LOGINChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Napalunok siya, at sa unang beses ay nakita kong nangingilid ang luha sa mga mata niya. Hindi ko alam kung dahil ba sa guilt o dahil touched siya, pero ang mahalaga lang sa akin ay hawakan siya nang mas mahigpit, para iparamdam na buo ang desisyon ko. “I love modelling, but I love you more, Wifey…”
Estella“Gusto ko yung ganito, Wifey. Pakiramdam ko mas nakilala kita ng lubos. Now I know how strong you are, and I’m really proud of you.”Ngumiti ako at tumingin sa kanya nang mas malapít. “Ako rin, Chansen. Gusto ko yung ganito, yung makilala ka ng lubusan at hindi lang dahil sa social media.” K
Chansen“Kamusta ang online banking?” tanong ko, sabay tingin kay Joshua, ang aming IT Head.Yes, hindi pa tapos ang meeting. Ilang department heads pa rin ang kaharap ko ngayon. Ang session na ito kasi ay hindi lang tungkol sa concerns ng mga empleyado o pangangailangan ng branches, kundi pati na r
Napakagat ako ng labi at hindi ko agad sinagot ang tawag. Parte ng sarili ko ang nagsasabing, Don’t answer. Move on ka na sa life na ‘yon. Hindi na ikaw ang lalaking ‘yon. Pero may parte rin ng utak ko na curious, bakit ngayon?Ilang segundo lang pero parang eternity na. Tumutunog pa rin ang phone.







