เข้าสู่ระบบ“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
“Ako?” tanong ko naman.“Syempre, pwede ba naman hindi rin namin i-welcome ang aming favorite daughter?” nakangiting tugon ni Dad ngunit sinimangutan ko siya.“I’m y-your only d-daugh-ter!” At nagtawanan na nga ang lahat.Nagtagal pa sila Mommy bago tuluyang umalis. Dinala na ako ni Lander sa aming
Pagkatapos kasi ng dinner ay naligo na ito at tsaka bumalik sa study room dahil may i-checheck pa raw siya.“What?” tanong niyang hindi man lang ako tinitignan at nanatiling nakatingin sa papel na nasa ibabaw ng kanyang lamesa.“Ah- eh—, hindi ka pa ba matutulog?” tanong ko. Alam ko naman na Sunday
Nina“Mama, nandito na po tayo.” Napapitlag ako sa sinabi na ‘yon ni Riz. Napatingin ako sa kanya at sa ama niyang mag kandong sa kanya.“Sorry ‘nak, natutulog pa yata si Mama..” natatawa kong sabi tsaka ako naghanda na para bumaba ng sasakyan.Araw ng lunes at may check-up si Riz sa doktor niya kay
NinaNagpunta kami sa coffee shop na katabi lang ng hospital din. Hindi na ako pumayag na lumayo pa dahil naghihintay din si Mang Narding. Isa pa, ayaw kong isipin niya na may halaga pa rin siya sa akin.Hindi ko itatanggi na may nararamdaman pa rin ako sa kanya. Ngunit hindi iyon dahilan upang haya







