CHAPTER 3

The Morning After

Maagang nagising si Sophie kinabukasan, ngunit hindi dahil sa sapat na tulog, kundi

halos hindi siya nakatulog nang maayos.

Buong gabi siyang nagpalipat-lipat ng posisyon sa kama at pilit na kinukumbinsi ang sarili na kalimutan ang nangyari kagabi.

Ilang beses na niyang sinabi sa sarili na wala naman siyang ginawang masama,na hindi niya sinadyang makita ang pribadong sandali ni Uncle Dark. Nagkataon lamang na nakabukas ang p***o nito at nagpadala siya sa sariling curiosity.

Pero kahit ilang beses niya iyong ulitin sa isip, hindi pa rin mawala ang hiya sa dibdib niya. At ang mas nakakainis? Hindi niya alam kung paano niya haharapin ang lalaki ngayong umaga.

Napabuntong-hininga siya habang nakatitig sa puting kisame.

“God, Sophie, he's your Uncle Dark. You've known him for five years. Bakit parang first time mo siyang makikita ngayon?” Napapikit siya at tinakpan ng unan ang mukha.

“Because you saw something you shouldn't have seen,” bulong niya sa sarili,

agad siyang napabangon at napabalikwas sa higaan, kanina pa siya gising at kanina pa nagtatalo ang utak at puso niya.

“No! Stop it!” Stop thinking about it will you?” kausap niya sa sarili.

Muntik na niyang ihagis ang unan sa sobrang inis sa sarili. Paano ba naman, imbes na mag-isip ng mga trabaho na maaari niyang apply-an o kung paano niya sisimulan ang bagong yugto ng buhay niya pagkatapos ng graduation, heto siya ngayon, abala sa pag-iisip kung paano titingnan sa mata ang lalaking nagpaaral sa kanya.

At hindi iyon ang inaalala niya, may kung anong kakaiba sa nararamdaman niya simula nang bumalik si Uncle Dark Montenegro.

Hindi niya matukoy kung ano, dahil lang ba iyon sa limang taong hindi nila pagkikita o dahil ngayon lamang niya napagtanto na ang lalaking matagal niyang kinikilalang guardian ay may buhay na hindi umiikot sa kanya.

Napailing siya at mabilis na bumangon.

“Okay, I'll act normal, as if nothing happened. Wala akong nakita at wala akong narinig,” kausap niya sa sarili.

“Calm down Sophie, he's your Uncle after all, you don't have to be afraid, and besides, hindi naman nya naman alam.”

Nakaplano na sa utak niya ang gagawin ng umagang iyon.

Babangon siya, magbibihis, bababa para mag-almusal, babatiin si Uncle Dark gaya ng dati, at kakain na parang walang nangyari.

Alas-siyete ng umaga nang bumaba si Sophie sa dining room. Maayos na ang kanyang buhok, nakasuot siya ng simpleng cream-colored blouse at pantalon, at ilang beses niyang siniguradong walang bakas sa mukha niya ng gabing halos hindi siya nakatulog.

Pagpasok niya sa dining room, agad niyang nakita ang lalaking nakaupo sa kabisera ng mahabang mesa. Si Uncle Dark Montenegro.

Suot nito ang isang dark blue shirt na nakatiklop hanggang sa mga siko, habang ang isang kamay ay nakahawak sa tasa ng kape at ang isa naman ay may hawak na tablet. May ilang dokumento ding nakalatag sa harapan nito.

Gaya ng dati, maayos ang tindig nito, kalmado ang mukha, at tila walang anumang bagay sa mundo ang kayang makagulo sa isip nito. Napahinto saglit si Sophie sa may pintuan. For a moment, she simply stared at him.

Limang taon siyang hindi nakasama ng lalaki sa iisang bubong. Noong mga panahong iyon, kadalasan ay sa telepono lamang sila nag-uusap. Minsan, sa video call, kung hindi abala si Dark sa trabaho.

Pero ngayon, naroon ito, sa harapan niya.

At sa unang pagkakataon, pakiramdam ni Sophie ay hindi niya alam kung paano kumilos sa presensya nito. Parang nahuli siya sa isang bagay na hindi niya maipaliwanag and she feels a little bit guilty.

"Sophie."

Napapitlag siya nang marinig ang malalim na boses ng lalaki. Agad niyang inalis ang tingin dito.

"Good morning, Uncle Dark,” bati niya sa lalaki.

"Good morning.”

Ibinaba ni Dark ang tablet at bahagyang tumingin sa bakanteng upuan sa tapat niya.

"Sit down, and have breakfast,” may awtoridad nitong sambit.

"Okay,’ matipid niyang sagot sabay tango.

Mabilis siyang lumapit at naupo, pilit na pinananatiling normal ang kilos. Ngunit nang dumating ang isang kasambahay upang ihain ang kanyang almusal, halos hindi niya magawang tumingin sa direksiyon ni Dark.

Napansin niya ang tasa ng kape sa tabi ng plato nito. Napansin din niya ang relo sa pulsuhan nito, ang mga daliring marahang gumagalaw habang binubuklat ang dokumento, at ang paminsan-minsang pagtaas ng tingin nito sa kanya. At sa tuwing nagtatama ang kanilang mga mata, para siyang may ginagawang kasalanan na agad yumuyuko.

“Stop looking at him, Sophie. Stop torturing yourself,” piping usal niya.

Dati, hindi naman siya nababagabag sa katahimikan ni Uncle Dark. Sanay na siya rito. Hindi ito iyong tipong maraming sinasabi, at hindi rin mahilig sa walang kabuluhang kuwentuhan. Pero ngayong umaga, bawat segundo ng katahimikan ay tila lalo lamang nagpapalala sa pagiging awkward niya.

Hindi niya alam kung dapat ba siyang magsalita o manatiling tahimik. Kung titingin ba siya rito o magpapanggap na abala sa pagkain.

Napahigpit ang hawak niya sa kutsilyo.

Paano kung nakita niya ako?

Biglang nanlamig ang kanyang mga daliri sa biglang pumasok sa kanyang isipan.

Paano kung narinig nito ang pagtawag niya? Paano kung alam nitong nakatayo siya sa labas ng silid nito? At higit sa lahat, paano kung napansin nitong bahagya niyang itinulak ang p***o?

Napayuko siya sa daming naglalarong tanong sa loob ng utak niya.

"Is there something wrong with your breakfast Sophie?”

Bahagyang kumunot ang noo ni Dark habang nakatitig sa dalaga.

“N-no, everything is good,” mabilis niyang sagot.

"Then eat."

"Yes Uncle."

Agad siyang yumuko at kinagat ang tinapay, kahit halos wala siyang malasahan. Sa kabilang panig ng mesa, tahimik siyang pinagmasdan ni Dark.

Hindi siya bulag, at lalong hindi siya tanga. May mali kay Sophie, mula nang bumalik siya tatlong araw na ang nakalipas, napansin na niyang may mga pagkakataong biglang tumatahimik ang dalaga kapag nasa paligid siya.

Minsan, tila may gusto itong sabihin ngunit nagbabago ang isip sa huling sandali.

Noong una, inakala niyang pagod lamang ito sa pagtatapos ng kolehiyo at sa pag-aadjust sa bagong yugto ng buhay nito.

“Did you sleep well last night?”

Napahigpit ang hawak ni Sophie sa tinidor sa biglang tanong ni Dark.

“Y-yes,* maikli niyang sagot.

"Then why do you look like you haven't slept at all?"

Because of you.

Muntik nang lumabas ang mga salitang iyon sa bibig niya, ngunit mabilis niya iyong nilunok.

"I was reading a book. I guess I lost track of time."

"What book?"

Napakurap siya, hindi niya inasahan ang kasunod na tanong.

"Just... a novel."

"What's the title?"

Napatitig siya sa lalaki. For some reason, pakiramdam niya ay isa itong interrogation at hindi simpleng pag-uusap sa almusal.

I don't remember.”

Napayuko siya at muling nagkunwaring abala sa pagkain. Sa kabilang panig, ibinaba ni Dark ang kanyang tasa.

"Sophie."

Napatuwid agad ang kanyang likod.

"Yes Uncle Dark?"

"Look at me."

Dahan-dahan siyang nag-angat ng mukha.

And there it was again. Ang mga matang matagal na niyang kilala, pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, ngayon lamang niya nararamdamang napakahirap titigan.

Dark's gaze was steady, unreadable.

"Did something happen last night?" seryosong tanong nito.

Parang biglang tumigil ang mundo ni Sophie. For a few seconds, she couldn't even remember how to breathe.

"Huh?"

Muling napahigpit ang pagkakahawak niya sa tinidor.

"No! Nothing happened,” masyadong mabilis ang sagot niya.

"Then why are you acting strangely?"

"I'm not!” halos pasigaw niyang sambit.

Mabilis siyang napatingin dito, at sa sandaling iyon ay agad niyang pinagsisihan ang lakas ng boses niya.

Tahimik na tumitig si Dark sa kanya

at ang paraan ng pagtitig nito ay sapat para maramdaman niyang wala siyang maitatagong anuman kung patuloy itong magtatanong.

Dahan-dahan siyang napalunok at biglang nanlamig ang kanyang mga palad.

"I mean... I'm just tired. That's all."

"Did you have trouble sleeping?" hindi paawat na tanong ng lalaki.

"Not really."

"Did you leave your room last night?”

Napahinto siya, hindi niya napigilan ang bahagyang pag-angat ng kanyang mga mata. At doon niya nakita ang pagbabago sa mukha ni Dark. He looked so serious this time.