LOGINAyan na may hearing na sila. Pero mas maigi na siguro na hindi na lang pumunta si Noelle kung pwede naman. Just to be safe...
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
ChancyTumigil ako sa tapat ng study room ni Dad. Nakapikit muna ako saglit bago kumatok ng marahan.“Come in,” malamig ngunit kontroladong tinig ang sumalubong mula sa loob.Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Nandoon si Dad sa kanyang leather chair, nakatalikod sa akin habang nakatingin sa malaki
Gianna“Gianna, dear. I’m so happy to see you,” masiglang bati sa akin ni Mommy Sarina, na agad na sumalubong sa amin ni Chancy at ng aming anak. Lumiwanag ang kanyang mukha sa tuwa habang iniabot ang mga braso upang kunin si JR mula sa bisig ni Chancy.Nagbeso kami, pero hindi pa man ako nakakapagb
ChancyMadaling araw pa lang ay gising na ako. Hindi dahil sa naramdaman kong sakit, kundi dahil sa hindi ko mapigilang excitement at kaba. Paalis na ako ng ospital.Kahapon lang, halos mawalan ako ng lakas ng loob. Pero ngayon, kahit may sakit pa ring naiiwan sa katawan ko, buo na ang desisyon ko d
ChancyHabang tumatagal ay unti-unti akong kinakabahan. Lintik na traffic ito, hindi na nga ako makausad, parang lalo pa akong pinag-aalala.Napatingin ako sa orasan sa dashboard. Kapag hindi pa kami umusad ay talagang male-late ako. Hindi kami magkakaroon ng chance na makapag-usap ni Gianna at baka







