ลูกผมหิวข้าว

แทบิน PART

หลังจากที่นั่งคิด นนอนคิด ตีลังกาคิด หรือแม้แต่กระโดดตบคิด ผมก็ได้คำตอบกับตัวเองว่า..

'ผมไม่ควรปล่อยเด็กให้อยู่คนเดียว'

ซึ่งนั้นทำให้ผมต้องพาแทโอมามหาลัยด้วยนั่นเอง 

ผมโทนหาไอสายไหมตั้งแต่เช้าละแต่แม่งก็ไม่รับ อุส่าต์จะให้มันเดินเข้ามหาลัยเป็นเพื่อนหน่อยเพื่อความอายของผมมันจะได้แบ่งๆไปให้มันบ้าง

แต่ดูเหมือนมันจะรู้อะ ตัดขาดการติดต่อผมทุกช่องทาง-.-

ที่ตอนกูยังไม่มีแทโอมึงนี่โทรหากูตลอด24ชั่วโมงเลยไอนี่

"แทโอไปอาบน้ำ"นี่ก็ใกล้เวลาที่ผมจะไปมหาลัยแล้วแต่แทโอมันยังไม่ตื่นไง และผมก็ไม่อยากปลุกด้วยเมื่อคืนก็นอนดึกเด็กคงจะเพลียผมเลยไม่ปลุกและให้แทโอนอนต่อไป จนตอนนี้อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาเรียนผมแล้ว แต่ผมยังไม่ได้ออกจากคอนโดเลยเนี่ย!

"คร้าบปะป๊า"ผมมองร่างน้อยๆที่เดินเซไปมาเข้าห้องน้ำ คือความเด็กพึ่งตื่นก็จะเป็นแบบนี้แหละครับ

ส่วนเรื่องเสื้อผ้าเมื่อเช้าผมไปซื้อมาให้แล้ว ไม่ใช่ซื้อในห้างครับตลาดนัดก็พอ เด็กแบบนี้ไม่จำเป็นต้องใส่แบรนด์เนมหรอกเปลืองตังค์ให้ผมใส่คนเดียวพอ

ไม่นานแทโอก็ออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งผมรู้สึกดีมากที่แทโอเป็นเด็กที่ฉลาด คือรู้จักทำอะไรด้วยตัวเองแม้กระทั่งการแต่งตัวโดยที่ผมไม่ต้องสอนเลยสักนิด

"ปะป๊าจะไปไหนครับ"แทโอถามผมเมื่อตัวเองแต่งตัวเสร็จแล้ว ผมก็หยิบกุญแจรถจะไปมหาลัยทันทีเพราะมันจะสายแล้วไง

"ไปเรียนครับ แทโอใส่รองเท้าแล้วใช่ไหม"

"ครับปะป๊า"

"งั้นไปกัน"ด้วยความรีบไปเรียนผมเลยไม่ได้กินข้าวแต่อย่างใดรวมถึงแทโอด้วย แต่ผมเรียนแค่สองชั่วโมงแทโอคงยังไม่หิวหรอกมั้ง

-มหาลัย-

ในที่สุดผมก็มาถึงมหาลัยและแน่นอนเมื่อผมลงจากรถมาพร้อมกับแทโอสายตาทุกคนในมหาลัย ย้ำ! ว่าทุกคนในมหาลัยต่างมองมาที่ผมกับแทโอ

ผมนี่เขินเลยครัช!

ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นดาราดังและมีคนจับจ้องมันเป็นแบบนี้นี่เอง ผมไม่สนใจจับมือแทโอเดินขึ้นตึกเรียนทันทีและพอมาถึงห้องเรียนจากที่นักศึกษาคุยกันเสียงดังพอเห็นผมกับแทโอเท่านั้นแหละ

แม่งเงียบอย่างกับป่าช้าทันที-.-

คือพวกมึงจะทำให้กูเหวอกันทำไมนี่กูเริ่มใจบ่ดีแล้วนะ!

"ฮายสามี!..ฮายแทโอ มาหาหม่ามี้เร็ว"เสียงแว๊ดๆของสายไหมตะโกนมาทางผมกับแทโอ ซึ่งแทโอพอเห็นสายไหมมันก็รีบวิ่งไปหาทันที

"คนจ๊วย!"ผมเดินตามหลังแทโอมานั่งประจำที่ ได้ยินเสียงแทโอหยอกล้อกับสายไหมผมก็ไม่ได้ว่าอะไรและจู่ๆก็มีกลุ่มเพื่อนในคลาสเรียนเดินมาถามผม

"นี่มึงแอบไปมีลูกมีเมียตอนไหนวะ"พวกมันถามผม

"ตอนไหนแล้วเกี่ยวไรกับพวกมึงไม่ทราบ"ผมตอบกลับอย่างกวนตีนคือนิสัยผมก็แบบนี้แหละ เป็นคนดีนะแต่ชอบกวนตีนคนอื่นไปทั่ว

"เอ้าพวกกูถามดีๆนะเว้ย หน้าเด็กเหมือนมึงซะขนาดนี้"ผมเหวอทันทีที่พวกมันบอกว่าแทโอหน้าเหมือนผม ผมเลยหันไปมองหน้าแทโอที่ส่งยิ้มหวานให้ผมเหมือนจะรู้อะว่าพวกผมคุยอะไรกันอยู่

แต่เอาจริงๆป่ะ ดูไปดูมาก็เหมือนผมอยู่อะยกเว้นสีผิวซึ่งแน่นอนแทโอขาวส่วนผมผิวสองสี

"เออๆ เนี่ยแทโอลูกกูเอง"ผมตัดปัญหาด้วยการพูดว่าเทโอเป็นลูกไปมันจะได้จบๆ ไม่ต้องมาถามมาก

"เหยดโด้!แล้วแม่เด็กอะมึง"รู้สึกเหมือนมันจะไม่จบกับผมนะไอ้พวกเพื่อนเวร!

"แม่เด็กก็ฉันไงย๊ะ!"จู่ๆยัยสายไหมก็ตะโกนขึ้นทำให้พวกมันอึ้งกันไป และดูเหมือนพวกมันกำลังจะถามต่อแต่อาจาร์ยก็เข้าห้องมาพอดีพวกมันเลยสลายตัวไปนั่งที่ตัวเอง

"นักศึกษาเคารพ"เสียงไอ้สายไหมพูดขึ้นไอ้นี่เหมือนเป็นหัวหน้ามีหน้าที่บอกทำความเคารพผมจับแทโอให้นั่งดีๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า

"นั่งนิ่งๆนะป๊าขอเรียนก่อน เข้าใจไหมครับ"

"ครับปะป๊า แทโอจะเป็นเด็กดี"พอได้ยินแบบนั้นผมก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อยอย่างน้อยแทโอก็เชื่อฟังผม

ภายในห้องเงียบทันทีเมื่ออาจาร์ยเริ่มเข้าสู่บทเรียนและดูเหมือนอาจาร์ยจะไม่รู้ด้วยว่ามีแทโอนั่งอยู่ในห้อง เพราะที่นั่งของผมอยู่ใกลและแทโอก็ตัวเล็กถ้าไม่สังเกตก็ไม่เห็นหรอกครับ

1ชั่วโมงผ่านไป

การเรียนผ่านไปอย่างน่าเบื่อผมเรียนไปแอบมองแทโอที่นั่งหลับไป หัวนี่โขกโต๊ะแล้วโต๊ะเล่าก็ไม่ตื่น ผมกลัวว่าหัวจะแตกก่อนเลยใช้มือรองหัวแทโอให้

และเหมือนมือของผมที่รองหัวแทโอจะทำให้แทโอมันตื่น แทโอมองหน้าผมก่อนจะแบะปากเล็กน้อยและพูดกับผมว่า

"ปะป๊าผมหิวคร๊าบ"นั่นไง!ตื่นมาก็หิวเลย แทโอเอามือน้อยๆมาจับแขนผมและเขย่าไปมา

"ป๊าเรียนอยู่เห็นไหม"ผมบอกแทโอไป คือให้เดินออกไปตอนนี้ก็คงไม่ได้เดี๋ยวจะโดนตัดคะแนนอีก

"...ปะป๊าแทโอหิวคร๊าบ"แต่ดูเหมือนแทโอจะเริ่มงอแงขึ้นเมื่อแรงเขย่าที่แขนของผมแรงขึ้น

"อย่าดื้อ!"ผมตะคอกเล็กน้อย คือไม่รู้จะเอายังไงดีและแทโอก็ยังคงงอแงไม่เลิกจนผมทนไม่ไหว

"ปะป๊าหิว"

เห้อแม่งเอ้ยยย

"ขอโทษครับอาจาร์ยลูกผมหิวข้าวขอตัวก่อนครับ!"ผมลุกขึ้นกล่าวขอโทษอาจาร์ยและรีบคว้าแขนเล็กของแทโอให้ออกจากคลาสเรียนทันที เอาวะโดดตัดคะแนนก็ช่างมัน ดีกว่าปล่อยให้เด็กมันหิวอยู่แบบนี้

ร้านข้าวหน้ามอ

"อร่อยครับปะป๊า^^"ผมมองเด็กน้อยตรงหน้าที่นั่งกินข้าวผัดหมูจานที่สาม ใช่ครับจาน-ที่-สาม!! คือข้าวก็ไม่ใช่น้อยๆนะ แต่แม่งกินโคตรเก่ง ทำเอาป้าขายข้าวเหวอไปเลย

"ปะป๊ากิงครับ"

"ไม่เอา"ผมส่ายหน้าเมื่อแทโอจะเอาข้าวมาป้อนผม คือผมกินเสร็จแล้วไงข้าวกระเพราเนื้อไข่ดาวจานเดียวอิ่ม!

และตอนนี้ก็ได้แต่นั่งลุ้นว่าเด็กคนนี้มันจะเอาจานที่สี่ต่อหรือไม่

"ป้าคร๊าบ"ชิบ!นี่มึงยังไม่อิ่มอีกหรอกวะ

"จ้าลูก"

"เก็บเงินคร๊าบ"ผมถอนหายใจพรืดใหญ่นึกว่ามันจะสั่งจานที่สี่ ถ้าเป็นแบบนั้นนะผมจะขับพามันไปส่งตรงที่ผมเจอเดี๋ยวนี้เลย!

"ทั้งหมด240บาทจร้า"ผมควักตังค์จ่ายให้ป้า คือเมื่อก่อนกินคนเดียวจ่าย40บาทหรือแม้แต่มากินกับสายไหมก็จ่ายแค่80หรือ100บาทแต่นี่!

240บาท! กับเด็กน้อยอายุ3ขวบ! บอกเลยว่ากูจนแน่ๆ ถ้ายังเลี้ยงไอ้เด็กคนนี้ไว้!

ไปกันครับ พามันไปปล่อยไว้ที่เดิม!!!

-แทบิน-

ใจเย็นก๊อนพ่อ!! น้องก็แค่วัยกำลังกินกำลังโต