KABANATA 1

Ngayon ay ika-lima ng buwan. Gaya ng nakagawian, inatasan ni Dominic Del Rosario ang butler na dalhin si Evelyn Soriano sa master bedroom.

Tatlong taon na ang sikretong kasal nila, tumitira sa isang bubong ngunit hindi talaga nagsasama, paulit-ulit lamang ang gawain nila sa araw-araw.

Kahit ang kanilang pagtat*lik.

Noon pa man ay gustong-gusto niya ang malaking bintana sa master's bedroom, abot iyon mula sahig hanggang kisame. Mula roon, kitang-kita niya ang hardin sa ibaba na puno ng purong puting lilies, kabigha-bighani ang ganda.

Kaya lang ang tatlong taong kontrata nila ay tapos na. Ngayon ang huling araw.

Dumating siya hindi lang para sa huling pagkikita nila, kun'di ay bitbit niya rin ang annulment agreement.

Noong pagpasok niya sa kwarto, sakto ring papalabas sa banyo si Dominic.

Hubad ang pang-itaas, litaw ang malalapad nitong balikat at maliit na bewang, taglay nito ang V-shaped body na nagsusumigaw ng lakas kahit saang angulo. Maluwang ang pagkakaikot ng tuwalya sa bewang nito na halos malalaglag na habang ang patak na tubig ay tinalunton ang bawat hulma ng mucles nito. Ang mga pandesal nito sa tiyan ay malinaw ang pagkakahulma, at ang pababa ng V-line nitong nakatago sa tuwalya ay bibigyan ka ng nakaka-init na imahinasyon.

Ang mukha nito ay tila espesyal na hinulma ng panginoon.

Sa mga oras na iyon, ang manipis na mga labi nito ay nakapirmi, bahagyang namumula mula sa pagligo, ngunit wala ni ano mang kalambingang nakapinta sa mukha nito. Imbis ay pawang kalamigan at kaseryosohan na tila ba nagbabanta na layuan ito.

Walang sabing inangat nito si Evelyn sa mga braso nito at binuhat diretso sa kama.

Kumawala ang maliit na singhap mula kay Evelyn at awtomatikong umikot ang mga braso niya sa batok ni Dominic.

Walang binigkas na salita si Dominic. Agad itong dumukwang at siniil siya ng h*lik, inabot nito agad ang zipper ng kanyang damit. 

Habang nakakapit sa batok ni Dominic, nasasamyo ni Evelyn ang pamilyar na amoy tobacco nito na may kaunting amoy ng alcohol. Bahagya siyang nakaramdam ng hilo dahil doon.

Ngayon, tila ubos na naman ang pasensya ni Dominic, marahas ito at puno ng intensidad. Siguro ay dahil matagal nilang hindi nakita ang isa't isa.

Ang mga h*lik nito ay may dahas, na tila ba gusto ng lamunin nang buo ang bibig niya. 

Uminit ang temperatura sa kwarto.

Ang hangin ay tila ba nabalutan ng pinagbabawal na tensyon.

Sa tuwing ika-lima at ikadalawampu't lima lamang ng buwan ang napagkasunduan nilang mag-asawa na magsasama sila.

Sa mga araw na iyon, lagi siyang dinadala ng butler sa master bedroom, pero hindi sila nagsasama ni Dominic bilang mag-asawa sa bahay.

Naalala niya ang dalang annulment papers sa kanyang bag, naisip niya, iyon na ang tamang oras.

Siguro iyon ang kapalaran ng kasal niya. Hiniram niya lang si Dominic ng tatlong taon sa buhay niya.

Noong madaling araw na, nagising si Evelyn.

Ang lalaking nakat*lik ay wala na sa tabi niya, kahit ang init ng katawan nito ay hindi man lang naiwan sa kama. 

Nananakit ang buong katawan niya. Nahirapan siyang umupo, nagsuot ng roba, at bumaba ng kwarto.

Sa baba ay bin*ti siya ng butler.

"Ma'am, gising na po pala kayo. Siguro ay gutom na kayo. Bago po umalis si Sir Dominic ay inutusan niya akong gawan kayo ng bird's nest porridge."

"Salamat."

Pagkaupo ay tahimik na kinain ni Evelyn ang lugaw.

Kaswal niyang tiningnan ang cellphone, at kita niya ang iilang trending na topic na lumitaw.

#Dominic Del Rosario Hosts a Multi-Million Birthday Banquet for the Mendoza Heiress#

#Wedding Bells Nearing, Dominic Del Rosario and Lydia Mendoza Set to Confirm in France

Naningkit ang mga mata niya. Talagang ginulat siya ng balita.

Lydia Mendoza.

Lydia, Lily.

Ito pala ang rason kung bakit maraming puting lilies sa hardin.

Ang babae ang rason ng mga bulaklak.

Agad na namula ang mga mata niya habang nakatitig sa gwapong lalaki sa larawan. Iyon ang asawa niya, si Dominic Del Rosario.

Hawak nito sa bewang ang dalaga habang malawak ang pagkakangiti.

Dati naisip niya na natural itong malamig makitungo at hindi marunong ngumiti.

Iyon pala, ayaw lang nitong ngumiti sa kanya.

Isang makinang na pulang carnelian necklace na hugis lily ang suot ni Lydia. Makita pa lang iyon ay humahapdi na ang mga mata niya.

Binaba niya ang kutsara at agad na umakyat sa itaas para magpalit ng damit.

Habang nakatingin sa malaking kama na walang laman, lalong lumamig ang titig niya.

Ang asawa niya ay masyadong maraming enerhiya. Kaninang hapon lang ay siya ang kasama, ngayong gabi naman ay nagawa pang pumunta ng France para ipagdiwang ang kaarawan ng paborito nitong babae.

Pagkatapos ng sampong minuto, bumaba muli si Evelyn at nagsabi sa butler na ihatid na siya pauwi.

Hinding hindi na siya babalik sa bahay na iyon.

Pagdating sa bahay, nilabas niya ang dalang annulment papers at tiningnan ang bawat pahina.

Noong nakaraang buwan pa niya pinagawa iyon at tinabi lang sa kanyang bag. Ang balak niya ay ibigay na iyon kay Dominic ngayong araw ngunit tinakbuhan naman siya nito.

Sa sumunod na araw ng hapon, nagising siya sa malakas na tunog ng cellphone niya.

Ang matalik niyang kaibigang si Rose ay higit bente na ang tawag, at mukhang nagpapanic.

Anong nangyari? Ayos lang kaya ang lahat? 

Agad niya itong tinawagan pabalik.

"Sa wakas sumagot ka rin. Akala ko ay may masamang nangyari na sa'yo. Tinakot mo ko!"

Reklamo ni Rose, samantalang nawawalang pag-asang tinapik ni Evelyn ang noo niya. 

"Huwag kang mag-alala. Mahal ko ang buhay ko at hindi ako ganoon ka-t*nga."

Matapos kasing makatulog nang maayos ay nabawasan ang bigat sa puso niya.

"Hintayin mo 'ko. Papunta na ako riyan," agarang saad ni Rose.

“Sige, Hihintayin kita.”

Matapos ang tawag ay naramdaman muli ni Evelyn ang kakulangan. Napatitig na lamang siya sa kisame at naalala ang mga panahong nakasama niya si Dominic.

Noong nagtransfer ito ng high school, sumunod siya. Noong nagpunta ng abroad, sumunod din siya. Pinili nitong mag-aral sa medical school kaya pinili niya rin iyon. Noong tumalon ito sa dagat, tumalon din siya.

Kaya lang, wala pa rin itong alaala tungkol sa kanya.

Tatlong taon na ang nakalilipas, na-aksidente si Dominic at nabulag. Ang first love kasi nito ay nagpunta ng abroad.

Sumunod naman siya dito.

Noong una, ayaw sa kanya ni Dominic. Kalaunan, nang dahil sa tulong ng matandang Del Rosario, naging totoong mag-asawa sila. Tapos ay nanghihingi na sa kanila ng anak kaya nagkaroon sila ng pagkikita ni Dominic buwan-buwan.

Naalala niya noong ikalawang taon ng pagiging mag-asawa nila, bumalik na ang paningin ni Dominic. Noong tingnan siya nito, malamig na titig at pandidiri ang bigay sa kanya.

Akala niya kaya niya itong amuhin. 

Kaya lang hindi pala para sa kanya ang maningning na titig nito.

Muling tumunog ang cellphone niya kaya't nabalik siya sa reyalidad.

Sinagot niya iyon. Ang tao sa kabilang linya ay dalawang pangungusap lang ang sinabi at tinapos agad ang tawag.

Ang beyanan niyang si Mrs. Del Rosario ang tumawag at inuutusan siyang bumalik agad sa mansyon ng mga Del Rosario.

Masama ang pakiramdam niya rito, pero wala na siyang oras para mag-isip pa. Agad na lang siyang tumayo.

Alas kwatro ng hapon ay nakarating na siya sa mansyon.

Kilalang pamilya ang mga Del Rosario sa Manila. Malawak at makapangyarihan ang pamilya. Ang matandang Del Rosario ay may apat na anak, dalawang lalaki at dalawang babae. Si Dominic ang panganay na lalaking apo kaya't ito rin ang pinapahalagaan. 

Pagdating niya sa pinaka-tanggapan ay agad na tumayo si Mrs. Del Rosario. 

Galit itong tumitig kay Evelyn, "Nagpunta ka sa ama mo at nagreklamo, hindi ba? Hindi ko naisip na ganito ka katuso."

Tiningnan niya ito na may disgusto bago mahinahong nagsalita, "Mrs. Del Rosario, hindi ko alam ang sinasabi mo."

"Nasa study room si Dominic at pinapagalitan!" 

"Ikaw na suwail, gusto mo pa rin ng annulment? Asawa ka pa rin niya! Hindi kita hahayaan na ipagkalat ang tungkol kay Lydia. Maglabas ka ng mensahe sa publiko at ayusin agad ito!"

"Paano ko naman po mako-kontrol ang nangyayari online? Hindi na kailangang magsayang pa ng oras ni Don Fernando na makipag-argumento sa internet."

*sampal*

Malakas na tunog ng sampal ang narinig nila mula sa loob ng study room.

Napaayos si Evelyn at kumatok agad sa pinto. 

Pagbukas ng pinto ay niluwa noon si Don Fernando Del Rosario na mukha pang nasurpresa na makita siya.

"Lolo, huwag niyo na pong galitin ang sarili ninyo."

Giniya ito pabalik ni Evelyn sa study room at agad na binigyan ng magaang ngiti.

"Bakit nakatayo ka lang diyan? Humingi ka ng pasensya kay Eve," madiing utos ni Don Fernando kay Dominic.

Pumirmi ang mga labi ni Dominic, napuno ng disgusto. Hinintay niya ang tatlong taon na matapos bago ilabas ang balita sa paniniwalang mapapagtanto ni Evelyn ang dapat na lugar nito.

"Lolo, gusto ko pong makausap si Dominic nang mag-isa."

Naintindihan naman iyon ng matanda at agad na lumabas.

Tiningnan niya ang lalaki, "Dominic, ipawalang bisa na natin ang kasal natin. Papalayain na kita."

Bahagyang nagulat si Dominic at binigyan siya ng titig na para bang ibang nilalang siya.

Ang akala ni Dominic ay gagawa ito ng eksena o kaya ay magpapatulong sa Lolo niya. Hindi inasahan na mahinahon nitong sasabihin ang tungkol sa annulment.

Samantalang gusto ng bitawan ni Evelyn ang titulo bilang Mrs. Del Rosario. 

Dagdag pa niya, "Pwede na natin simulan ang maglakad ng dokumento. Kung kailan ka madadalian, sabihan mo na lang si Lolo."

Natahimik sandali si Dominic bago nagsalita, "Anong gusto mong kapalit?"

"Walang kapalit. Tapusin natin ito nang malinis. Ito ang annulment agreement na pinagawa ko."

Malinaw niyang bigkas at walang alinlangan. Kinuha niya ang annulment papers mula sa bag niya at nilapag iyon sa mesa.

Napamaang si Dominic at malamig na tumitig sa kanya, "Tutal ay marunong kang makiramdam, itatrato kita ng patas. Bukas ng umaga, tatawagan ka ng kumpanya para pumirma. May abogado rin ako para ayusin ang annulment papers."

Sa madaling salita, wala siyang karapatang magreklamo sa ano man ang nasa papel.

“Sige. Pupunta ako.”

Binigyan niya ng malamig ding titig si Dominic bago lumabas ng study room.

Para sa kanya, ang maayos na pakikipaghiwalay ay ang tanging natitirang dignidad sa kasal nila.

Nanatili pa siya sa mansyon para sa hapunan. Noong paalis na ay niyakap niya ang matandang Del Rosario at tsaka umalis.

Sa oras na iyon, bumuhos ang ulan na tila ba nakikidalamhati sa kanya.

Nakailang hakbang pa lamang siya ay naramdaman na niya ang pagtusok ng sakit sa kanyang puson. Hanggang sa may mainit na likidong dumaloy.