เข้าสู่ระบบPAOLO’S POV:Samantala, habang nasa loob ako ng kotse, unti-unting bumigat ang pakiramdam ko.Napansin yata ni David ang pagbabago ng mood ko kaya matapos mag-alinlangan, maingat siyang nagtanong, “Boss, may problema ba?”Inayos ko ang expression ko at tumingin sa kanya. “David.”“Yes, Boss?” “Have you ever liked someone?” Seryosong tanong ko. Natigilan siya nang dalawang segundo, halatang hindi inaasahan ang tanong ko.“Huh?” Nagtataka na sagot nito. “Or have you ever had a crush on someone?” Segunda ko sa tanong kanina. Napaisip siya sandali bago sumagot. “Noong high school ako, nagkaroon ako ng crush sa girl na nakaupo sa harap ko. Paminsan-minsan ko itong inaasar para lang makuha ang attention niya.” Sabi niya, “But I was young back then. How could I have known if it was real love?”Sumandal ako sa upuan at dahan-dahang bumaling sa bintana. “If someone you once liked suddenly came back into your life years later, would you pursue them?”Napaisip si David bago sumagot. “Maybe I
For a moment, parang huminto ang oras. I could almost hear my own breathing.Alam kong sugal ang pagsasabi kay Paolo ng totoo tungkol sa kasal ko at pagbubunyag ng mga sikreto ng Sarmiento. But I had already made up my mind.Nang manatiling tahimik si Paolo, ako na ang unang nagsalita ulit. “I know you might think I’m just using you, but I can assure you that these computer experts are really talented. You’ll see their value once they start working for you.” Nag-alinlangan ako sandali bago nagpatuloy. “As for me…”Mahina akong napabuntong-hininga bago nagsalita ulit. “I’ll provide free lifetime maintenance and updates for your pixel-art game.”Bahagyang ngumiti si Paolo. “Won’t that be a huge loss for you?”Seryoso akong tumingin sa kanya. “Compared to everything I’ve sacrificed during the three years of my marriage, that’s nothing.”“There are plenty of well-known tech companies in Cagayan. Why did you choose me?” tanong ni Paolo. Iyon din ang tanong na ilang beses ko nang tinanong
Pagdating ko sa coffee shop, agad akong natungo sa isang pribadong kuwarto kung saan naghihintay ang sadya ko. Pagpasok ko, napansin kong kakalabas lang ng isang waiter. Namumula ang mukha nito, pero hindi ko na iyon pinansin at dumiretso ako sa loob.“Sorry to keep you waiting,” sabi ko habang umuupo sa tapat niya.“It's fine.” Bahagya siyang ngumiti. “You should stay home less often. Otherwise, you might break too many hearts.”Napatawa ako nang mahina. “And you? Don't you think you're the one breaking hearts?”“Likewise.” Dalawang salita lang iyon, pero malinaw na papuri ang ibig niyang sabihin. Hindi ko inaasahang mapapahiya ako nang kaunti sa simpleng sagot niya. Kaya umupo na lang ako nang maayos at ibinalik ang usapan sa mas mahalagang bagay. “By the way, thank you for helping me earlier.”“You're welcome. If anything, I should be the one apologizing.”Napakunot ang noo ko. “Apologizing to me? Why?”“I overheard your conversation with Mr. Sarmiento earlier.”Agad kong naintin
“Ang guwapo…”Agad akong napatingin kay Lyra nang marinig ko ang mahina niyang bulong. Halos hindi nito maalis ang mga mata kay Paolo, at sa hitsura niya ngayon ay kulang na lang tumulo ang laway nito sa sobrang paghanga.Napailing ako sa loob-loob ko. Dati, lagi niyang sinasabi na walang lalaking makakahigit sa kuya niyang si Khalil pagdating sa hitsura at dating sa mga tao. Pero ngayong nakita niya si Paolo, mukhang nagbago na ang pananaw nito.“Hello!” Ngumiti si Lyra at iniabot ang kamay niya kay Paolo. “Ako nga pala si Lyra, nakababatang kapatid ako ni Kuya Khalil.”Sinulyapan lang ito ni Paolo ang nakalahad na kamay ni Lyra. Nanatili ang magalang na ngiti sa mukha niya habang mahinahon na sumagot ang lalaki. “Pasensya na, medyo germaphobe ako. Hindi ako sanay makipagkamay.”Hindi naman nagdamdam si Lyra. Binawi lang nito ang kamay at nagpatuloy sa pagtatanong. “Ano po ang buong pangalan ninyo, Mr. Crown?”“I’m Paolo.” Seryosong sagot ni Paolo. “Oh…” Mas lalong lumawak ang ngiti
SERIÑA POV: Humarap si Khalil sa akin. “Bumalik na muna tayo, pwede naman nating ituloy ito sa ibang araw.”Napangisi agad ako sa isip. Akala ba niya, tatlong taong gulang lang ako para hindi maintindihan ang nangyayari? Halatang-halata ang maliit na pakana ni Amarah. Si Khalil lang talaga ang hindi nakakakita nito.“Kuya, bilisan na natin ang pag-uwi,” pangungulit ni Lyra. “Paglilipat lang naman ng property iyan. Pwede niyo naman na gawin kahit anong araw. Mas kailangan ka ni Camilo ngayon.”Mukhang ayaw nang mag-aksaya pa ng oras ni Khalil, kaya tumalikod na ito sa akin para umalis. “Khalil.” Pagtawag ko sa kanya. “Tayo na ang susunod. Ilang dokumento na lang naman ang pipirmahan natin. Walang masamang mangyayari kung maghihintay pa tayo ng kaunti.”Biglang dumilim ang mukha niya. “Hindi mo ba alam kung alin ang mas mahalaga?”Sa tabi namin, kumurba ang labi ni Lyra sa isang mapanghamong ngiti. Hindi man lang niya sinubukang itago ang pang-aasar niya sa akin. Lalong tumibay ang h
KHALIL’S POV:Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa kwarto ni Amarah, lalong tumindi ang pagnanasa ko sa sandaling ito. Sa mga oras na ito, wala akong ibang gustong gawin kundi yakapin si Amarah at halikan ito ng mapusok, umaasang mapapawi nito ang nag-aalab na pagnanasa sa loob ko. Pero nang pinaharap ko ito at yumuko para halikan ay bigla akong natigilan.Sumagi sa isip ko ang mukha ng asawa kong si Seriña. Ang mahaba nitong buhok ay maluwag na nakalaylay sa likod, makinis at maputi ang balat at ang baywang ay balingkinitan at elegante…Bigla kong binitawan ang baywang ni Amarah. Sa isang iglap, nawala ang nag-aalab kong pagnanasa. Habang naguguluhan, patuloy pa rin akong sinubukang akitin ni Amarah. “Khalil…”Kaagad ko siyang pinatigil. “Sorry, Amarah. Nadala lang ako ng bugso ng damdamin.”Nakalantad n ang mga balikat ni Amarah at puno ng pang-aakit ang mga mata nito. “Khalil, naiintindihan kita. Alam kong matagal na kayong hindi nag sasama ng asawa mo. Pero lalaki ka rin.







