LOGINShare
บทที่ 1 ผู้ชายหน้านิ่ง
publish date:
2026-05-11 23:39:33Elite club
ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มเมื่อเห็นผู้ชายตรงข้าง ๆ ยกแก้วขึ้นเหมือนขอชน แต่เธอไม่ได้ตอบรับเพียงเมินสายตาไปทางอื่นเพื่อปฏิเสธอย่างแนบเนียน
นัยน์ตาสวยมองบรรยากาศรอบ ๆ อย่างสนใจเพราะไม่เคยมาที่ผับหรูแห่งนี้ สมัยก่อนเธอก็เที่ยวบ่อยมากแต่นี่เป็นครั้งแรกที่มานอกอาณาเขตของมหา’ลัยคิงเวลล์
“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
“ให้ไปเป็นเพื่อนไหม”
“ไม่เป็นไร...แกนั่งต่อเถอะ”
ฉันปฏิเสธเพื่อนเสียงเรียบก่อนจะเดินไปตามทางที่มีลูกศรชี้บอก ในใจต้องยอมรับเลยว่าที่นี่ทำได้ดีมาก ไม่แปลกใจที่ลูกค้าจะเยอะขนาดนี้ ถ้าวันนี้อารมณ์ดีจะลงไปเต้นสักหน่อย แต่วันนี้เพลียคงไม่ออกไปหรอก
เมื่อเข้าห้องน้ำอะไรเรียบร้อยแล้วฉันเลยเดินออกมาสูดอากาศหลังร้าน โชคดีที่แยกโซนกับที่คนมาสูบบุหรี่ ไม่อย่างนั้นฉันได้เป็นมะเร็งปอดแน่
ฉันนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่สักพักก็เช็กข่าวสารในเพจและไอจีไปด้วย ก่อนหางตาจะเห็นแชตของพี่วิน รายนี้ทักฉันมาทุกวันเช้ากลางวันเย็น ฉันอยากรู้มากว่าใครมันยัดความคิดไร้สาระให้เขาว่าการตื๊อผู้หญิงแล้วเขาจะใจอ่อน มีแต่จะรำคาญ
“อ้าวนินจา แวะมาแถวนี้เหรอ”
“เออ มาเปลี่ยนบรรยากาศ”
“แล้วมึงมากับใคร”
ระหว่างที่ฉันนั่งเล่นมือถืออยู่เสียงบทสนทนาของผู้ชายสองคนก็ดังเข้ามาในโสตประสาท นี่ไม่ได้ตั้งใจอยากยุ่งเรื่องคนอื่นนะแต่เสียงที่คุ้นหูทำให้ฉันต้องเปิดประสาทรับรู้
“มากับเพื่อนพวกไอ้จ๋ายและไอ้วิน”
ฉันเบิกตากว้างเมื่อได้ยินผู้ชายคนที่ฉันคุ้นเสียงตอบอีกฝ่าย และชื่อที่เขาพูดถึงทำเอาหัวใจของฉันเต้นแรงมาก ทั้งจ๋ายและวิน คงไม่ใช่พี่จ๋ายกับพี่อัศวินหรอกนะ แล้วคนที่เอ่ยออกมาก็คือพี่นินจา ฉันเลยรีบเงยหน้าขึ้นไปมอง และมันใช่ นั่นพี่นินจาจริง ๆ
พวกเขาคือรุ่นพี่มหา’ลัยของฉันเอง และยังเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับพี่อัศวินอีก!
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาเลย อยากจะบ้าตาย วันนี้สุ่มดวงออกมาเที่ยวนอกเขตมหา’ลัยตัวเองยังจะมาเจอพี่วินอีกเหรอเนี่ย!
ตึก ตึก!
เสียงฝีเท้าสองคู่เดินตรงมาทางฉันทำให้ฉันรีบก้มหน้าต่ำ มือกำมือถือของตัวเองแน่น หางตาพยายามมองหาทางหนีทีไล่ และเหมือนวันนี้ยังมีแต้มบุญอยู่ เพราะฉันเห็นตรงโซนสูบบุหรี่ไฟเข้าไม่ถึงและทึบมาก ฉันเลยเงยหน้าขึ้นไปมองข้างหน้า เห็นพี่นินจากำลังเดินตรงมาทางนี้และไม่ได้มองมาทางฉัน เลยอาศัยจังหวะนี้พุ่งตัวไปตรงนั้นเลยแล้วกัน
ฟึบ!
“โอ๊ยอิโง่”
ฉันว่าวันนี้ตัวเองก้าวเท้าผิดข้างแน่ ๆ คนที่มั่นใจมากคำนวณอะไรไม่มีพลาด กลับวิ่งมาสะดุดก้อนหินโง่ ๆ หลังร้านเหล้า ที่สำคัญยังล้มจุ้มปุ๊กแบบนี้อีก เสียภาพลักษณ์ชะมัด ฉันยกมือเรียวของตัวเองขึ้นมาดูก็มีเศษดินและเศษหินติดเต็มมือเลย
“ยัยแฟ แกนี่มัน”
ตึก ตึก
ฉันทำปากขมุบขมิบด่าตัวเองสักพักก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างในความมืด และเสียงฝีเท้ากำลังเดินตรงมาทางฉันพร้อมกับกลิ่นบุหรี่ ถึงจะไม่ชอบแต่จะลองรวบรวมความกล้าขอความช่วยเหลือหน่อยแล้วกัน เพราะรู้สึกว่าตรงหัวเข่าคงจะถลอกเพราะเจ็บเอามาก ๆ
“เอ่อ...ขอโทษนะคะ”
ดวงตาคู่สวยช้อนตามองเจ้าของรองเท้าราคาแพงระยับที่หยุดยืนต่อหน้าเธอ กางเกงสีดำตลอดจนเสื้อแจ็กเก็ตสีดำ พลางคิดในใจว่าทำไมใส่ดำทั้งตัวจัง ก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าของเขา
0.0
“คือว่า...”
ริมฝีปากบางเอ่ยเสียงขาดห้วงเมื่อเห็นใบหน้าของคนตรงหน้า เรือนผมสีดำ นัยน์ตาคมกริบมีประกายสีเขียวอ่อนทำให้รู้ว่าเขามีเชื้อสายยุโรป จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางเฉียบ
เธอพยายามมองลึกลงไปในดวงตาเขาแต่กลับไม่สามารถเดาอะไรออกเลย และที่กำลังจะเอ่ยขอความช่วยเหลือออกไปเป็นอันสะดุ้ง เมื่อเจอความเรียบเฉยบนใบหน้าของเขา
อะไรกัน ใครเจอหน้าเธอมีแต่จะวิ่งเข้าใส่...
“หลีก...”
เสียงทุ้มเอ่ยออกมาทำลายความเงียบ แต่เพราะเขาพูดเบามากทำให้ร่างบางขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร
“ขอโทษนะคะ ช่วยพูดให้ดังกว่า”
“หลบไป”
ฉันอ้าปากค้างทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกมา ตั้งแต่เกิดและโตไม่เคยมีใครพูดจาหยาบคายแบบนี้ใส่เลยนะ เขามันคนแรก!
“อยากให้หลบก็ช่วยก่อนสิ” กาแฟพูดอย่างเอาแต่ใจก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าผู้ชายร่างสูงหน้านิ่งที่บอกให้เธอหลบ
“...” เขาเงียบแต่เธอแอบเห็นว่าคิ้วกระบี่ของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
หึ! ดูซิว่านายจะแน่แค่ไหนเพราะตรงนี้มีแค่ทางเดินเดียว ถ้าเธอไม่หลบเขาก็ต้องเหยียบเธอไปแล้วแหละ
“แค่ช่วยดึงฉันขึ้นมามันยากขนาดนั้นเลยเหรอ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เธอไม่เคยเจอใครนิ่งได้ขนาดนี้มาก่อน มันทำให้เธอทั้งหงุดหงิดและกดดัน ไหนจะความเจ็บตรงเข่าอีก
นัยน์ตาคมนิ่งสงบเหมือนผืนน้ำยามค่ำคืน ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรนอกจากตัวเขาเอง ใบหน้าเรียบเฉยจ้องมองหญิงสาวที่นั่งทำหน้าเอาแต่ใจอยู่ต่อหน้าเขา เธอตัวเล็กมากคงจะเท่าอก เธออยู่ในชุดสีแดงตัดกับผิวของเธอ ท่าทางดื้อดึงเอาแต่ใจทำให้เขาพาลนึกไปถึงเสี่ยวไป๋ แมวอ้วนตัวสีขาวในชุดตรุษจีนสีแดงที่บ้านไม่มีผิด
ที่จริงเขาควรจะรีบขึ้นไปชั้นบนนานแล้วเดี๋ยวเพื่อนจะตาม ยอมช่วยเธอสักหน่อยแล้วกัน...ถือว่าช่วยหมาแมว
ร่างสูงยื่นมือไปตรงหน้าคนตัวเล็ก ทำให้คนที่ทำหน้าเอาแต่ใจเผยรอยยิ้มกว้าง นัยน์ตากลมเปล่งประกายเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า เพียงเท่านั้นก็มากพอให้เขารู้สึกคันยุบยิบตรงกลางอกแล้ว
“ขอบคุณนะคะ” เสียงหวานของเธอเอ่ยออกมาด้วยความมีชีวิตชีวา แต่ในจังหวะที่เขาจับมือของเธอและออกแรงดึงอยู่นั้น เหมือนกับว่ามีใครกำลังเดินตรงมาทางนี้
“วินนั่นมึงจะไปไหน”
“กูเหมือนเห็นแฟ”
และมันก็มากพอจะทำให้แมวตัวเล็กตื่นตูมถึงขนาดโถมตัวลงมาที่เขา จนเขาเสียหลักล้มและคนตัวเล็กก็คร่อมทับเขาอีกที
ตุบ!
“เชี่ยเอ๊ย! ไม่มีที่ให้เอากันแล้วเหรอวะ!”
เสียงทุ้มของคนที่กำลังเดินเข้ามาใหม่เอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นคนสองคนกำลังคร่อมทับกันในที่ลับตาคน ตอนแรกเขารู้สึกว่าผู้หญิงเหมือนกาแฟน้องนอกสายเลือดทำให้เขาเดินตามมา แต่ใครจะคิดว่าผู้หญิงที่คิดว่าเป็นน้องกำลังคร่อมทับผู้ชายอยู่แบบนี้ไม่ใช่กาแฟแน่นอนเขาเลยเดินออกไปจากมุมนี้
Latest chapter
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ความรักที่เห็นแก่ตัว(อัศวิน)
อัศวิน ภัทรเมธาสกุลนั่นคือชื่อของผม ตั้งแต่เด็กจนโตแม่สอนเสมอว่าผมอยากได้อะไรก็ต้องได้ ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านคือของของผม รวมถึงน้องสาวตัวน้อยที่คุณตาพามาแนะนำว่าเธอคือน้องสาวน้องสาวที่ต้องดูแลให้ดี...เราเติบโตมาด้วยกันมีอะไรก็แบ่งปันกัน น้องสาวคนนี้เป็นคนน่ารักแต่บางครั้งก็ดูบอบบางจนเกินไป ผมเลยต้องประคบประหงมเธออย่างดี จนกระทั่งเราทั้งคู่โตขึ้นมีช่วงเวลาที่ต้องห่างกัน เพราะน้องสาวต้องไปเรียนที่ต่างประเทศและกลับมาอีกครั้งตอนเข้ามหา’ลัย เราก็มีความรู้สึกที่ห่างไกลกันออกไป แม้ผมจะปฏิบัติตัวกับเธอเหมือนเดิมแต่ภายในใจไม่ใช่เลย น้องสาวที่กำลังโตขึ้นและต้องมีแฟนมีสังคม ผมห่างกับเธอในช่วงมัธยมแล้ว มหา’ลัยก็ยังต้องห่างอีกเหรอแค่เข้ามหา’ลัยปีแรกเธอก็โดดเด่นจนคนทั้งมหา’ลัยพูดถึง เพียงแต่ว่าความรู้สึกที่ผมมีมันเริ่มเปลี่ยนไป ผมเฝ้ามองเธอมาตลอดจนคิดได้ว่าความรู้สึกที่มีมันไม่เหมือนเดิมจนลืมฉุกคิดไปว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง ผมลงทุนทำทุกวิถีทางไม่ให้ใครมายุ่งกับเธอ โดยเฉพาะผู้ชายใครก็ห้ามแตะต้องเธอ แม้ยังปฏิบัติกับเธอเหมือนเดิมเพื่อไม่ให้อึดอัด แต่มันคงยากที่อีกฝ่ายจะไม่อึดอัดผมใช้เวลาทุกชั่วลมหา
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ครอบครัวของเรา
“ผิดทั้งคู่เลยค่ะไม่ต้องทะเลาะกัน” ทั้งกอดทั้งปลอบและลูบหัวเบา ๆ นำทัพร้องไห้ง่ายแต่จริง ๆ คงเสียใจที่พี่ชายพูดไม่ดีด้วย ส่วนศึกก็ค่อนข้างเอาแต่ใจจนเกินไป ไหนจะปากที่เอ่อ...ปากจัดแหละ“ศึกลูกใจดีกับน้องหน่อย น้องก็อยากเล่นด้วย ส่วนทัพการใช้กำลังไม่ใช่ทางออกของปัญหานะคะ อย่าไปฟังลุงคีนมาก” “ครับ” นำศึกตอบหงอย ๆ “ทัพไม่เคยเชื่อลุงคีนอยู่แล้ว ทัพเชื่อพ่อ” “หืม” ฉันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เกี่ยวอะไรกับพี่นักรบ รายนั้นพูดแทบนับคำได้“ก็…เอ่อ...” นำทัพมีท่าทางอึกอักทันที“ว่าไงคะเกี่ยวอะไรกับคุณพ่อ” ฉันเพ่งสายตามองอย่างจับผิด และเห็นว่าลูกชายคนเล็กกำลังมองไปที่พี่ชายของตัวเอง“เอ๋...หรือศึกก็รู้แต่ไม่บอกแม่เหรอ”“ก็คุณพ่อบอกว่าถ้าไม่อยากอดทนก็ต่อยเลย” ฮ้า...เขาพูดจริงเหรอ“คุณพ่อน่ะเหรอพูดแบบนี้”“ใช่ครับ/ครับ” เด็ก ๆ ตอบเสียงเดียวกันทำให้ฉันกัดฟันโมโหทันที คอยดูนะกลับมาโดนแน่ มาสอนอะไรลูกไม่เข้าเรื่อง“ทำอะไรกัน” พูดถึงโจโฉ...โจโฉก็มาเลย ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำเดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเรียบแต่ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นสีหน้าของฉัน“เอ่อ ศึกกำลังจะออกไปเล่นข้างนอกกับ...เอ่อ ก
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
7 ปีผ่านไปทุกอย่างผ่านไปไวมาก อย่างคนเขาว่ากันว่าความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวฉันและพี่นักรบก็แต่งงานกันแล้ว ที่สำคัญยังมีพยานรักด้วยกันถึงสองคนอีก“ทำอะไรกันลูก” ฉันในวัยยี่สิบเจ็ดปีเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยังสวยยังแซ่บ! เอ่อ เหมือนกับบรรดาภรรยาคนอื่น ๆ ของเพื่อนพี่นักรบนั่นแหละ แต่ละคนสวยกันมาก ยิ่งอายุมากขึ้นยิ่งสวยและมีเสน่ห์หลังจากเราตกลงหมั้นกัน แลกแหวนเรียบร้อยพี่เขาก็โทรบอกพ่อกับแม่ของเขาที่อยู่ฮ่องกง ส่วนฉันก็บอกคุณตาไว้ซึ่งท่านก็ดีใจมากที่มีคนมาคอยดูแลฉันแล้ว อย่างที่บอกท่านอายุมากเลยค่อนข้างกังวลกับอนาคตของฉันส่วนเฮียคีน หรือวาคีนก็ยังเป็นพี่ชายที่สม่ำเสมอ รวมถึงความปากหมาปากจัดด้วย และยังเผื่อแผ่มาถึงหลานสองคนหรือลูกของฉันนั่นเอง“แข่งรถกันครับ” ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักแบบฉบับเด็กลูกครึ่ง ทั้งที่มีสายเลือดยุโรปน้อยมากเพราะฉันและพี่รบได้สายเลือดมาแค่เสี้ยวเดียว คนที่หันมาตอบฉันผมสีอ่อน ตากลม แต่หางตาเฉี่ยวชื่อ นำศึก อายุห้าขวบเป็นพี่ ส่วนอีกคนที่นั่งเล่นข้างกัน ผมสีอ่อน หน้าตาคมกว่าคนพี่เล็กน้อยแต่ก็น่ารัก ชื่อ นำทัพ อายุสี่ขวบ ทั้งสองห่างกันแค่ปีเดียว“มีแต่ศึ
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ขอหมั้นได้ไหม(ปลาย)
“โซนนี้เป็นหาดส่วนบุคคล” เสียงทุ้มตอบกลับมาเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือมาเกี่ยวเส้นผมสีดำขึ้นทัดหูให้เธอ“อ๋อถึงว่าเงียบผิดปกติ” ร่างบางหันมาก่อนจะชะงักค้างเมื่อเห็นร่างสูงกำลังยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอรู้สึกใจเต้นแรงทุกครั้งที่เจอกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมา ทำเอาเธอไปต่อไม่เป็นเพราะมัวแต่ตะลึงกับรอยยิ้มของเขาอยู่“กาแฟ…” นักรบเอ่ยเสียงทุ้ม“หืม...เอ่อคะ?” ร่างบางเจ้าของชื่อตอบกลับตะกุกตะกักไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อโดนรอยยิ้มของเขาตกจนถอนตัวไม่ขึ้น“ขอมือหน่อย” เขายังคงยิ้มส่วนเธอที่ยังมึนเบลอก็ทำตัวเงอะงะ จนเขาจับมือเธอไปกุมไว้ตรงหน้า คลี่มือให้แบออกก่อนจะวางบางสิ่งที่พอโดนแสงแล้วแวววาวจนแสบตา“อ๊ะ...” ยังไม่ทันได้พิจารณาว่าเขาเอาอะไรมาวางบนฝ่ามือ เขาก็เชยคางของเธอขึ้นก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาทาบทับอีกครั้ง ลิ้นร้อนสอดเข้ามาเกี่ยวพันลิ้นเล็กตวัดไปมาอย่างอ่อนโยนนุ่มละมุน สร้างความแปลกใจให้กับเธอมาก แต่เพียงชั่วครู่เธอก็สลัดมันทิ้งไปแล้วเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา“แต่งงานกันไหม” ร่างบางเบิกตากว้างก่อนจะจ้องไปที่ของในมือที่เขาวางไว้ในตอนแรก มันคือแหวนเพชรพระแม่แซงคิวให้ลูกเหรอ นอกจากได้แฟนแล้วยังได้ว
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ขอหมั้นได้ไหม NC
“เสียวอื้อ” ร่างเล็กเงยหน้าตอบ หลับตารับสัมผัสวาบหวามจากร่างสูง เธอเสียวแทบขาดใจบดสะโพกใส่เขาไม่หยุดเช่นกัน“งั้นจะกระแทกแรง ๆ นะเด็กแสบ” ร่างสูงถามพลางเดินกระแทกเธอไปจนถึงเคาน์เตอร์บาร์ ทุกครั้งที่ก้าวเดินสะโพกสอบกระทุ้งแก่นกายเข้าไปเน้น ๆ จนเธอเผลอขมิบถี่ ครางกระเส่าเรียกชื่อเขาไม่หยุด“อ๊ะพี่รบ...มันจุก” แม้ปากจะบอกจุกแต่กลับขยับเอวร่อนสะโพกใส่ท่อนลำจนเขากัดฟันจนเลือดซิบยัยเด็กขี้ยั่ว!“ร่อนใส่ไม่หยุดเลยนะ” เขายกยิ้มเอ่ยอย่างเย้าแหย่จนเธอตัวแดงไปหมด แต่ก็ยังกัดฟันพูดต่อได้“ก็แฟนเสียว...อื้อจะเสร็จ” เธอสะบัดหน้าไปมาเมื่อภายในหดรัดแน่น ปลายเท้าจิกเกร็ง“พร้อมกันนะ...”เขาเร่ง วางเธอลงบนเคาน์เตอร์บาร์ จับขาเรียวแหวกออกกว้างก่อนจะแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง นัยน์ตาคมจ้องมองท่อนลำของตัวเองกระแทกเข้าออกร่องสวาทของเธอไม่หยุดตับ ตับ ตับคนตัวเล็กเอนไปด้านหลังเล็กน้อย พลางยันมือกับเคาน์เตอร์เพื่อทรงตัว เมื่อเขาจับยึดเอวเธอไว้แน่น เร่งสะโพกซอยถี่ยิบจนน้ำหวานฉ่ำแฉะกระเซ็นพร้อมเสียงดังหยาบโลน“อ่า~ พี่รบแรง ๆ เลยค่ะ”เพียงเท่านั้นเขาก็พยักหน้าตอบรับก่อนจะเร่งจังหวะกระแทกแบบหนักหน่วงและแรงตามอารมณ์
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ จุดชมวิว NC
คนตัวเล็กตกใจก่อนจะยกแขนขึ้นไปคล้องคอเขาเอาไว้เพราะกลัวตก ไหนจะขาเรียวทั้งสองข้างที่เกี่ยวเข้ากับเอวสอบอีก“ชมวิวไปด้วย กินกาแฟไปด้วย” ร่างสูงตอบเสียงแหบพร่าก่อนจะอุ้มร่างบางในชุดนอนบางเบาเดินไปชมพระอาทิตย์ขึ้น โดยที่คนตัวเล็กทำหน้าตาเลิ่กลั่กไปมา“อื้อ ทำแบบนี้มัน...” คนตัวเล็กแนบหน้าลงกับบ่าเมื่อร่องรักของเธอที่ไร้แพนตี้กำลังถูไถกับหน้าท้องแข็งแกร่งของเขา“หึ เสียวเหรอ” “รู้ได้ยังไงคะ?” “ก็แฉะขนาดนี้จะไม่รู้ได้ยังไง” ร่างสูงตอบหน้าตายก่อนจะอุ้มเธอมายืนตรงหน้าต่างกระจกสีใส ภายนอกมีเพียงธรรมชาติสีเขียวขจี ถึงอย่างนั้นก็อดจะรู้สึกเขินอายไม่ได้เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าคมที่กำลังทอดสายตามองออกไปไกล แสงสีทองในยามเช้าสาดกระทบลงบนผิวของทะเลเกิดเป็นภาพระยิบระยับสวยงาม“ให้มองวิวไม่ใช่มองคน”“เอ๊ะ...แฟก็มองวิวนะ”“แน่ใจ?” ร่างสูงหันมามองแฟนสาวในอ้อมแขน เธอตัวเล็กกว่าเขามากเวลายืนด้วยกันสูงแค่ไหล่เอง แต่พออยู่ในท่าอุ้มแบบนี้แล้วทำให้เราสบตากันได้ง่ายขึ้น“แน่ใจค่ะ” เมื่อร่างบางตอบเสร็จเขาก็พยักหน้ายกยิ้ม ก่อนจะวางเธอลงบนพื้นและจับไหล่บางให้พลิกตัวหันหน้าออกไปทางกระจกใสเพื่อมองวิว โดยที่เธอ
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 8 กาแฟเดินเกม
Elite Pub21.00 น.ฉันก้าวเท้าเข้ามาในผับหรูที่เป็นถิ่นของเขา วันนี้ตั้งใจมาเพื่ออ่อยเขาเต็มที่เลยจัดเต็มนิดหน่อย ด้วยชุดเสื้อแขนยาวสีดำปาดไหล่โชว์ไหปลาร้าได้รูปสวย และกระโปรงสีขาวพร้อมกับรองเท้าส้นสูง ผมดัดลอนเหมือนอย่างเคย“นั่งไหนดีอะ...ได้จองโต๊ะไหม” จิงจิงในชุดเดรสสั้นเว้าเนินอกหันมาถามเพราะเธ
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 7 ตัดสัมพันธ์ (ปลาย)
ฉันเดินออกมาจากร้านอาหารด้วยความโมโห ไม่คิดเลยว่าเขาจะยอมรับมาตรง ๆ แบบนี้ ไม่ได้การฉันต้องรีบเดินตามแผนให้เร็วที่สุด“ถ้าอยากได้ก็ต้องเข้าหาเขาสินะ” ไวเท่าความคิดฉันล้วงหยิบมือถือในกระเป๋าแบรนด์หรูออกมา ก่อนจะกดโทรหาเพื่อนสาวคนสนิท“นิด้าคืนนี้ว่างไหม” [ทำไมเหรอ ก็ว่างอยู่นะ]“คืนนี้ไปผับกัน” [
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 6 ตัดสัมพันธ์
“อืม”ฉันพยักหน้าให้เมื่อเขารีบตัดบทและเดินกลับไปหาเพื่อนของเขาที่รออยู่ที่โต๊ะอาหารอีกฟาก ในกลุ่มของเขาก็มีทั้งพี่นินจาและพี่จ๋ายเป็นหนุ่มหล่อด้วยกันทั้งกลุ่ม“เราก็ไปหาโต๊ะนั่งเหอะ” หลังจากเจออัศวินเล่นใหญ่ยืนรอเอาของให้ฉันหล่อ ๆ ฉันก็รู้แล้วทำไมคนมองแปลก ๆพวกเรานั่งกินข้าวกันจนถึงเวลาเข้าเรียนช
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 5 เป้าหมาย
หาววววฉันยกมือปิดปากหาวอย่างหมดสภาพเพราะเมื่อคืนอ่านประวัติพี่นักรบทั้งคืน ทำการบ้านเรื่องเขาหนักยิ่งกว่าเรื่องเรียนอีกพ่อแม่ที่อยู่บนสวรรค์คงภูมิใจมากแหละ...“โอ๊ยใต้ตาแกดำมาก” เสียงแหลมดังขึ้นข้างหูจนฉันสะดุ้ง นี่บอกหลายครั้งแล้วว่าให้พูดเบา ๆ“อารายยย” ริมฝีปากบางตอบยานคางก่อนจะแนบหน้าลงกับโต๊
You may also like
ปักใจรักคนเย็นชา (Bad Heart)
ซีซั่นฟิน10.2K viewsคลั่งรักร้ายนายวิศวะ
Kim Nayeol35.8K viewsรวมเรื่องสั้น อีโรติก NC25+++
มิส ศิริ26.5K viewsทวงรักร้ายนายวิศวะ(เลว) | เวหา x เชอรีน
Aoybabyz9.2K viewsFRIEND GUY กับดักร้ายนายเพื่อน(ไม่)สนิท
B.crazy’128 viewsLUV My Beast รักร้ายนายอสูร
Phat_sara140 views(คู่เพื่อน) อาถรรพ์ลานเกียร์
ใจดินสอ / เดือนสิบสอง295 viewsครั้งแรกของอลิซ
ยัยปลาซิว168 views
