MasukHoyyy!!! Grabe ka Chanden!!
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
ChandenPagkababa ko ng telepono, saka pa lang ako nakahinga nang maluwag, ngunit hindi pa rin tuluyang nawala ang bigat sa dibdib ko. Anuman ang kahihinatnan ng usapan nina Noelle at ng kanyang tiyuhin, alam kong kailangan kong maging handa. Sa kabutihang-palad, narito ang aking mga magulang at sin
ChandenNasa aking office ako at hindi mapakali dahil sa kakaisip kay Noelle.Paano kung bigla na lang ay maisipan niyang umalis bigla? Paano kung biglang tumawag ang kaibigan niya at sabihin na may kakilala itong pwedeng tumulong sa kanya para makaalis ng bansa?Marami pa naman ang mga pinay ngayon
ChandenThree days later.“Ito?” tanong ko habang pinapakita kay Noelle ang singsing na kakabigay lang ng saleslady. Kasama iyon sa iba’t-ibang klase ng wedding rings na nasa aming harapan, pero iyon ang recommended sa amin ng babaeng kausap namin ngayon.Gusto ko sanang mag-order sa ibang bansa, pe
NoelleAng bawat araw ng pagtatrabaho namin ni Chanden ay parang isang panaginip na ayokong magising. Kahit saan siya magpunta, palagi niya akong isinasama. Para bang hindi siya mapalagay kapag hindi ako nasa tabi niya.Minsan naman, kung may kaharap kaming mahahalagang tao, kasama rin namin si Nels







