บทที่ 3 หมั้น

ฉันก็ไม่แปลกใจเท่าไรที่รู้ว่าเขาเป็นถึงหนุ่มฮอตของมหา’ลัยแอลเพราะถึงเขาจะนิ่งแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าพี่เขาหล่อมาก ๆ หล่อแบบหาตัวจับยากมาก ที่แปลกใจว่าอันดับ 9 ยังหล่อขนาดนี้ไม่อยากจะคิดถึงอันดับต้น ๆ เลยว่าจะหล่อขนาดไหน

“เป็นไงหนุ่มฮอตอันดับ 9 ของมอแอลพอจะเทียบความหล่อของพี่อัศวินได้ไหม” นิด้ากระแซะไหล่พร้อมถามอย่างมีเลศนัย เพราะเห็นกาแฟเอาแต่มองตามแผ่นหลังของพี่นักรบ

“ก็ไม่ได้บอกว่าไม่หล่อ”

“จ้ะ แม่คนสวย”

ฉันยกยิ้มก่อนจะไขว่ห้างจิบเหล้ารสแรงผ่านลำคอ ช่วงนี้มีแต่อะไรให้คิด ได้มาผ่อนคลายก็ดีเหมือนกัน โดยเฉพาะเรื่องของพี่วินฉันกำลังชั่งใจว่าควรเล่าให้เพื่อนฟังดีไหม

“มาเที่ยวนะทำไมทำหน้าเครียด”

“มีเรื่องให้คิด”

“เล่าได้นะ”

“อืม ก็ไม่มีอะไรมาก คุณตาบอกว่าอัศวินอยากหมั้นกับฉัน!”

“ฮะ...มะ...หมั้นเหรอ”

“อืม”

ฉันตอบเพื่อนด้วยท่าทางเรียบเฉยแต่แอบแปลกใจกับใบหน้าตื่นตระหนกของนิด้ามาก ปกติเธอจะแค่รับฟัง ยิ้มและทำหน้าปลงตก แต่พอเป็นเรื่องนี้เพื่อนกลับแสดงสีหน้าอย่างชัดเจน

“เรื่องเป็นอย่างนี้” ฉันตัดสินใจเล่าเรื่องเมื่อเช้าให้เพื่อนฟัง

วันนี้เป็นวันหยุดไม่มีเรียนแต่ยังไงก็ต้องตื่นเช้าอยู่ดี เพราะคุณตาเป็นคนเคร่งในกฎระเบียบ บ้านที่อยู่ตอนนี้เป็นบ้านของคุณตาบุญธรรมที่รับฉันมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก และให้ใช้นามสกุลเดียวกันกับท่าน ฉันถือว่าโชคดีมากที่ถูกท่านรับมาเลี้ยงเพียงเพราะตาแท้ ๆ ของฉันเป็นเพื่อนกับท่าน

มองห้องนอนหรูหราที่อาศัยมาตั้งแต่เด็กแล้วอดเศร้าไม่ได้ ถ้าพ่อกับแม่ยังอยู่ฉันคงมีความสุขมากกว่านี้ ภายนอกฉันต้องสวย ฉลาด เก่ง มีความเป็นผู้ดี ใครจะรู้ว่าภายในฉันก็อยากเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาเท่านั้น

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณตา” ฉันเอ่ยทักทายคุณตาที่แสนเงียบขรึม ท่านเพียงพยักหน้าก่อนจะก้มอ่านหนังสือพิมพ์ในมือต่อ

หลายคนอาจจะคิดว่าท่านดูเย็นชา แต่สำหรับฉันนี้ถือว่าท่านอารมณ์ดี ได้ยินจากเลขาคุณตาว่าวาโยเริ่มกลับมาคุยกับท่านแล้วทั้งที่ท่านเฝ้ารอมาตั้งหลายปี ตอนเด็กมีโอกาสได้เจอวาโยอยู่บ้างแต่พอโตขึ้นเรียนมหา’ลัยเดียวกัน ฉันก็พยายามผูกมิตรด้วย ยังไงก็ถือว่าเป็นพี่น้องกัน แต่หมอนี่กลับนิสัยแย่เกินเยียวยา ฉันเลยขี้เกียจพูดกับเขา

“ได้ยินว่าจะไปเที่ยวเหรอคืนนี้” คุณตาถามขึ้นมา แล้วไอ้คำว่าได้ยินนี่ตาได้ยินมาจากใครกัน

กึก!

ฉันที่กำลังจะยกน้ำส้มขึ้นจิบเป็นอันต้องวางลง ก่อนจะปรับสีหน้าให้ปกติและเอ่ยตอบ

“ใช่ค่ะ...แฟมีนัดกับนิด้า คุณตาจำนิด้าเพื่อนแฟสมัยเรียนไฮสกูลได้ไหม ตอนนี้เธอเรียนที่มหา’ลัยแอลค่ะ”

“ตาพอจะคุ้นอยู่บ้าง”

“นิด้าน่ารักและนิสัยดีมาก ๆ เลยนะคะ”

“ก็ดี เราจะได้มีเพื่อนบ้าง เห็นวินบ่นว่าเพื่อนน้อย” เมื่อคุณตาเอ่ยจบฉันเป็นต้องขมวดคิ้วทันที ทำไมต้องพูดถึงด้วยเนี่ย

“พี่วินก็แบบนี้แหละ ห่วงแฟไม่เข้าเรื่อง”

“นี่ไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าวินคิดยังไงกับเราน่ะ…ตอนแรกตาคิดว่าเพราะโตมาด้วยกัน ตั้งแต่เด็กวินอาจจะไม่รู้ใจตัวเอง แต่ผ่านมาหลายปีก็ยังไม่เปลี่ยนใจเลยนะ” เกิดความเงียบขึ้นมาสักพัก ฉันถอนหายใจเมื่อคุณตาพูดมาขนาดนี้มันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย

“แต่แฟไม่ชอบ”

“ตาก็ไม่ได้บังคับ แต่ในอนาคตเราต้องเลือกคนดี ๆ เข้ามาในชีวิตรู้ไหม…อีกอย่างวินก็เป็นทางเลือกที่ดี ตารู้ว่าวินจะดูแลเราได้”

ใช่สิ ก็พี่วินเป็นหลานคุณนี่ ฉันเข้าใจดีว่าท่านรักฉันดั่งหลานแท้ ๆ เพราะยังไงก็เลี้ยงมา แต่กับพี่วินมันไม่ได้จริง ๆ นะ ฉันมองเขาเป็นพี่ชาย

“แต่แฟ...”

“อย่าพึ่งตัดสินใจเลย ลองให้โอกาสวินดูก่อน เมื่อวานวินเข้ามาพูดกับตาเรื่องนี้ เพราะอีกปีเดียววินก็จบ ตาเลยไม่อยากปิดบัง”

พอคุณตาเปิดมาแบบนี้ฉันเลยได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ ว่าพี่วินมันไปพูดอะไรไร้สาระอีก

“วินบอกอยากหมั้นกับแฟ”

“ฮะ...หมั้นเหรอคะ” ฉันเบิกตากว้างย้อนถามคุณตาเสียงดัง จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงฉันพึ่งจะยี่สิบกำลังจะยี่สิบเอ็ดเองนะ การที่มาพูดเรื่องหมั้นออกจะเร็วไปมันดูเหมือนเขาต้องการมัดมือชกฉันมากกว่า

ถึงว่าทำไมช่วงนี้ไม่เจอเพราะมีแผนนี่เอง ฉันขบฟันแน่นด้วยความโมโห

“ใช่...เราลองพิจารณาดูก่อนนะ ถึงตาจะหวงเราแต่ถ้าเป็นวินตาก็โอเค”

แน่สิ...ก็พี่วินหลานแท้ ๆ ตานี่!

“อาหารเช้ามาแล้วค่ะ” ไม่ทันได้พูดคุยอะไรกันต่อแม่บ้านก็ยกอาหารเข้ามาตั้งบนโต๊ะ ทำให้บทสนทนาทั้งหมดต้องหยุดลงและตั้งหน้าตั้งตาทานอาหาร จนจบมื้อเช้าคุณตาก็ออกไปข้างนอกทันที เห็นว่ามีนัดกับเพื่อนนักธุรกิจ

“เดี๋ยวแฟไปส่งค่ะ” ฉันรีบวิ่งไปหยิบเสื้อสูทของคุณตามาถือ ก่อนจะวิ่งตามไปส่งที่หน้าคฤหาสน์เหมือนที่ทำเป็นประจำ สักพักคนขับรถก็ลงมาเปิดประตูรถให้คุณตา

“ขอบใจมากหลานรัก ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย” ท่านวางมือลงบนผมยาวสลวยของฉัน

“ค่า อยู่บ้านตัวเองไม่มีอะไรน่าห่วงค่ะ”

“ก็ดี...แต่อย่าลืมที่คุยกันไว้นะ” ฉันหุบยิ้มลงทันทีเมื่อตาเอ่ยถึงเรื่องของพี่วิน เมื่อเห็นฉันหน้าบึ้งท่านก็หัวเราะ

“เอาน่า ลองเปิดใจดู...ตาไปแล้วนะ” ท่าทางอารมณ์ดีของท่านทำให้ฉันฝืนยิ้มให้ ถึงแม้เรื่องที่ท่านเอ่ยขึ้นมาจะทำให้ฉันไม่สบอารมณ์เลยก็ตาม

“เดี๋ยวก่อนค่ะ”

“มีอะไร”

“เอ่อ...ไม่มีค่ะ แฮ่” ฉันกลืนคำถามลงคอก่อนจะเผยยิ้มแห้งให้คุณตาออกไป ท่านทำเพียงส่ายหัวก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งในรถ

เมื่อรถยนต์คันหรูจากยุโรปเคลื่อนออกจากคฤหาสน์แล้ว ฉันเลยรีบวิ่งกลับขึ้นไปบนห้องทันที เกือบแล้วเมื่อกี้เกือบลืมตัวถามออกไปแล้ว ว่าถ้าฉันมีแฟนตาจะยัดเยียดพี่วินให้อยู่ไหม แต่ถ้าถามออกไปตอนนั้นมีหวังท่านได้สงสัยแน่ ดังนั้นฉันเลยไม่ถาม และกลับมาคิดทบทวนวางแผนก่อนดีกว่า

ฉันไม่มีทางยอมหมั้นกับอัศวินแน่!

“เรื่องก็มีเท่านี้แหละ” ฉันเล่าจบพร้อมยกแก้วเหล้าขึ้นมาจรดริมฝีปากเพราะรู้สึกคอแห้ง

“ละ...แล้ว...แกจะหมั้นไหม” เพื่อนถามเสียงแผ่ว นัยน์ตาหวานดูวิตกกังวลอย่างชัดเจน

“ไม่มีทาง!” ฉันตอบอย่างมั่นใจ

“งั้นเหรอ...แล้วถ้าที่บ้านบังคับล่ะ”

“ไม่มีใครบังคับฉันได้อยู่แล้ว” เพราะในบ้านคนที่ใหญ่ที่สุดคือคุณตา แม้ว่าป้าดวงลูกสาวของท่านจะรักและตามใจลูกชายอย่างพี่วินมาก แต่ก็ไม่มีทางเห็นด้วยกับเรื่องหมั้นหรอก เพราะฉันมันคนไม่มีอะไร เขาจะอยากได้ฉันเป็นสะใภ้ทำไม

“แกอย่ามั่นใจไป พี่วินเขาดู...รักแกมาก ๆ ยังไงเขาต้องหาทางให้หมั้นให้ได้” นิด้าเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจเหมือนเธอรู้จักพี่วิน แต่เปล่าเลย ทั้งคู่แทบไม่เคยจะคุยกัน

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ”

“แกมีแฟนดีไหม”

“ฮ้า รวดเร็วขนาดนี้เลย”

“อืม ยิ่งเร็วเท่าไรยิ่งดี...ไม่ใช่เหรอ”

นิด้าตอบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับสั่นไหวจนฉันจับสัมผัสได้ เลยยกแก้วขึ้นมาจิบพร้อมกับผินหน้าออกไปมองบรรยากาศ

“ตกลงว่ายังไง...ที่ฉันเสนอไปน่ะมันก็เป็นความคิดที่ดีนะ ไม่ต้องมีจริง ๆ ก็ได้ แค่ให้พี่วินตัดใจจากแกก็พอ”

“อืม ก็น่าคิดนะ เพราะถ้าจะให้รีบมีแฟนในตอนนี้ ฉันคิดว่าอาจจะเร็วไป แต่ถ้าแฟนหลอก ๆ ก็พอได้” ฉันพยักหน้าเห็นด้วยกับเธอ

“ฉันว่าแล้วว่าคนฉลาดอย่างแกต้องตัดสินใจได้ ว่าแต่มอง ๆ วันนี้เลยก็ดีนะ ที่นี่แหล่งรวมของดีมอแอลเลยละ” นิด้าวางแก้วเหล้าพร้อมกับเสนอความคิดออกมาอีกครั้งอย่างกระตือรือร้น

กึก!

ฉันวางแก้วเหล้าลงพร้อมกับฉีกยิ้มหวานออกมาให้เพื่อนสาว

“เอาไว้ก่อน งานดีแค่ไหนฉันก็ต้องคิดให้รอบคอบ”

“ลืมไปว่าแกมันเลือกเยอะคุณหนูกาแฟ”

“ใช่ค่า อย่างฉันถึงจะเลือกปลอม ๆ ก็ต้องคิดเยอะเป็นธรรมดา” ฉันจีบปากจีบคอตอบก่อนจะสะบัดผมไปหนึ่งที

“งั้นมาชนแก้วกันหน่อย”

“มา ๆ ๆ ๆ”

กริ๊งงง!