ชื่อแทโอแล้วกัน

คอนโดแทบิน

แทบิน PART

"หนูเป็นใคร?"ผมถามเด็กน้อยตรงหน้าที่กำลังเขมือบข้าวลงท้องอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ม่ายยู้ว"เด็กน้อยคนนั้นเงยหน้าจากจานข้าวแล้วตอบผมก่อนจะก้มลงกินข้าวต่อผมถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะถามคำถามต่อไป

"หนูชื่ออะไร"ผมถามเด็กน้อยไปอีกครั้งผมควรจะรู้ข้อมูลของเด็กน้อยคนนี้บ้างจะได้ตามหาพ่อแม่ได้ถูกต้อง แต่คำตอบของเด็กน้อยตรงหน้าก็ทำผมถอนหายใจอีกครั้ง

"ม่ายยู้ว"

"ชีวิตมึงเคยรู้อะไรบ้างไหมวะ!"ผมพูดแบบใส่อารมณ์เล็กน้อย คือไม่ไหวแล้วครับ ถามไรไปก็ตอบแต่ไม่รู้แล้วผมจะตรัสรู้เองได้ไหมล่ะ

ก็ไม่!

Rrrrrrr

'สายไหม'

ผมกดรับสายทันทีเมื่อรู้ว่าใครโทรมา

(มึงโทรมาทำไมตั้งสิบยี่สิบสายวะ) 

"มึงรีบมาคอนโดกูเดี๋ยวนี้เลยไอ้สาย!"

 (สัส!จะให้ไปหาก็กรุณาเรียกชื่อกูดีๆ ด้วย)

"เออๆ โทษๆ กูอารมณ์ไม่ดีอยู่ รีบมา!"

 (ค๊าาาผัว) 

"ผัวพ่อมึงสิสัส!"

ติ๊ด!!

ผมกดตัดสายไปอย่างหงุดหงิด'สายไหม'เป็นเพื่อนสนิทผมเองมันเป็นผู้หญิงที่แรดสุดๆ!แรดแบบชีวิตนี้กูไม่เอามันจับทำเมียแน่ๆ อะ

แนะนำคนอื่นไปแล้วผมขอแนะนำตัวเองก่อนผมชื่อ แทบิน เป็นลูกครึ่งไทย-เกาหลี แม่ไทยพ่อเกาหลี ผมมาเรียนที่ไทยตั้งแต่ม.ต้นกะว่าจะเรียนจนจบตรีแล้วค่อยกลับไปช่วยงานพ่อที่เกาหลี

ผมเป็นคนหล่อมาก คือเข้าใจความเป็นลูกครึ่งป่ะครับมันก็จะหล่อๆหน่อย ยิ่งผมเป็นลูกครึ่งเกาหลีด้วยแล้วไม่อยากจะบอกว่าสาวๆ นี่เรียกผมว่าโอ้ปป้ากันตรึม!

ตอนนี้ผมเรียนอยู่ปี4แล้วเพื่อนผู้ชายก็มีแต่ที่สนิทสุดก็คือไอ้สายไหม ไปไหนไปกันตัวติดยิ่งปลาท่องโก๋คือหลายคนก็คิดว่าผมกับมันเป็นแฟนกันแต่ผมบอกตรงนี้เลยว่า

ผมไม่เอา!

มันทั้งแรดชอบอ่อยผู้ชายอื่นไปทั่ว ปากชอบเรียกผมว่าผัวๆ แต่มันก็ชอบทำตัวแรดใส่ผู้ชายคนอื่นซึ่งผมโคตรจะไม่ชอบเลย

"หิววว"ผมหันไปมองเด็กน้อยหน้าใสที่อายุน่าจะราวๆ สามขวบที่ผมบังเอิญไปเจออยู่หลังผับเพื่อนผมและต้องหิ้วกลับมาที่คอนโดเพราะกลัวจะโดนทำร้าย ซึ่งพอเข้ามาในห้องก็เอาแต่บ่นว่าหิวผมสงสารเลยทำข้าวให้กินแต่นี่ก็กินไปสามชามแล้วคือแม่งยังไม่อิ่มอีกอ่อวะ

"ยังไม่อิ่ม?"

"หิววววววววววว!!!"เอ้า!ไอ้เด็กเวร!ตะโกนใส่หูกูหาพ่อมึงหรอ

ผมหงุดหงิดมากๆเลยลุกขึ้นไปผัดข้าวให้มันอีก มันก็จ้องมองผมทำกับข้าวตาแป๋ว

ถ้าถามว่าเด็กคนนี้น่ารักไหมผมตอบได้เต็มปากเลยว่าน่ารักมาก!แต่ไม่ใช่เด็กผู้หญิงหรอกนะมันเป็นเด็กผู้ชายแต่หน้าหวานๆ ตัวอวบๆ น่ารักๆ

อ๊อดดด อ๊อดดด

เสียงกดออดหน้าประตูดังขึ้น ผมมองเจ้าตัวเล็กที่มองไปที่ประตูก่อนจะวิ่งไป

เออรู้หน้าที่ดีนิ!

อ๊อดดด อ๊อดดด

เอ้าแล้วทำไมมันยังมีเสียงออดอยู่อีกว่ะ? ผมเลยหันไปดูที่ประตูปรากฏว่าเด็กแม่งเปิดประตูไม่ถึง!

สัสเอ้ย!กูก็โง่ให้เด็กไปเปิดเนอะ

แกร้ก

ผมเลยเดินไปเปิดประตูเอง มองไอสายใหมที่เดินเข้าห้องมาอย่างหงุดหงิด

"สามีเปิดช้าอ่ะ!"มันเดินไปนั่งที่โชฟาก่อนจะพูดอย่างงอนๆ คือมึงช่วยแหกตาดูด้วยว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้อง

"จ๊วย!"ผมมองไอ้เด็กตัวน้อยที่รีบวิ่งไปกระโดดนั่งตักไอ้สายไหมที่ตอนนี้แม่นางนั่งหน้าเหวอมองหน้าเด็กน้อยบนตักพร้อมกับผมสลับไปมา

"นี่แหละสาเหตุที่กูโทรเรียกมึงมา"ผมบอกมันและไปผัดข้าวต่อ มันก็มองหน้าเด็กน้อยบนตักสำรวจไปมาผมเลยรีบตักข้าวใส่จานและยกมาให้มันกินทันที

"กินไป"

"ว๊าวๆ"ดูตื่นเต้นเนอะกะอิแค่ข้าวผัดใส่ไข่ธรรมดาเนี่ย มันรีบลงจากตักสายใหมและคว้าจานข้าวไปกินทันที

แค่กๆ

ก่อนจะไอออกมาเพราะข้าวมันร้อนแถมยังยัดเข้าไปเยอะอีก

"เอ้าน้ำ...กินดีๆหุ้ย!"ผมจะเป็นประสาท!บอกให้กินดีๆ ก็กินหกอยู่นั้นแหละ

"มึงอย่าดุเด็ก"ไอสายไหมเตือนผม ผมเลยเลิกสนใจเด็กและหันมาคุยกับไอสายไหมแทน

"กูเจอเด็กคนนี้หลังผับ เห็นมืดแล้วเลยพากลับคอนโดมาด้วย พอมาถึงก็ขอข้าวกูแดรก กูสงสารก็ทำให้กินกูก็ถามไปว่าชื่ออะไรเป็นใครแม่งก็บอกไม่รู้ๆ ...กูไม่รู้จะทำไงแล้วว่ะ"ผมบอกมันไปอย่างเหนื่อยๆ

"แจ้งตำรวจดิอย่าโง่"

"มึงสิโง่ กูแจ้งไปแล้วแต่เหมือนตำรวจแม่งไม่สนใจ"ผมบอกมันใช่ผมโทรแจ้งไปแล้วว่าเจอเด็กหลงทางแต่มันกลับไม่สนใจและตัดสายผม

ตำรวจห่าไรวะ!

"ประกาศลงเฟสไงกูเคยเห็นหลายคนทำกัน"

"กูก็จะทำอยู่ แต่กูไม่มีข้อมูลเด็กเลยไง ถ้าโพสต์ไปแล้วมีคนมาแอบอ้างทำไงล่ะสัส"

"ก็จริงของมึง"ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ มองสายไหมที่เดินไปที่เด็กน้อยเอามือลูบหัวและยิ้มให้อย่างสดใส

ตึกตัก ตึกตัก

ผมจับหัวใจของตัวเองทันทีเมื่อเผลอเต้นแรงเพียงแค่เห็นรอยยิ้มของสายไหม....คือเคยได้ยินคำนี้ไหมว่าผู้ชายกับผู้หญิงไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้

ผมว่ามันจริงนะถึงผมจะต่อต้านสายไหมมากแค่ไหน บอกกับตัวเองว่าไม่ชอบ แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจของผมมันถึงเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มของมัน ผมสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับสายไหม

ผมว่าผมชอบสายไหม

แต่แล้วไง 

มันแรดขนาดนี้ผมไม่เอามาทำเมียหรอก ผมจะค่อยๆตัดใจไปเรื่อยๆเดี๋ยวอาการบ้าๆนี่มันก็คงหายไปเองแหละ

ผมเชื่ออย่างนั้น

"เรียกหม่ามี้สิลูก"

"หม่ามี้...."

"งื้ออน่าร๊ากกก><"ผมอมยิ้มเล็กน้อย ผมเรียกมันมาขอคำปรึกษาไม่ใช่ให้มันมาทำตัวเป็นแม่ซะหน่อย\

แต่ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่า ผมเห็นความสดใสของเด็กคนนั้นมันพุ่งขึ้นมาทั้งที่ตอนอยู่กับผมผมไม่ยักจะสัมผัสมันได้

"แล้วทีนี้เอาไงต่อดีวะ"ผมถามสายไหมที่ช่วยป้อนข้าวให้

"กูว่ามึงต้องเลี้ยงเด็กคนนี้ไปก่อนวะ"คำพูดของมันทำเอาผมนิ่งไปทันที ให้ผมมาเลี้ยงเด็กนี่นะ! 

บ้าไปแล้ว!

ชีวิตตัวเองยังเลี้ยงไม่ได้เลย ทุกวันนี้ก็ได้แต่ขอเงินพ่อแม่กินอยู่

"ไม่เอาอะ!"ผมปฏิเสธไปทันที

"แล้วมึงจะทำไง จะปล่อยเด็กไปงั้นดิ เลวนะสามี"อ่ะดูมันดิ มาว่าผมเลวซะงั้น

"มึงก็เอาไปเลี้ยงดิ"ผมโยนให้สายไหมเลยครับ รู้สึกว่าเด็กมันจะชอบสายไหมด้วย เออเอาไปอยู่ด้วยกันเลย

"เรื่องไรล่ะ สามีอะเลี้ยง เดี๋ยวเมียจะช่วยเลี้ยงด้วย^^"

"ตามนั้น"ผมตอบตกลงไป ผมเองก็ไม่ได้เลวชั่วขนาดนั้น ในเมื่อเป็นคนพาเด็กคนนี้มาเองผมก็คงต้องเลี้ยงอะ

แค่เด็กคนเดียวคงไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างก็น่าจะสามขวบแล้วไม่งอแงหรอกมั้ง

"แล้วน้องชื่อไรอะ"สายไหมถามผม

"ไม่รู้ว่ะ เด็กเองก็ไม่รู้"

"งั้นมึงก็ตั้งดิ..ยังไงนี่ก็ลูกมึง"ผมมองสายไหมที่มันพูดกวนผม ลูกห่าไรล่ะกูโสดโว้ยย!!

"ชื่อ.."ผมมองหน้ามันที่ส่งยิ้มให้กับผม เห็นแล้วก็สงสารถ้าจะเอาไปปล่อยไว้ที่เดิม

เห้อเป็นไงเป็นกัน

"แทโอ..ชื่อแทโอแล้วกัน"ผมบอกสายไหม มันก็ยิ้มๆเหมือนจะชอบชื่อนี้อยู่ไม่น้อย

"ไงแทโอ...ชอบชื่อที่ปะป๊าตั้งให้ไหมครับ"สายไหมหันไปคุยกับเด็กน้อยที่ส่งยิ้มกว้างก็คงชอบแหละยิ้มกว้างซะขนาดนั้น

"พรุ่งนี้กูมีเรียนแล้วจะทำไงดีวะ"ผมหันไปถามสายไหมคือพรุ่งนี้ผมมีเรียนไง จะให้ปล่อยแทโอไว้ในห้องหรออันตรายอีกเดี๋ยวแม่งเดินไปหยิบมีดในครัวมาเล่นทำไงล่ะ 

ผมมองหน้าสายไหมอย่างต้องการคำตอบมันหันมาและยิ้มให้ผม ซึ่งแม่งเป็นยิ้มที่โคตรไม่น่าไว้ใจเลย

"มึงก็เอาแทโอไปเรียนด้วยสิ"

"!!"สรุปคือผมต้องกระเตงไอเด็กนี่ไปเรียนด้วยจริงๆดิ-.-

-แทบิน-

มาแย้ววววสำหรับตอนที่แทบินจะหอบลูกไปมหาลัยไหมน้าคิกๆ

แทโอมารายงานตัวแล้วคร้าบบบบ