CHAPTER 2

THE MAN WHO TOOK HER IN

“My name is Dark Montenegro.”

Napatingala si Sophie sa lalaki, ni minsan ay hindi pa niya nakita ito. Then she lowered her eyes and tightly held the hem of her white dress.

Naramdaman niyang muli ang pag-init ng kanyang mga mata. Ayaw niyang umiyak, kanina pa niya pinipigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha. Ayaw niyang magmukhang mahina sa harap ng isang estranghero.

Ngunit maya-maya lang ay napilitan siyang magtanong.

“Bakit po kayo nandito?” inosente nitong tanong.

Bahagyang kumunot ang noo ni Dark.

“I came because of your father.”

Muling napatingala si Sophie ng banggitin ng estrangherong lalaki ang pangalan ng kanyang ama.

“My father?”

Tumango ito.

“He asked me to come if something happened to him.”

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ni Sophie sa sagot ng lalaki..

“Bakit? Alam ba ni dad na he will—”

Pumiyok si Sophie at iniyuko ang kanyang ulo, hindi niya kayang ituloy ang masakit na tanong sa kanyang dibdib.

Hindi kaagad sumagot si Dark, bagkus nilapitan nito si Sophie at umupo sa kabilang side ng sofa.

“Your father knew that the company was in trouble. That's why he ask me to look after you if anything happens.”

Nag-init ang mga mata ni Sophie. Hindi niya alam, wala siyang alam sa nangyayari sa company nila.

Ang alam niya lang that her father had been busy lately. Madalas itong umuuwi nang gabi at may mga pagkakataong naririnig niyang nagtatalo ang kanyang mga magulang tungkol sa kumpanya, pero palagi siyang sinasabihan ng mga ito na huwag mag-alala. That everything is fine.

Pero hindi pala,hindi naging fine ang lahat. Sa isang iglap iniwan siya ng mga ito.

“Bakit hindi niya sinabi sa akin?” garalgal ang boses na tanong ni Sophie.

“Because your Dad wanted to protect you, ayaw niyang mag-alala ka at maapektuhan ang pag-aaral mo,” malumanay nitong sagot.

Sa sinabi ni Dark, isang luha ang tuluyang pumatak mula sa mata ni Sophie na mabilis niyang pinunasan.

“Pero they leave me alone. They are so unfair! Bakit hindi na lang nila ako isinama? Bakit pa nila ako iniwan?”

Hindi sumagot si Dark. Dahil alam nitong anuman ang sabihin niya ay hindi niya mapapagaan ang loob ng dalagita. Ilang segundo din ang lumipas bago siya nagsalitang muli.

“He didn't leave you without a plan.

“I was instructed to take care of you.”

Napakunot ang noo ni Sophie.

“Take care of me?”

“Yes, that was your father told me nang huling mag-usap kami.”

Tahimik siyang nakatingin dito. Hindi niya alam kung dapat ba siyang maniwala.

After all, sino ba ang lalaking ito? Kaibigan daw ng kanyang ama. Pero bakit sa tanang buhay niya ngayon lang niya ito nakita?

“Do you know my father well?” Gaano katagal na kayo magkakilala.”

“Long enough,” sagot nito.

Simple lamang ang sagot nito. Pero hindi iyon sapat para mawala ang pagdududa niya. Walang kamag-anak niya ang gustong kumupkop sa kanya, and he is only his father's friend. Paano niya ito pagkakatiwalaan?

“Why should I trust you?” We are not even blood related.”

Sa pagkakataong iyon, bahagyang nagbago ang expression ni Dark. Tiningnan nito si Sophie ng diritso sa mga mata. She's young but she's quite determine.

“You don't have to. You don't have to trust me today.”

Kalmadong sagot ni Dark. Bahagyang napakurap si Sophie sa sagot ng lalaki.

“But you have nowhere else to go,” dagdag ni Dark.

Napayuko si Sophie, masakit ang katotohanang iyon. Pero tama ito, walang kamag-anak ang gustong umako sa kanya. Isa-isa nang umalis ang mga kamag-anak niya ng malamang walang makukuha ang mga ito sa kanya.

May kanya-kanyang dahilan ang mga ito.

Kesyo may sariling pamilyang pinapakain, may financial problems, at ang ilan ay diretsahang nagsabi na hindi nila kayang alagaan ang isang fourteen-year-old girl.

Hindi niya alam kung alin ang mas masakit, ang pagkawala ng kanyang mga magulang o ang realization na pagkatapos nilang mawala, wala palang gustong kumuha sa kanya.

Maya-maya lang, tumayo si Dark at nagsabing…

“You already pack your things?”

Napatingin si Sophie sa maliit na maleta na nasa tabi ng sofa. Nakahanda na ang maleta niya sa pag-aakalang lilipat siya sa isang kamag-anak.

“Oo, kunti lang,” kimi niyang sagot

“I know.”

Napakunot ang noo niya.

“How do you know?”

“Your father told me you don't keep many things.”

Hindi na siya nagtanong. Marahil ay totoong kilala nito ang kanyang ama dahil sa ang dami nitong alam tungkol sa pamilya niya.

Makalipas ang ilang minutong katahimikan.

“You ready?” tanong ni Dark.

Bahagyang tumango si Sophie

“Yes.”

Kinuha ni Dark ang maleta ni Sophie ngunit mabilis na inagaw ng dalagita ang maleta sa lalaki.

“Hindi na Po, I can carry it on my own.”

“I've got it. Let me carry this for you.”

At bago pa siya makatanggi, kinuha na nito ang maleta. Kaya walang nagawa si Sophie kundi ang tahimik na sumunod sa lalaki. Paglabas nila ng bahay, huminto sandali si Sophie sa may pintuan.

She looked back sa bahay na minsang puno ng tawanan. Sa dining table kung saan sabay silang kumakain. Sa hagdan kung saan madalas siyang hinihintay sa kanyang ama. At sa pintuan kung saan palagi siyang sinasalubong ng kanyang ina.

Ngayon, tahimik na ang lahat, wala nang naghihintay sa kanya. Biglang uminit ang kanyang mga mata.

“Let's go.” untag ni Dark kay Sophie.

Dahan-dahan siyang tumango. Pagpasok niya sa sasakyan, tahimik siyang umupo sa backseat. Si Dark ang nagmaneho.

For the first few minutes, walang nagsalita.

Sophie stared outside the window.

Pinapanood niyang unti-unting mawala ang lugar na kinalakihan niya. Hanggang sa tuluyan na itong mawala sa paningin niya. Doon na siya tahimik na napaluha, ang kanina pa niya kinikimkim na mga luha ay tuluyang dumaloy sa kanyang mga pisngi. Nakisabay sa musika na pinatugtog ni Dark Montenegro sa loob ng kotse.

Pero makalipas ang ilang minuto, bigla nitong pinatay ang music sa loob ng sasakyan. Napatingin ito sa rearview mirror at nagtama ang kanilang mga mata.

“Are you hungry?” tanong nito.

Umiling siya at iniwas ang tingin sa labas ng bintana.

“No,” tipid niyang sagot.

“Have you eaten today?” muling tanong lalaki.

Napaisip si Sophie, hindi niya maalala kung kailan siya huling kumain

“I don't know.”

“Then we'll eat first.”

Bahagya siyang tumango. That night, for the first time since losing her parents, may isang taong nagtanong sa kanya kung kumain na ba siya. Simpleng tanong, pero para kay Sophie, malaking bagay na.

Nang mga panahong iyon, hindi alam ni Sophie kung gaano kalaki ang magiging bahagi ni Dark Montenegro sa buhay niya.

Hindi niya alam na sa loob ng limang taon, ito ang magiging guardian niya. Ang magbabayad ng tuition niya, ang magbibigay sa kanya ng tahanan, ang taong tahimik na susuporta sa kanya kahit hindi ito palabati, at higit sa lahat hindi niya alam na ang simpleng pagsakay niya sa sasakyang iyon ay magiging simula ng isang buhay na hindi niya kailanman inakala.

Pagdating nila sa mansion, hindi agad bumaba si Sophie, tinitigan niya ang malaking bahay sa harapan niya. It was far bigger than their old home. At sa unang tingin pa lamang, parang napakalayo nito sa mundong nakasanayan niya.

“Welcome home Sophie, from now on this will be your home.”

Napatingin siya kay Dark.

Home? Hindi niya alam kung matatawag ba niya itong ganoon. Dahan-dahan siyang bumaba ng sasakyan. At habang papasok sila sa malaking mansion, hindi niya alam na may isang bagay na unti-unting mababago sa pagitan nila.

For Sophie, Dark was simply the man who came when everyone else walked away. The man who gave her a place to stay.

The man who promised her father that he would protect her. At mula nang gabing iyon, tinawag niya itong—Uncle Dark.