MasukChandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Estella Nagsimula na kaming magtrabaho pagkatapos ng aming maliit pero meaningful na meeting. Tahimik lang kami nina June at Vivian sa kani-kaniyang ginagawa, pero sa gitna non ay hindi ko mapigilan ang mapangiti. Ang AMS, na dati ay simpleng pangarap lang, unti-unti nang lumalaki. May tatlo na ka
Umiling siya, marahan, habang pinaglalaruan ang baso sa kamay niya. “Wala siyang kinuwento sa akin. Ang alam ko lang, nasa probinsya ang mga magulang niya. Every time na nagkukuwento siya tungkol sa kanila, laging masaya ‘yung tono niya. Yung tipong ramdam mong totoo. So, hindi ko talaga naisip na a
Chansen Great, just great. Simula na ng recording ng Star Singer at sa pag-air nito, ipapakilala na rin si Estella. Hindi lang basta-basta, kundi sa national TV pa! For sure, marami nang makakakilala sa kanya, mga taong walang ideya kung gaano siya ka-special para sa akin. Ayaw ko sana, pero ano pa
ChansenAng saya ng dinner namin, hindi lang dahil masarap ang pagkain, kundi dahil ramdam ko talaga na mas naging malapit kami ni Estella. At syempre, hindi lang “masaya” ang nangyari… kundi mainit din.Honestly, kinakabahan pa rin ako kapag naaalala ko yung ginawa namin. First time ko ring nag-ini







