Mag-log inWow... tamang dalaw na sa trabaho ni Chase si Nina. Ganyan nga, ipakita mong mahhal mo na siya. Fighting!
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNasa ArmyGamers team lounge area na kami at naghihintay ng pagsisimula ng friendly game. Malamig ang aircon pero parang hindi sapat para pababain ang init ng kaba sa dibdib ko. May malaking LED screen sa harap na nagpapakita ng countdown timer ng event, habang sa labas ng pinto ay maririnig an
Pero sa loob ng kwartong iyon, sandali kaming naging simpleng grupo lang ng mga taong nanalo.Hindi dahil babae ako.Hindi dahil bago ako.Kundi dahil naglaro ako.At napatunayan ko.Habang nakasandal ako sa couch, napaisip ako.Kanina, natatakot akong makita sa social media.Ngayon?Kung makita man
Mitch“Ang hilig mo rin lang laruin yan, bakit hindi mo pagkakitaan?” tanong ng aking Kuya na nakatingin sa aking cellphone habang nakaupo kaming magkatabi sa sofa.“Baka utangan mo lang ako eh,” tugon ko.“Ah ganon,” sabi niya sabay kiliti sa akin.“Kuya! Kuya! Tigilan mo ako!!! Ma!!!” sigaw ko hab
Hindi ko agad nasagot iyon noon. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil iniisip ko kung makakabuti ba talaga. Kung magiging fair ba sa lahat. Kung magiging fair ba sa sarili k, higit lalo sa kanya. Pero bago pa man kami nagsimula ng lahat, siya ang unang nag-suggest ng team. Kita ko rin kung gaano niya k







