CHAPTER 5

BAKIT BA KASI NAGTANONG PA?

"Why?"

Napakurap si Sophie, sa simpleng tanong na iyon, pakiramdam niya ay biglang naging masikip ang paligid. Hindi niya alam kung alin ang mas nakakatakot, ang paraan ng pagtitig ni Dark sa kanya o ang posibilidad na may alam na talaga ito.

"I... I was just asking,” nabubulol na sagot niya.

"About what?"

"About last night."

"I know." Bahagyang kumunot ang noo ni Dark. " But what I'm asking is why you suddenly want to know if I saw you."

Napalunok si Sophie, tila biglang nanuyo ang lalamunan niya.

“Damn.” lihim siyang napamura.

Hindi niya dapat iyon tinanong, bakit ba kasi naitanong pa niya? Ayan tuloy napasubo na naman siya.

"I thought..." Huminga siya nang malalim at pilit na ngumiti. "I thought maybe you noticed someone passing by your room."

"And?" kunot noong tanong ni Dark. Ina-anticipate ang sagot niya.

"And nothing, naitanong ko lang.”

Hindi agad nagsalita si Dark, tahimik lamang itong nakatingin sa kanya, at sa bawat segundo ng katahimikan, lalo siyang kinakabahan.

"Did you see something Sophie?" biglang tanong ni Dark.

Parang may malamig na hangin na biglang dumaan sa kanyang batok kaya mabilis pa sa alas kwatro siyang napailing.

"No."

Mabilis ang sagot niya, masyadong mabilis. Bahagyang umangat ang isang kilay ni Dark sa reaksyon niya.

"You didn't?"

"No, Uncle Dark, really.”

"You're sure?"

"Yes, wala talaga,” wika niyang napahawak ng mahigpit sa tinidor.

Hindi niya kayang salubungin nang matagal ang mga mata ni Dark kaya agad siyang nag-focus sa kanyang pagkain. Ngunit tila cardboard ang kinakain niya at wala siyang malasahan sa sobrang tense.

Isa pang mahabang katahimikan.

Sa isip ni Sophie, paulit-ulit niyang ipinagdarasal na huwag na itong magtanong pa. But Dark remained quiet.

Sa wakas, marahan itong sumandal sa upuan at nagsalita.

"All right."

Napapikit nang bahagya si Sophie sa ginhawa. But before she could relax, nagsalita itong muli.

"Then forget about it."

Napatingin siya rito, simple lamang ang pagkakasabi nito, pero hindi niya malaman kung isa ba iyong utos o babala.

"Okay," mahina niyang sagot.

Tumango si Dark at kinuha muli ang tablet nito. Akala ni Sophie ay tapos na ang usapan. But then—

"Now, what are your plans?"

Napakurap siya, ano na naman to?

"My plans? What do you mean Uncle Dark?” tanong niya sa lalaki.

"You're already graduated, I'm sure you have something in mind.”

"Oh,” napaawang ang labi niya.

Tila nabunutan siya ng tinik sa dibdib, akala niya kung ano na naman, sandali siyang nag-isip bago sumagot.

"I haven't decided yet."

“Why?”

"Because I want to take my time."

Ibinaba ni Dark ang tablet at muling tumingin sa kanya. Ayan na naman, dumagundong na naman ang dibdib niya sa klase ng titig nito sa kanya.

"Take your time doing what?" he asked in a deep low voice.

Napalunok siya, there he goes again. That intimidating gaze, that voice, kahit simpleng tanong lang, pakiramdam niya ay nasa job interview siya kasama ang pinakamahigpit na employer sa mundo.

"I…I want to look for a job,” nauutal niyang sagot.

"Where?"

“Hindi ko pa alam, bahala na kung saan ako dalhin ng mga paa ko.”

"What kind of job?"

"Something related to my course, of course,” nakataas ang isang kilay na sagot niya.

Bakit ba andami nitong tanong? Hindi naman ito ganito dati. Bago ito umalis, hindi naman ito ganito makipag-usap sa kanya. In fact, minsan nga lang silang mag-usap dahil palagi itong busy. This is the first time na matagal silang nagka-usap ng harapan.

"Which company?" tanong ulit nito, mukhang hindi ito nauubusan ng tanong.

"Uncle Dark..."

"Yes?"

"You're making it sound like an interrogation again,” hindi makatiis niyang sambit.

For a moment, walang emosyon ang mukha ni Dark na napatingin sa kanya. Then, surprisingly, a faint amusement appeared in his eyes.

"I'm only asking, wala naman sigurong masama dun di ba?”

"You're asking too many questions,” pairap na sagot niya.

"Because you're giving too few answers."

Napabuntong-hininga si Sophie, limang taon man ang lumipas, ganoon pa rin si Dark Montenegro, calm, intimidating, and annoyingly difficult to read.

" Don't worry Uncle, I'll find something on my own, I don't want you to arrange anything for me. I'm grown up now, I can do things by myself.”

"I wasn't planning to,” tipid nitong sagot.

Bahagyang napakunot ang noo ni Sophie. His uncle Dark is really impossible. Ang dami nitong tanong, tapos wala naman pa lang balak itong tulungan siya.

"Then why are you asking?" hindi niya maiwasang itanong.

"Because I need to know what you're planning to do with your life. After all, I'm your guardian.”

May kung anong lambot sa tono nito, ngunit hindi iyon sapat para mawala ang kaba niya.

"I want to work. Maybe save money. Eventually, I'd like to have my own place."

"Your own place?" medyo curious na tanong ni Dark.

."Yeah.” tipid niyang sagot.

"Why?" Ayaw mo na ba dito sa mansyon?” naging seryoso ang mukha ni Dark.

"H- hindi naman sa ganun Uncle, it's just… because I'm already an adult, kaya gusto kong nagkaroon ng sarili kong place. Hindi naman habang buhay na aasa ako sayo di ba?”

Hindi agad sumagot si Dark, sa halip, matagal siya nitong tinitigan bago nagsalita.

"Being an adult doesn't mean you have to leave."

For a moment biglang natahimik si Sophie.

Hindi niya alam kung bakit may biglang kumurot sa kanyang dibdib sa sinabi ni Dark.

“Alam ko naman yun, this place has been my home, you have been so good to me and—”

"Good, “putol nito sa gusto pa niyang sabihin.

Muling ibinalik nito ang atensyon sa tablet na para bang tapos na ang usapan.

Pero ilang segundo lamang ang lumipas ng mag-angat ito ng mukha at nagsalitang muli.

"There's one more thing."

Napatingin si Sophie kay Dark, nagtataka. Ano na naman kaya ang tanong nito? Wala na ba talagang katapusan ang interrogation nito sa kanya?

“Ano yun Uncle Dark, may gusto ka pa bang malaman?”

Bahagyang itinaas ni Dark ang kanyang mga mata.

"Your love life."

Nanlaki ang mga mata niya at medyo napaawang ang kanyang mga labi.

"My what?" biglang bulalas niya.

Seriously? Nagtatanong ito tungkol sa love life niya. May balak ba itong kontrolin pati personal feelings niya? Biglang siyang kinabahan na di niya mawari. Parang biglang nawala ang hangin sa paligid niya at nahihirapan siyang huminga.

"Why are you asking me that?"

"Because you're graduated."

"What's my graduation got to do with my love life?"

"Everything."

"How?"

Dark remained completely serious.

"You're old enough to start thinking about marriage."

Napatitig si Sophie sa kanya, halos hindi makapaniwala.

"Marriage?" Bakit napunta na naman sa kasal ang usapan, may balak ba itong e-set up siya sa isang arrange marriage?

Biglang nanlamig ang mga palad ni Sophie, hindi naman sana magkatotoo ang laman ng isip niya.

"Do you have someone?"

Nanlamig ang mga daliri ni Sophie sa ibabaw ng mesa. At sa pagkakataong iyon, hindi na niya alam kung alin ang mas mahirap sagutin, ang mga tanong nito tungkol sa nangyari kagabi...

o ang tanong nito tungkol sa isang bagay na mas personal.

"Do you have a boyfriend, Sophie?"