน้าเพราะเขาพูดอะไรแปลก ๆ เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด

“เธอ-กอด-ฉัน”

“ฮ้า...”

สาวสวยเบิกตากว้างก่อนจะรีบปล่อยมือออกจากเอวเขาทันที พลางสบถด่าให้กับความโก๊ะของตัวเองในใจ ปกติเธอในสายตาคนอื่นไม่ใช่แบบนี้นะ แต่เจอเขาไม่กี่นาทีเธอดันปล่อยไก่ไปกี่รอบแล้วเนี่ย

“ปล่อยแล้วลุกไป”

ไม่ทันขาดคำร่างสูงก็ลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากเสื้อ โดยที่ไม่มองอีกคนที่พยายามลุกขึ้นตามแต่ไร้เรี่ยวแรง

“ช่วยหน่อยได้ไหม”

“ไม่!” เขาปฏิเสธทันควันเพราะรอบแรกที่ล้มก็ไม่ใช่ช่วยเธอเหรอเขาถึงต้องลำบากแบบนี้

“ใจร้าย!” คนตัวเล็กยื่นมือสุดแขนเพื่อให้เขาช่วย สภาพเธอตอนนี้แทบระบมไปหมด ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะทำอะไรแล้ว

ร่างสูงปรายตามองคนตัวเล็กที่ทำตาปริบ ๆ อย่างน่าสงสาร ยิ่งไอ้ท่าทางห่อไหล่ก้มหน้าลงต่ำเหมือนกำลังร้องไห้ ทำให้เขาชั่งใจว่าควรจะทำยังไงกับเธอดี เพราะเขาก็ไม่ใช่คนมีคุณธรรมอะไรด้วยสิ

“ยุ่งยาก!”

เขาสบถออกมาเมื่อไม่สามารถตัดสินใจได้ โดยปกติตัวเขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ถ้าเป็นคนอื่นเขาก็แค่เดินผ่านไปเหมือนเป็นอากาศธาตุ ยิ่งผู้หญิงเป็นสิ่งน่ารำคาญแบบนี้เขายิ่งไม่ชอบ!

ฟึ่บ!

“ฮึก...ขอบคุณนะ” คนตัวเล็กยิ้มผ่านม่านน้ำสีใสที่คลออยู่ตรงดวงตา ทำให้ดูน่าสงสาร อันที่จริงฝุ่นมันเข้าตาตอนเขาปัดเสื้อผ้า

“ฉันเกลียดเธอ” เขาอุ้มคนตัวเล็กมาวางบนเก้าอี้พร้อมกับเอ่ยออกมา เพราะเธอทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง

เกลียดก็เรื่องของนายสิ…

กาแฟเบะปากกับตัวเองในใจ ใช่ว่าเธอจะชอบเขาสักหน่อย ที่ทำตัวน่าสงสารเพราะต้องการให้เขาช่วยต่างหาก เมื่อเธอลุกได้แล้วเขาก็หมดประโยชน์!

“ขอบใจนะ...นายไปได้แล้ว” คนตัวเล็กใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยดน้ำสีใสออกจากดวงตา ก่อนจะมองร่างสูงที่ยืนนิ่งไม่ยอมขยับ ปากก็บอกเกลียดทำไมไม่ไปสักที

ท่าทางไม่แยแสของคนตัวเล็กทำเอาเขาอยากจะย้อนเวลากลับไป และโยนเธอลงกับพื้นหรือไม่ก็เดินผ่านเธอไปซะ!

เธอไม่ใช่แมวน้อย แต่เป็นแม่เสือสาวต่างหาก!

“ยัยตัวน่ารำคาญ!”

ฟุ่บ!

“ไอ้บ้า...อะไรของนาย” กาแฟสะดุ้งเมื่อกำลังก้มหน้าสำรวจแผลอยู่ คนที่คิดว่าไปแล้วกลับสบถคำหยาบใส่และโยนเสื้อลงมาคลุมหัวของเธอ จะไม่ให้ตกใจได้ยังไง นี่แอบคิดแล้วนะว่าจะโดนอุ้มเนี่ย!

“เอ๋...” เมื่อเอาเสื้อออกก็ไม่เห็นคนหน้านิ่งแล้ว ไม่รู้ไปตอนไหน เธอคลี่เสื้อสีดำออกมาก็พบว่าเป็นเสื้อแจ็กเก็ตกำมะหยี่ปักลายมังกรสีเงินที่เขาสวมอยู่ก่อนหน้า คิดยังไงก็คิดไม่ตกว่าเขาจะเป็นบ้าโยนเสื้อมาคลุมหัวเธอทำไม

จนกระทั่งรู้สึกดีขึ้นแล้ว แผลที่เข่าไม่ถลอกมากร่างบางเลยเดินกลับไปยังโซนห้องน้ำ เมื่อหมุนตัวสำรวจตัวเองหน้ากระจกถึงรู้ว่าซิปด้านข้างของชุดเดรสมันปริ และเพราะเป็นชุดเดรสเธอเลยใส่แค่บราปีกนก

กรี๊ด!

อยากจะบ้าตายแล้วแบบนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ใบหน้าสวยทำสีหน้าเศร้าสร้อยและปลงตก ไม่คิดว่าจะซวยขนาดนี้ แล้วนี่อย่าบอกนะที่เขาโยนเสื้อคลุมมาให้เพราะเขาเห็นน่ะ

“โอ๊ย...กาแฟเอ๊ยแกทำตัวน่าอนาถต่อหน้าเขาไปกี่รอบแล้วเนี่ย…ฮือ”

ร่างบางเอาเสื้อของเขามาสวมก่อนจะเดินกลับโต๊ะ เมื่อสังเกตเห็นการแจ้งเตือนในมือถือและเห็นข้อความมากมายจากเพื่อนสาวคนสนิท เลยพยายามเดินให้ปกติที่สุดแม้จะตึงที่เข่ามากก็ตาม

“ไปนานมาก...แล้วนั่นได้เสื้อมาจากไหน” เพื่อนสาวเอ่ยทักเมื่อเดินมาถึงโต๊ะ

“เอ่อ...เสื้อฉันเอง หนาว เลยเดินกลับไปเอาที่รถ” เนี่ยรางวัลโกหกยอดเยี่ยมแนบเนียนจนเพื่อนยังไม่สงสัย

“ถึงว่าไปนานมาก นั่งลง ๆ”

กาแฟพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดและยกแก้วเหล้าจรดริมฝีปาก ระหว่างนั้นหางตาของเธอกลับเห็นร่างสูงคุ้นตาในชุดสีดำเดินขึ้นมายังชั้นสอง แต่เพราะโต๊ะของเธอห่างจากบันไดมากเขาเลยไม่สังเกต

“นั่นเขา...”

แม้ว่าในผับจะเสียงดังแต่เพราะเธอนั่งใกล้เพื่อนทำให้นิด้าได้ยินเสียงของกาแฟชัดเจนเธอเลยมองตามสายตาของกาแฟ

“อะไร...รู้จักพี่นักรบด้วยเหรอ”

“แกรู้จักเหรอ”

ได้ยินเพื่อนพูดเหมือนรู้จักชายเจ้าของเสื้อแจ็กเก็ต กาแฟเลยหันมาถามอย่างกระตือรือร้น

“คนทั้งมอแอลรู้จักหมดแหละ...เพราะพี่นักรบคือหนึ่งในแก๊งหนุ่มฮอตวิศวะ”

“ฮ้า...หนุ่มฮอตวิศวะเหรอ”

“อืม”