로그인Hoyyy!!! Grabe ka Chanden!!
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Unknown POV“Inutil!” galit kong sigaw, halos pumutok ang ugat sa sentido ko. Ramdam ko ang pag-init ng ulo ko, yung klase ng galit na parang may kumukulong bakal sa loob ng bungo ko. Sa dami ng kapalpakan ng mga tauhan ko, lalo na ng lalaking kaharap ko ngayon, pakiramdam ko ay sasabog ako anumang
Honey“Kung ano-ano ang iniisip mo, ayan, kumain ka nang kumain.”Napatingin ako kay Chanton na tuloy-tuloy sa paglalagay ng pagkain sa pinggan ko, parang may mission siyang pakainin ako hanggang hindi na ako makahinga. Mukha na siyang seryoso ngayon; wala na ang pilyong ngiti na kanina lang ay naka
Honey“Mommy! Daddy!”Sabay-sabay na sigaw ang sumalubong sa amin habang nag-uunahang tumakbo pababa ng porch ang mga bata, parang eksenang hinugot sa family movie. I mean… sila Kuya Chase at Ate Nina ang tinatakbuhan nila, pero still, ang lakas ng impact.Hindi ko napigilang mapangiti. Yung genuine
HoneyHindi pa rin talaga nagsi-sink in sa akin ang lahat. Like—seriously, ako ba talaga ’to? How could someone like me end up experiencing something this unreal?Dapat nga heartbroken ako ngayon. I was supposed to be drowning in pain, crying myself to sleep, questioning my worth. Pero anong ginawa







