Se connecterPartager
บทที่ 5 เป้าหมาย
Date de publication:
2026-05-11 23:40:19หาวววว
ฉันยกมือปิดปากหาวอย่างหมดสภาพเพราะเมื่อคืนอ่านประวัติพี่นักรบทั้งคืน ทำการบ้านเรื่องเขาหนักยิ่งกว่าเรื่องเรียนอีก
พ่อแม่ที่อยู่บนสวรรค์คงภูมิใจมากแหละ...
“โอ๊ยใต้ตาแกดำมาก” เสียงแหลมดังขึ้นข้างหูจนฉันสะดุ้ง นี่บอกหลายครั้งแล้วว่าให้พูดเบา ๆ
“อารายยย” ริมฝีปากบางตอบยานคางก่อนจะแนบหน้าลงกับโต๊ะเรียน
“ก็ดูแกไม่สดชื่นทั้งที่เมื่อวานเป็นวันหยุด อย่าบอกนะว่าแอบไปเที่ยวผับไม่ชวนน่ะ” ฉันหรี่ตามองท่าทางมีจริตจะก้านของจิงจิง เพื่อนสาวคนสวยที่เรียนด้วยกันตั้งแต่ปีหนึ่ง ความสวยของเธอไม่เป็นรองใครรวมทั้งจริตด้วย
“บ้าน่าไปเที่ยวจะขาดดาวยั่วได้ไง”
“อย่ามาตอแหล วันเสาร์ยังเห็นไปเที่ยวผับกับเพื่อนแถวมอแอลอยู่เลย” จิงจิงลากเก้าอี้ข้างฉันมาก่อนจะนั่งลงต่อหน้า
“ขอโทษมันกะทันหันเลยไม่ได้ชวน”
“โอ๊ย ถึงชวนก็ไม่ไป”
“ทำไมอ่า...ไม่อยากไปแอ่วหนุ่มมอแอลเหรอ” ฉันมองสบตาเพื่อนอย่างล้อเลียน
“ก็...ไม่อยากไปอะ”
“เอ้า...ทำไม ขอเหตุผลได้ไหม” เออ พูดเรื่องผู้ชายไวอย่างกับลิง พอชวนไปส่องหนุ่มแถวนู้นดันไม่อยากไป
“เออ...ช่างฉันเถอะ แล้วสรุปเมื่อคืนทำไรทำไมถึงใต้ตาดำขนาดนี้”
“เอ่อ...”
ฉันหุบปากฉับ สมองกำลังประมวลว่าควรจะเล่าแผนการให้เพื่อนฟังดีไหม แต่ไหน ๆ ก็มีนิด้าที่รู้ เล่าให้จิงจิงฟังด้วยอีกคนก็คงได้แหละ
“คืองี้...”
ฉันเล่าตั้งแต่ช่วงนี้ที่พี่วินเริ่มจะรุกฉันหนักขึ้นถึงขั้นเอ่ยปากกับคุณตาเรื่องหมั้น ตอนแรกฉันแค่รำคาญธรรมดานะ แต่ตอนนี้ถึงกับพูดเรื่องหมั้นมันทำให้ฉันอึดอัด และต้องหาทางทำทุกวิถีทางให้ตัวเองรอดพ้นจากเขาให้ได้ แผนการคือแฟนหลอก ๆ เพราะถ้ามีจริง ๆ ตอนนี้คงจะหาไม่ทัน
“เรื่องก็ประมาณนี้แหละ”
“ไม่นะ...นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย แกถึงขั้นวางแผนอะไรแบบนี้เลยเหรอ”
“ก็ฉันต้องทำทุกวิธีเพื่อหนีพี่วิน”
“แต่แกกำลังจะเล่นกับใจของคนอื่นนะ”
“เอาน่าถ้าได้จริง ๆ ฉันจะยอมรับสารภาพกับเขาเอง ตอนนี้คือจะทำยังไงให้ได้เข้าใกล้เขา”
“โอ๊ยหาเรื่องตายมาก...แกรู้ไหมฉันได้ยินว่าบ้านเขาเป็นมาเฟียเลยนะ” จิงจิงยกมือป้องปากกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน
“แล้วไงฉันไม่กลัว”
“จ้ะแม่คนเก่ง นี่อีกอย่างแกรู้ไหมแก๊งพี่เขาน่ะร้ายกันมากนะเรื่องผู้หญิงไม่อยากจะพูด” จิงจิงยังโน้มน้าวฉันไม่หยุดแต่คนอย่างฉันหรือจะสนใจ
“เพื่อนก็ส่วนเพื่อนไหม อย่างพี่นักรบเหรอจะรับมือยาก เห็นทำตัวนิ่งเหมือนพระไม่แตะสีกา” ท่าทางรังเกียจของเขาที่มีต่อฉันวันนั้นยังจำได้ฝังใจ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกรับไม่ได้เหมือนความมั่นใจที่เคยมีมาพังทลายลงเพราะเขา…ฮือ
“นี่ฉันโน้มน้าวแกไม่สำเร็จเหรอเนี่ย...แกจะไม่ล้มเลิกจริงเหรอ หาคนอื่นเถอะมอเราเยอะแยะ”
“ไม่ได้สิ แกก็รู้ว่าอัศวินน่ะร้ายมาก ในมอเราไม่มีใครต่อกรกับอัศวินได้นอกจากวาโย แต่ช่วงนี้เขาพึ่งจะกลับมาดีกันกับคุณตา ไม่อยากลากเขาเข้ามาเกี่ยว หลานสองคนทะเลาะกันตาฉันหัวใจสลายพอดี”
“เออก็จริงของแก...งั้นเป็นคนอื่นก็ได้นี่ ไม่เห็นจำเป็นต้องหนุ่มฮอตเลย”
“ไม่ได้สิ อัศวินขึ้นชื่อเรื่องความดัง เขาหล่อเขารวยและมีฐานะดี ถ้าฉันเลือกคนที่มีทุกอย่างด้อยกว่าเขา คนอารมณ์รุนแรงแบบนั้นได้ไปหักคอแฟนปลอม ๆ ของฉันแน่” ฉันส่ายหน้าก่อนจะบอกเหตุผล การที่จะหาแฟนปลอม ๆ ไม่ใช่จะสุ่มดวงมั่วนะ ฉันคิดมาแล้ว
“แล้วทำไมต้องพี่นักรบ...หรือแกแอบปิ๊งเขาโอ๊ยเจ็บนะ!” จิงจิงเบะหน้าเมื่อพูดไม่ทันจบกลับโดนมือขาวผ่องของเพื่อนหยิกเข้าที่เอวอย่างแรง
“เจ็บสิดีคิดได้ยังไง...คนอย่างฉันจะไปชอบเขาทำไมกัน แกนี่ไม่รู้จักคิดวิเคราะห์เลยนะ”
“วิเคราะห์ไรอ่า”
“โอ๊ยสมองทึบ!” ขอด่าสักที
“แรงมาก...แต่ไม่สน เหลามาเร็ว ๆ”
“อะแกคิดดูพี่เขาเป็นหนุ่มฮอตของมหา’ลัย เบ้าหน้าฟ้าประทานฐานะดีแบบดีมาก บ้านมีเบื้องหลังมีอิทธิพลมากกว่าบ้านฉัน ที่สำคัญอยู่ต่างมหา’ลัยกันไปมาลำบาก”
“ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี” คนสวยเซ็กซี่ส่ายหน้า คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมต้องยุ่งยากขนาดนี้กับมีแฟนปลอม ๆ
“เอ้า ก็แค่แฟนปลอม ๆ ไง ไปมาหากันลำบาก ไม่ต้องคอยไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนแฟนปกติ”
“มันก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้นนะ”
“ให้พูดใหม่ว่าชั่วโมงกว่าไม่ไกล”
“เออไกลก็ได้”
ปวดหัวคุยกับยัยจิงจิงแล้วอยากจะเป็นบ้าให้ได้ คนอะไรไม่คิดไม่อะไรทั้งนั้น เป็นคนที่ชิลและซื่อตรงที่สุดในสามโลก แต่ฉันก็รักนางเพราะนางเป็นแบบนี้แหละ
“เนี่ยแกก็ต้องหัดคิดเยอะ ๆ คิดให้มันซับซ้อนบ้างเข้าใจไหม” อย่าให้พี่ต้องสอน!
“ไม่อะ...ชอบก็คือชอบ...ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ ทำไมต้องทำอะไรยุ่งยากแบบแกด้วยกาแฟ”
“เออช่างฉันเถอะยัยคนโลกสวย!”
“เพราะฉันเป็นคนสวยที่รักโลก”
“เออตามนั้น!”
หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็พากันไปโรงอาหารคณะที่มีบรรดานักศึกษาเต็มไปหมด เพราะเป็นช่วงเที่ยงคนเยอะก็ไม่แปลก ที่แปลกคือสายตาของผู้คนที่มองตรงมาที่เราสองคน
“คนมองแก” จิงจิงสะกิดแขนฉัน
“เออ...มองทำไม”
สายตาที่มองมามีทั้งตื่นเต้นระคนอิจฉาจนฉันสัมผัสได้ และเริ่มระแวงคิดว่าตัวเองไปทำอะไรไว้หรือเปล่า
“ตัวเล็ก...” เสียงทุ้มแหบดังขึ้นจากข้างหลังทำให้ฉันขนลุกเกรียว จะไม่ขนลุกได้ยังไงในเมื่อคนที่เรียกเธอว่า ‘ตัวเล็ก’ มีคนเดียว
“พี่วิน...ทำอะไรเนี่ย” ฉันหันหลังกลับมาอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาเบิกกว้างมองคนตรงหน้าที่เรียกขานว่าพี่ชายมาตั้งแต่เด็ก
อัศวินอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงยีนสีเข้ม ความสูงของเขามันโดดเด่นพอ ๆ กับหน้าตาเลยละ
ดวงตาคมเฉี่ยวขึ้นอย่างร้ายกาจ จมูกโด่งเป็นสัน แต่พอยกยิ้มกลับดูละมุนขึ้นเพราะมีลักยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก เขาคือหนุ่มหล่อของคิงเวลล์ ไม่ว่าใครก็ต้องพูดถึง และใช่เขาเป็นพี่ชายนอกสายเลือดของฉันเอง
“บานาน่าช็อกไงคะ...พี่ซื้อมาให้” เขายกยิ้มก่อนจะยื่นแก้วน้ำหวานมาตรงหน้าฉัน
“ขอบคุณค่ะแต่ทีหลังไม่ต้องหรอก” ฉันรับแก้วบานาน่ามาจากมือเขา ก่อนจะกระแทกหลอดและคนช็อกโกแลตหนึบหนับในแก้วไปด้วย ถึงไม่ชอบใจแต่ก็ไม่อยากหักหน้า
“ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่ก็ดูแลเรามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” เขายิ้มก่อนวางมือบนผมยาวสลวยของฉัน
“เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
“ค่อยว่ากัน พวกไอ้จ๋ายมันรออยู่ พี่ไปนะ”
Dernier chapitre
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ความรักที่เห็นแก่ตัว(อัศวิน)
อัศวิน ภัทรเมธาสกุลนั่นคือชื่อของผม ตั้งแต่เด็กจนโตแม่สอนเสมอว่าผมอยากได้อะไรก็ต้องได้ ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านคือของของผม รวมถึงน้องสาวตัวน้อยที่คุณตาพามาแนะนำว่าเธอคือน้องสาวน้องสาวที่ต้องดูแลให้ดี...เราเติบโตมาด้วยกันมีอะไรก็แบ่งปันกัน น้องสาวคนนี้เป็นคนน่ารักแต่บางครั้งก็ดูบอบบางจนเกินไป ผมเลยต้องประคบประหงมเธออย่างดี จนกระทั่งเราทั้งคู่โตขึ้นมีช่วงเวลาที่ต้องห่างกัน เพราะน้องสาวต้องไปเรียนที่ต่างประเทศและกลับมาอีกครั้งตอนเข้ามหา’ลัย เราก็มีความรู้สึกที่ห่างไกลกันออกไป แม้ผมจะปฏิบัติตัวกับเธอเหมือนเดิมแต่ภายในใจไม่ใช่เลย น้องสาวที่กำลังโตขึ้นและต้องมีแฟนมีสังคม ผมห่างกับเธอในช่วงมัธยมแล้ว มหา’ลัยก็ยังต้องห่างอีกเหรอแค่เข้ามหา’ลัยปีแรกเธอก็โดดเด่นจนคนทั้งมหา’ลัยพูดถึง เพียงแต่ว่าความรู้สึกที่ผมมีมันเริ่มเปลี่ยนไป ผมเฝ้ามองเธอมาตลอดจนคิดได้ว่าความรู้สึกที่มีมันไม่เหมือนเดิมจนลืมฉุกคิดไปว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง ผมลงทุนทำทุกวิถีทางไม่ให้ใครมายุ่งกับเธอ โดยเฉพาะผู้ชายใครก็ห้ามแตะต้องเธอ แม้ยังปฏิบัติกับเธอเหมือนเดิมเพื่อไม่ให้อึดอัด แต่มันคงยากที่อีกฝ่ายจะไม่อึดอัดผมใช้เวลาทุกชั่วลมหา
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ครอบครัวของเรา
“ผิดทั้งคู่เลยค่ะไม่ต้องทะเลาะกัน” ทั้งกอดทั้งปลอบและลูบหัวเบา ๆ นำทัพร้องไห้ง่ายแต่จริง ๆ คงเสียใจที่พี่ชายพูดไม่ดีด้วย ส่วนศึกก็ค่อนข้างเอาแต่ใจจนเกินไป ไหนจะปากที่เอ่อ...ปากจัดแหละ“ศึกลูกใจดีกับน้องหน่อย น้องก็อยากเล่นด้วย ส่วนทัพการใช้กำลังไม่ใช่ทางออกของปัญหานะคะ อย่าไปฟังลุงคีนมาก” “ครับ” นำศึกตอบหงอย ๆ “ทัพไม่เคยเชื่อลุงคีนอยู่แล้ว ทัพเชื่อพ่อ” “หืม” ฉันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เกี่ยวอะไรกับพี่นักรบ รายนั้นพูดแทบนับคำได้“ก็…เอ่อ...” นำทัพมีท่าทางอึกอักทันที“ว่าไงคะเกี่ยวอะไรกับคุณพ่อ” ฉันเพ่งสายตามองอย่างจับผิด และเห็นว่าลูกชายคนเล็กกำลังมองไปที่พี่ชายของตัวเอง“เอ๋...หรือศึกก็รู้แต่ไม่บอกแม่เหรอ”“ก็คุณพ่อบอกว่าถ้าไม่อยากอดทนก็ต่อยเลย” ฮ้า...เขาพูดจริงเหรอ“คุณพ่อน่ะเหรอพูดแบบนี้”“ใช่ครับ/ครับ” เด็ก ๆ ตอบเสียงเดียวกันทำให้ฉันกัดฟันโมโหทันที คอยดูนะกลับมาโดนแน่ มาสอนอะไรลูกไม่เข้าเรื่อง“ทำอะไรกัน” พูดถึงโจโฉ...โจโฉก็มาเลย ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำเดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเรียบแต่ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นสีหน้าของฉัน“เอ่อ ศึกกำลังจะออกไปเล่นข้างนอกกับ...เอ่อ ก
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
7 ปีผ่านไปทุกอย่างผ่านไปไวมาก อย่างคนเขาว่ากันว่าความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวฉันและพี่นักรบก็แต่งงานกันแล้ว ที่สำคัญยังมีพยานรักด้วยกันถึงสองคนอีก“ทำอะไรกันลูก” ฉันในวัยยี่สิบเจ็ดปีเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยังสวยยังแซ่บ! เอ่อ เหมือนกับบรรดาภรรยาคนอื่น ๆ ของเพื่อนพี่นักรบนั่นแหละ แต่ละคนสวยกันมาก ยิ่งอายุมากขึ้นยิ่งสวยและมีเสน่ห์หลังจากเราตกลงหมั้นกัน แลกแหวนเรียบร้อยพี่เขาก็โทรบอกพ่อกับแม่ของเขาที่อยู่ฮ่องกง ส่วนฉันก็บอกคุณตาไว้ซึ่งท่านก็ดีใจมากที่มีคนมาคอยดูแลฉันแล้ว อย่างที่บอกท่านอายุมากเลยค่อนข้างกังวลกับอนาคตของฉันส่วนเฮียคีน หรือวาคีนก็ยังเป็นพี่ชายที่สม่ำเสมอ รวมถึงความปากหมาปากจัดด้วย และยังเผื่อแผ่มาถึงหลานสองคนหรือลูกของฉันนั่นเอง“แข่งรถกันครับ” ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักแบบฉบับเด็กลูกครึ่ง ทั้งที่มีสายเลือดยุโรปน้อยมากเพราะฉันและพี่รบได้สายเลือดมาแค่เสี้ยวเดียว คนที่หันมาตอบฉันผมสีอ่อน ตากลม แต่หางตาเฉี่ยวชื่อ นำศึก อายุห้าขวบเป็นพี่ ส่วนอีกคนที่นั่งเล่นข้างกัน ผมสีอ่อน หน้าตาคมกว่าคนพี่เล็กน้อยแต่ก็น่ารัก ชื่อ นำทัพ อายุสี่ขวบ ทั้งสองห่างกันแค่ปีเดียว“มีแต่ศึ
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ขอหมั้นได้ไหม(ปลาย)
“โซนนี้เป็นหาดส่วนบุคคล” เสียงทุ้มตอบกลับมาเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือมาเกี่ยวเส้นผมสีดำขึ้นทัดหูให้เธอ“อ๋อถึงว่าเงียบผิดปกติ” ร่างบางหันมาก่อนจะชะงักค้างเมื่อเห็นร่างสูงกำลังยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอรู้สึกใจเต้นแรงทุกครั้งที่เจอกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมา ทำเอาเธอไปต่อไม่เป็นเพราะมัวแต่ตะลึงกับรอยยิ้มของเขาอยู่“กาแฟ…” นักรบเอ่ยเสียงทุ้ม“หืม...เอ่อคะ?” ร่างบางเจ้าของชื่อตอบกลับตะกุกตะกักไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อโดนรอยยิ้มของเขาตกจนถอนตัวไม่ขึ้น“ขอมือหน่อย” เขายังคงยิ้มส่วนเธอที่ยังมึนเบลอก็ทำตัวเงอะงะ จนเขาจับมือเธอไปกุมไว้ตรงหน้า คลี่มือให้แบออกก่อนจะวางบางสิ่งที่พอโดนแสงแล้วแวววาวจนแสบตา“อ๊ะ...” ยังไม่ทันได้พิจารณาว่าเขาเอาอะไรมาวางบนฝ่ามือ เขาก็เชยคางของเธอขึ้นก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาทาบทับอีกครั้ง ลิ้นร้อนสอดเข้ามาเกี่ยวพันลิ้นเล็กตวัดไปมาอย่างอ่อนโยนนุ่มละมุน สร้างความแปลกใจให้กับเธอมาก แต่เพียงชั่วครู่เธอก็สลัดมันทิ้งไปแล้วเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา“แต่งงานกันไหม” ร่างบางเบิกตากว้างก่อนจะจ้องไปที่ของในมือที่เขาวางไว้ในตอนแรก มันคือแหวนเพชรพระแม่แซงคิวให้ลูกเหรอ นอกจากได้แฟนแล้วยังได้ว
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ขอหมั้นได้ไหม NC
“เสียวอื้อ” ร่างเล็กเงยหน้าตอบ หลับตารับสัมผัสวาบหวามจากร่างสูง เธอเสียวแทบขาดใจบดสะโพกใส่เขาไม่หยุดเช่นกัน“งั้นจะกระแทกแรง ๆ นะเด็กแสบ” ร่างสูงถามพลางเดินกระแทกเธอไปจนถึงเคาน์เตอร์บาร์ ทุกครั้งที่ก้าวเดินสะโพกสอบกระทุ้งแก่นกายเข้าไปเน้น ๆ จนเธอเผลอขมิบถี่ ครางกระเส่าเรียกชื่อเขาไม่หยุด“อ๊ะพี่รบ...มันจุก” แม้ปากจะบอกจุกแต่กลับขยับเอวร่อนสะโพกใส่ท่อนลำจนเขากัดฟันจนเลือดซิบยัยเด็กขี้ยั่ว!“ร่อนใส่ไม่หยุดเลยนะ” เขายกยิ้มเอ่ยอย่างเย้าแหย่จนเธอตัวแดงไปหมด แต่ก็ยังกัดฟันพูดต่อได้“ก็แฟนเสียว...อื้อจะเสร็จ” เธอสะบัดหน้าไปมาเมื่อภายในหดรัดแน่น ปลายเท้าจิกเกร็ง“พร้อมกันนะ...”เขาเร่ง วางเธอลงบนเคาน์เตอร์บาร์ จับขาเรียวแหวกออกกว้างก่อนจะแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง นัยน์ตาคมจ้องมองท่อนลำของตัวเองกระแทกเข้าออกร่องสวาทของเธอไม่หยุดตับ ตับ ตับคนตัวเล็กเอนไปด้านหลังเล็กน้อย พลางยันมือกับเคาน์เตอร์เพื่อทรงตัว เมื่อเขาจับยึดเอวเธอไว้แน่น เร่งสะโพกซอยถี่ยิบจนน้ำหวานฉ่ำแฉะกระเซ็นพร้อมเสียงดังหยาบโลน“อ่า~ พี่รบแรง ๆ เลยค่ะ”เพียงเท่านั้นเขาก็พยักหน้าตอบรับก่อนจะเร่งจังหวะกระแทกแบบหนักหน่วงและแรงตามอารมณ์
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ จุดชมวิว NC
คนตัวเล็กตกใจก่อนจะยกแขนขึ้นไปคล้องคอเขาเอาไว้เพราะกลัวตก ไหนจะขาเรียวทั้งสองข้างที่เกี่ยวเข้ากับเอวสอบอีก“ชมวิวไปด้วย กินกาแฟไปด้วย” ร่างสูงตอบเสียงแหบพร่าก่อนจะอุ้มร่างบางในชุดนอนบางเบาเดินไปชมพระอาทิตย์ขึ้น โดยที่คนตัวเล็กทำหน้าตาเลิ่กลั่กไปมา“อื้อ ทำแบบนี้มัน...” คนตัวเล็กแนบหน้าลงกับบ่าเมื่อร่องรักของเธอที่ไร้แพนตี้กำลังถูไถกับหน้าท้องแข็งแกร่งของเขา“หึ เสียวเหรอ” “รู้ได้ยังไงคะ?” “ก็แฉะขนาดนี้จะไม่รู้ได้ยังไง” ร่างสูงตอบหน้าตายก่อนจะอุ้มเธอมายืนตรงหน้าต่างกระจกสีใส ภายนอกมีเพียงธรรมชาติสีเขียวขจี ถึงอย่างนั้นก็อดจะรู้สึกเขินอายไม่ได้เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าคมที่กำลังทอดสายตามองออกไปไกล แสงสีทองในยามเช้าสาดกระทบลงบนผิวของทะเลเกิดเป็นภาพระยิบระยับสวยงาม“ให้มองวิวไม่ใช่มองคน”“เอ๊ะ...แฟก็มองวิวนะ”“แน่ใจ?” ร่างสูงหันมามองแฟนสาวในอ้อมแขน เธอตัวเล็กกว่าเขามากเวลายืนด้วยกันสูงแค่ไหล่เอง แต่พออยู่ในท่าอุ้มแบบนี้แล้วทำให้เราสบตากันได้ง่ายขึ้น“แน่ใจค่ะ” เมื่อร่างบางตอบเสร็จเขาก็พยักหน้ายกยิ้ม ก่อนจะวางเธอลงบนพื้นและจับไหล่บางให้พลิกตัวหันหน้าออกไปทางกระจกใสเพื่อมองวิว โดยที่เธอ
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 8 กาแฟเดินเกม
Elite Pub21.00 น.ฉันก้าวเท้าเข้ามาในผับหรูที่เป็นถิ่นของเขา วันนี้ตั้งใจมาเพื่ออ่อยเขาเต็มที่เลยจัดเต็มนิดหน่อย ด้วยชุดเสื้อแขนยาวสีดำปาดไหล่โชว์ไหปลาร้าได้รูปสวย และกระโปรงสีขาวพร้อมกับรองเท้าส้นสูง ผมดัดลอนเหมือนอย่างเคย“นั่งไหนดีอะ...ได้จองโต๊ะไหม” จิงจิงในชุดเดรสสั้นเว้าเนินอกหันมาถามเพราะเธ
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 7 ตัดสัมพันธ์ (ปลาย)
ฉันเดินออกมาจากร้านอาหารด้วยความโมโห ไม่คิดเลยว่าเขาจะยอมรับมาตรง ๆ แบบนี้ ไม่ได้การฉันต้องรีบเดินตามแผนให้เร็วที่สุด“ถ้าอยากได้ก็ต้องเข้าหาเขาสินะ” ไวเท่าความคิดฉันล้วงหยิบมือถือในกระเป๋าแบรนด์หรูออกมา ก่อนจะกดโทรหาเพื่อนสาวคนสนิท“นิด้าคืนนี้ว่างไหม” [ทำไมเหรอ ก็ว่างอยู่นะ]“คืนนี้ไปผับกัน” [
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 6 ตัดสัมพันธ์
“อืม”ฉันพยักหน้าให้เมื่อเขารีบตัดบทและเดินกลับไปหาเพื่อนของเขาที่รออยู่ที่โต๊ะอาหารอีกฟาก ในกลุ่มของเขาก็มีทั้งพี่นินจาและพี่จ๋ายเป็นหนุ่มหล่อด้วยกันทั้งกลุ่ม“เราก็ไปหาโต๊ะนั่งเหอะ” หลังจากเจออัศวินเล่นใหญ่ยืนรอเอาของให้ฉันหล่อ ๆ ฉันก็รู้แล้วทำไมคนมองแปลก ๆพวกเรานั่งกินข้าวกันจนถึงเวลาเข้าเรียนช
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 4 คนที่เหมาะสม
Elite Clubนักรบ Talkร่างสูงเดินกลับขึ้นมานั่งบนโซนวีวีไอพีชั้นสามที่มีเพียงเจ้าของผับเท่านั้นที่สามารถขึ้นมาได้ ภายในห้องประกอบด้วยผู้ชายทั้งหมด 7 คนที่เป็นกลุ่มเพื่อนกัน และใช่พวกเขาคือเจ้าของผับร่วมกันโดยมีเสือที่ถือหุ้นมากกว่าใครเพื่อนคนแรกที่นั่งเล่นเกมในมือถือเรือนผมสีแดงเพลิงท่าทางหัวร้อนง
Vous vous intéresseriez aussi à
วิศวะเกียร์ร้ายกับดักรัก
ฮายอนนี่12.4K Vuesพ่ายรักคนใจร้าย (Bad Fire)
ซีซั่นฟิน10.3K VuesHOT FRIEND เพื่อนกันมันส์(ดีย์)เกิน
Ballamira110.5K Vuesพิษรักรุ่นพี่เลว
อโดนิส10.1K Vuesเมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า
Sweet_Moon735 VuesOnlyfans แค่เพื่อน
นังหมูปีศาจ78 Vues3KINGs อย่าเล่นกับหินผา
Marnfhan / มารฝัน3.0K Vuesกรงกาม | ไม่มีทางหนี
ยัยปลาซิว58 Vues
