MasukChandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Bwisit talaga. Alam ko naman, ganito talaga ang mundo nila. Showbiz, publicity, fans. Lahat ‘yan parte ng trabaho. Naranasan ko rin ‘yan dati, noong ako pa ang pinagtitilian. Pero iba pala kapag yung babaeng mahal mo na ang gustong itambal ng mga tao sa iba. Iba pala ‘yung pakiramdam ng hindi m
Dahil malinaw sa akin, sinasadya niya ‘yon. Hindi lang basta nostalgia o simpleng post ng “throwback.” May halong panunukat at may pahiwatig. At kung patatahimikin ko lang ang sarili ko, parang hinahayaan ko na rin siyang i-disrespect ang kapayapaan na pinaghirapan kong buuin. Napakagat ako sa l
Si Mommy ang unang lumapit, hinawakan niya ang mga kamay ko at marahang pinisil. “That’s my hija,” sabi niya, nakangiti nang buong lambing. “Don’t worry, magaling si Lualhati.” Napakurap ako. “Lualhati?” tanong ko, bahagyang naguguluhan. Hindi ko siya personal na kilala, pero sa tono ng boses ni Mo
ChansenSa totoo lang, ang hirap tanggapin ng sinabi ni Estella. Parang may sumabog sa loob ko, pero pinilit kong hindi ipakita. Ayokong maramdaman niya na nadurog ako, kasi alam kong hindi rin siya matatahimik kapag nakita niyang dinibdib ko ng husto ‘yong mga sinabi niya.Ang hirap magpanggap na o







