LOGINHoyyy!!! Grabe ka Chanden!!
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Honey“Let me explain,” sabi niya. Hindi ako umimik. Nanatili lang akong nakatingin sa kanya, seryoso ang mukha, sinisiguradong malinaw sa kanya na hindi ko nagustuhan ang ginawa niya kahit pa sabihin niyang para iyon sa kaligtasan ko. Hindi ito simpleng bagay na basta ko na lang palalampasin.“I di
Sandaling bumalik ang katahimikan. Pero ngayon, mas mabigat. Mas puno. Mas maraming hindi sinasabi, pero malinaw na nararamdaman.“Balik ka na sa loob,” sabi niya kalaunan. “You need sleep.”Ikaw din, gusto kong sabihin. Pero pinili kong manahimik.Tumango ako at tumalikod. Pero nakakaisang hakbang
Tumango ako nang dahan-dahan. Alam niya talaga ang schedule ko, hiningi niya kasi iyon noong simula pa lang, para raw maayos niya oras niya kapag kailangan niya akong bantayan o samahan. “Mamaya-maya pa naman ’yon,” tugon ko, medyo small voice pa.“Go and prepare. Ako na ang bahala dito.”Para bang
HoneyHiniklat ko agad ang comforter at ibinalot sa katawan ko na para bang iyon na lang ang natitirang dignidad ko sa mundo. “Normal lang sa akin ’yan, ’wag ka nang mahiya…” nakangisi niyang sabi, parang wala lang sa kanya na nakita niya akong hubo’t hubad five seconds ago.Nanlaki lalo ang mga mat






![HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
