LOGINAyan, kumilos na ang lalaki.
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
ArnieIsang linggo na akong nakalipat ngunit hindi ko pa rin nakikita ang ka-share ko sa bahay. Masyado yata itong busy na hindi talaga ito nananatili sa bahay. Ipinagkibit balikat ko na lang iyon dahil kahit ako ay nasa silid ko na lang after lunch.Pero ngayon ay kailangan kong umalis dahil may re
Arnie“Wow! Ang ganda naman dito!” bulalas ko ng papasok na ang sinasakyan namin ni Ate Cha sa bakuran ng bahay na sinasabi niya. Bahay pala niya ang address na sinend niya kaya doon ako ibinaba ng grab.Nakilala ko si Miracle at Charity na anak nila ni Lander at parehong babae. Ang sabi niya ay wor
ArnieHindi ko malaman kung magchachat ba ako sa kanya o ano. Hawak ko ang pregnancy test at negative iyon dahil sa isang guhit na nakita ko.Oo, alam kong hindi ako mabubuntis dahil sa pills na na-take ko. Pero dahil ilang beses din kaming nagniig ni Channing ay umasa akong baka sakali ay makalusot
ArniePinauwi na rin ako agad ni Marcus pagkatapos at mabuti na lang nasa silid na ang mag-asawa at hindi na nila ako makikita pa. Kinakabahan ako dahil baka mamaya ay makarating ito kay Mommy Sarina at hindi na nila ako payagan na magtrabaho.Suportado naman nila ang pag-aaral ko at sa totoo lang a







