LOGINAko naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
Chase Nagising ako na masakit ang aking leeg. Nakayungyong ako magdamag sa kama ni Nina at hindi ko na nagawang lumipat sa sofa. Hindi ko rin naman kasi maatim na bitawan ang kanyang kamay kaya hindi na talaga ako umalis sa tabi niya. Isa pa, pumapasok din ang nurse at chinecheck siya kaya mas gust
ChaseNagmamadali akong umuwi dahil sa nakita kong video na nagkalat na online. Agad kong tinawagan si Nina ngunit hindi ito sumasagot kaya naman nag-alala ako ng husto na baka nakita na niya iyon.Nag-aalala din ako na baka makita iyon ni nanay, natatakot akong baka kung ano ang mangyari sa mag-ina
Chase Bakit ba napakaraming tao ang kasiyahan ng makita ang kapwa nila na nahihirapan? Hindi ba pwedeng maging masaya na lang sila sa kung anuman ang meron ang iba? Bakit ba napakabilis nilang mainggit sa isang taong bago nakaranas ng kaligayahan ay sandamakmak namang hirap at pasakit ang pinagdaa
“Excited na akong makita siya ulit. Hay naku, talagang napakalambing at napaka maalalahanin na bata. Ng sinabi ko iyon sa Mommy mo ay hindi na rin siya makapaghintay na makita siya.”Nagpatuloy pa kami sa aming pagkukwentuhan na may halong tawanan. Sinabi ko na rin sa kanya ang balak ko na pagbalik







