Mag-log in
[VIEW TALK]
“ขอโทษนะน้องวิว” ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตา ผิวพรรณถูกจัดสรรมาค่อนข้างดี เขาดูสุภาพ อ่อนโยน เหมาะสมที่จะรัก “เราเลิกกันเถอะ พี่ก็ชอบน้องวิวนะครับ แต่พี่ก็รักครอบครัวของพี่เช่นกัน”
เขาคนนี้กำลังบอกเลิกฉัน เขากำลังจะเดินไปจากฉัน และเขาก็เดินไกลออกไป ไกลออกไปทุกที
ไกลจนสุดสายตาของฉัน
คนนี้ คนที่เท่าไหร่แล้วนะ ที่เป็นแบบนี้
นับไม่ถ้วนสินะ ฮึ ก็มันมากมายนักล่ะ
มากมายจนนับไม่ถ้วน ฉันน่ะโดนทิ้งมานับไม่ถ้วนแล้วล่ะ
เสียใจไหม? เสียใจสิ เสียใจมาก เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะ…
เปี้ยะ!
เสียงแส้ฟาดลงกลางแผ่นหลังของฉัน มันเจ็บปวด และฉันไม่อยากพบเจออะไรแบบนี้บ่อย ๆ แต่เมื่อโดนบอกเลิกเมื่อไหร่ ฉันมักจะถูกลงโทษ และถูกก่นด่าเป็นประจำ
“คุณแม่ขา อย่าทำวิวนะคะ อย่าทำวิวเลย วิวเจ็บแล้วฮึก ฮึก ฮึก คุณแม่… วิวขอโทษ ต่อไปจะไม่เกิดขึ้นอีกค่ะ” ฉันยกมือกราบอ้อนวอนที่แทบเท้าของผู้เป็นแม่ ผู้หญิงที่ทำให้ฉันเกิดมา
แม่กำลังใช้แส้ฟาดฉัน โดยไม่ฟังคำอ้อนวอนของฉันสักนิดเดียว
เสียงของแส้ฟาดกับผิวบริเวณแผ่นหลังของฉันมันช่างเจ็บแสบหัวใจ และผิวหนังที่บอบบาง เคยโดนประจำ แต่ไม่เคยจะชินสักครั้งเดียว
เมื่อร้องขอแล้วไม่เป็นดังหวัง ฉันจึงทำได้เพียง…ยอม
ยอมให้แม่ทำจนพอใจ แม่สาแก่ใจเดี๋ยวแม่ก็หยุด
เปี้ยะ!...
นานนับสิบนาทีเสียงฟาดแส้ครั้งสุดท้ายจึงได้หยุดลง
“ไม่ได้เรื่อง ไม่มีปัญญาอะไรสักอย่าง ไม่สมกับการที่ฉันทนลำบากอุ้มท้องเธอสักนิด ผู้หญิงห่วยแตก” แม่มักพูดเช่นนี้เป็นประจำหลังจากที่แม่ได้ระบายอารมณ์ลงกับร่างกายของฉันเป็นที่เรียบร้อย
แม่เดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำตัวของแม่ เก้าอี้หรูราคาหลายแสน เก้าอี้ที่แม่นั่งได้เพียงคนเดียว ฉันที่เงยหน้ามองแม่ เห็นแม่กำลังมองมาที่ฉัน แววตาดุร้ายของแม่ค่อย ๆ จางหายหลังจากที่แม่หยิบบุหรี่มาจุดสูบและพ่นควันออกมา
“หนูวิวเจ้าขา…” เสียงของแม่เยือกเย็น แผ่วเบาเสียวสันหลังวาบ รู้สึกเจ็บแสบไปทั่วทั้งตัว
และฉันต้องรีบขานรับ แม้ไม่มีเรี่ยวแรงเพียงใดก็ตาม “เจ้าขาคุณแม่…” ฉันเงยหน้าทั้งน้ำตาที่อาบเปื้อนแก้ม
แม่ลุกจากเก้าอี้ตัวนั้นแล้วค่อย ๆ ก้าวเท้ามาหาฉันที่นอนคว่ำหมดสภาพ
“เจ็บมั้ยเจ้าคะลูกสาวของแม่” คำถามเหมือนห่วงใยทั้งที่เป็นคนลงมือทำ
“เจ็บค่ะ แต่วิวผิด” นี่คือทางออกที่จะทำให้เรื่องทุกอย่างจบลง ฉันก็แค่ยอมรับความผิด
“โถ… น่าสงสาร ใครช่างทำลูกสาวคนเดียวของแม่เจ็บเพียงนี้” แม่ยื่นมือมาลูบที่กลุ่มผมของฉัน “ใครอยู่ข้างนอกบ้าง มาดูแลลูกสาวของฉันเดี๋ยวนี้”
สิ้นคำสั่งของแม่ ประตูถูกเปิดออกพร้อมแม่บ้านร่างท้วมเดินมาหยุดตรงร่างของฉัน และนั่งพับเพียบลง
“มัวทำอะไรกัน ช่วยกันดูแลลูกสาวของฉันสิ” แม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย
“เจ้าค่ะคุณผู้หญิง” แม่บ้านรีบเดินมาอุ้มพยุงฉันขึ้น
“ต้องบอกว่าพูดจนกว่ากูจะตายครับไอ้ห่าทิว” เคลิ้มตอบและเบนสายตามามองฉัน “วันนี้สวยนะเนี่ย”“อย่ามามองวิว” พี่ทิวดันตัวฉันให้ยืนหลบด้านหลัง“ทำหวงไอ้ห่า” เคลิ้มบิดยิ้มกวน“แก่ทั้งคู่แล้วยังทะเลาะอะไรกันอีกนะครับ พวกเฮียนี่เมื่อไหร่สมองจะโตกันน้า” นาฟขับรถเข้ามาจอดและรีบลงมาจากรถ จากนั้นก็ส่ายหน้าใส่พี่ทิวกับเคลิ้ม“หึ” พี่ทิวกับเคลิ้มส่งเสียงพร้อมกัน“ไงเรา” พี่ทิวเอ่ยทักคู่หมั้นของนาฟ เธอยิ้มเล็กน้อย แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หรือบางทีนี่อาจจะไม่ใช่รอยยิ้มจริง ๆ ของเธอ“สวัสดีค่ะพี่ ๆ” น้องคนดีเธอเอ่ยทักพร้อมกับยกมือไหว้พวกฉัน เธอชื่อ ‘คนดี’ เป็นคู่หมั้นของนาฟ“เข้าบ้านกันครับไอ้คุณพี่ทิว” เคลิ้มบิดยิ้มให้นาฟพร้อมสายตาเชิงขบขันกับสิ่งที่นาฟกำลังทำ จากนั้นก็วกกลับมาเอ่ยชวนพี่ทิวที่มองนาฟด้วยสายตาไม่ต่างจากที่เคลิ้มมอง“เข้าบ้านกันค่ะน้องคนดี” ฉันเอ่ยชวนพร้อมยิ้มสดใสให้เธอ ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบเจออะไรแบบนี้ แต่เธอคงมีเหตุผลถึงได้เอาตัวเองมายืนอยู่จุดนี้“ค่ะพี่วิว” น้องคนดีเธอเดินมาเทียบข้างฉัน แต่โดนนาฟฉุดรั้งมือไปจับไว้ก่อน“มากับพี่ก็ต้องเดินกับพี่สิ พี่สะใภ้เขาก็ต้องเดินกับผัวเขา จะไปเกะ
เช้าวันใหม่ ไม่ได้สดใสอย่างที่ใจฉันคิด ทั้งที่ควรจะสดใสกว่าทุกวันเพราะวันนี้มีพี่ทิวมาอยู่ในชีวิตแต่อย่างที่รู้กันไงคะ มันไม่ใช่เลย“เบ้าตากูดำ เพราะมึงเลยไอ้เรียว” พี่ทิวโวยวายขณะที่นั่งตักกับข้าวใส่จานให้ฉัน ก็กว่าเขาทั้งสองจะถกเถียง ไม่ใช่สิ เรียกว่าสนทนา เขาสองคนเรียกแบบนั้น กว่าจะจบลงก็ปาเข้าไปดึกดื่น ต่อปากต่อคำจนฉันหลับไปก่อน“คนไม่หล่อ ทำอะไรก็ลำบากงี้แหละ” พี่เรียวพูดและยกยิ้มเยาะเย้ย“พวกมึงสองคนช่วยเลิกกัดกันทีเถอะ สงสารน้องบ้าง” เสียงของพี่เมืองไม้ค่ะ พี่เมืองไม้กลับมาเมื่อเช้าหลังจากที่เมื่อคืนฉันแอบส่งข้อความไปบอกพี่เมืองไม้ว่าเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันแล้วโคตรลำบาก มาช่วยด่วน เช้ามาพี่เมืองก็มาถึงค่ะ“เสือก!!!” ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน และมองหน้าพี่เมืองไม้ สายตาคล้ายมองฉันเมื่อคืนนี้เลย“กูตัดสินใจละ” พี่เมืองไม้พูดพร้อมตักข้าวใส่ปากประโยคของพี่เมืองไม้เรียกความสนใจพี่ทิวและพี่เรียวได้ดีเดียว พี่ทิวและพี่เรียวพูดออกมาพร้อมกัน “อะไร?”“กูจะเอาน้องไปอยู่บ้านกู พวกมึงไม่ต้องเสนอหน้าไป ถ้ายังทะเลาะกัน” พี่เมืองไม้พูดด้วยท่าทีไม่สนใจพี่ทิวและพี่เรียว“ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด ถ้
“เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะซื้อหมามาสู้กับหมามึง”“เฮอะ หาตัวที่มันเชื่อง ๆ ล่ะ เดี๋ยวจะกัดเจ้าของอีก”“พอเถอะค่ะ วิวบอกแล้วใช่มั้ยคะว่าถ้าไม่นอนก็ไปคุยกันข้างนอก บ้านตั้งใหญ่โตมีห้องอื่นให้ทะเลาะกันอีกตั้งเยอะ ขอร้องเถอะค่ะ ขอแค่ไม่ใช่ที่นี่จะได้มั้ยคะ” ฉันเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อทั้งสองคนไม่ยอมเลิกรากันสักที“ใครทะเลาะ” เสียงของทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน “พวกเราแค่สนทนากันแค่นั้นเอง” และพูดประโยคเดียวกันอีกครั้งเหมือนกลายเป็นว่าฉันโดนรุม ส่วนเขาทั้งสองคนไม่ใช่คนผิด เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพราะฉันที่เข้าใจผิดไปแค่นั้นเอง“ถ้าแค่สนทนา งั้นก็เลิกสนทนาเถอะค่ะเพราะวิวจะนอน แต่ถ้ายังคิดถึงกัน ยังอยากสนทนากันก็ไปสนทนาห้องอื่นเถอะนะคะ จะห้องของพี่เรียวก็ได้ สนทนากันให้หนำใจ” ฉันตามน้ำไปค่ะ ไม่ได้ประชด แต่อยากนอนเงียบ ๆ อยากพักผ่อนแล้ว แต่เหมือนทั้งสองคนจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือ“ไม่สนทนาแล้วค่ะ พี่อยากนอนกอดวิวแล้ว” พี่ทิววางกะทิลงข้าง ๆ ฉันอีกฝั่งหนึ่ง แล้วตัวของพี่ทิวก็นอนลงมาพร้อมโอบกอดฉัน“พี่ก็อยากนอนกอดน้องบ้าง แต่วันนี้ไม่มีที่ว่างให้พี่เลย พี่น้อยใจจังค่ะ” พี่เรียวทำหน้าน้อยใจอย่างชั
มันเหมือนจะดีใช่มั้ยคะ ที่พี่ทิวกับฉันกลับมาอยู่ด้วยกัน ฉันคิดว่าเป็นเรื่องดีแต่ที่ไหนได้ฉันลืมคิดไปว่าพี่ทิวกับพี่เรียวเขายังขึงขังใส่กันไม่เลิกรา มันจึงกลายเป็นเรื่องน่าปวดหัว เมื่อพี่เรียวรู้ว่าพี่ทิวมาหาฉันที่บ้าน พี่เรียวก็รีบบินกลับมาไทยทันที คนสนิทของพี่เรียวบอกว่าพี่เรียวทิ้งงานในส่วนที่เหลือให้คนอื่นจัดการส่วนตัวของพี่เรียวนั้นก็… “กูจะนอนกับน้องกูจะผิดตรงไหน กูนอนของกูทุกวันมึงก็รู้” เสียงของพี่เรียวค่ะ เขากำลังต่อปากต่อคำกับพี่ทิว เป็นแบบนี้มาสักพักใหญ่แล้วไม่มีใครยอมใคร“ที่ผ่านมากูไม่อยู่ไง แต่ตอนนี้กูอยู่แล้ว กูจะนอนกับเมียกู” พี่ทิวเถียงกลับขอขยายความก่อนว่าปกติพี่เรียวจะมานอนเป็นเพื่อนฉันตลอด นับตั้งแต่ที่ฉันออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่ผ่าตัดเสร็จ พี่เรียวจะมีที่นอนของเขา ซึ่งพี่เรียวสั่งคนขนเข้ามานอนข้างเตียงฉัน ส่วนเตียงของฉันก็จะมีกะทินอนข้างกาย คือตอนกลางคืนพี่เรียวจะเป็นคนดูแลฉันตลอด ไม่ให้พยาบาลพิเศษมาวุ่นวาย“กูก็จะดูแลน้องสาวกู” พี่เรียวบอกขณะที่นั่งอยู่บนเตียงของตัวเอง“เมียกูกูดูแลได้ มึงไม่ต้องมาดูแลแล้ว” พี่ทิวว่ากลับ ซึ่งพี่ทิวนั่งอยู่บนฟูกบนเตียงเดียวกัน
“คิดไปถึงไหนแล้วที่รัก พี่แค่จะบอกว่าพี่ก็เลยจัดการผู้หญิงคนนั้นให้หายออกไปจากครอบครัวของเรา ต่อไปวิวจะได้ไม่ต้องเกะกะตาเพราะผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วนะคะ”“พี่ทิวพูดจริงเหรอคะ”“จริงสิคะ พี่ไม่ชอบโกหกวิวก็รู้”“แต่เมื่อกี้สีหน้าของพี่ทิวไม่ใช่แบบนั้นเลยนะคะ พี่ทิวทำอย่างกับว่าไปมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว”“พี่จะมีอะไรกับใครได้คะ นอกจากเมียพี่คนเดียว แล้วก็จดทะเบียนสมรสกับพี่แล้ว ที่รักไม่มีสิทธิ์คิดถึงใบหย่านะคะ” ฉันนั่งมองหน้าพี่ทิว ฉันรู้ว่าเขาไม่ใช่คนชอบโกหก แต่ท่าทางเมื่อครู่มันเหมือนจริงมากนะแล้วฉันควรเชื่ออันไหน“เชื่อพี่เถอะที่รัก คนอย่างพี่รักใครแล้วรักเลย พี่ไม่คิดรักคนอื่นอีก เมื่อกี้พี่แค่อยากแกล้งวิวบ้าง เพราะวิวทิ้งพี่ร้องไห้อยู่ได้ตั้งนาน พี่คิดถึงวิวมากรู้บ้างมั้ยคะที่รัก”“แค่แกล้งจริง ๆ ใช่มั้ยคะ”“จริงสิคะ ผู้ชายหวงตัวอย่างพี่ ต่อให้เมามากแต่ไหน แต่ถ้าผู้หญิงอื่นที่ไม่ใช่วิวมาแตะพี่ต้องรู้สึกตัวอยู่แล้ว วิวยังเป็นผู้หญิงคนแรกและจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ได้ทั้งตัวและหัวใจของพี่ตลอดไป” พี่ทิวยื่นมือมาจับมือของฉันไปจูบและสูดดม และเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ฉัน“พี่ทิวโกรธวิวมั้ยคะ”
[VIEW TALK]สามเดือนผ่านไปแล้วนับตั้งแต่วันที่ฉันผ่าตัด ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงกายภาพบำบัด เริ่มลงน้ำหนักก้าวเดินได้ แต่ยังไม่เหมือนคนปกติทั่วไปเดินกัน ซึ่งมาได้ขนาดนี้ก็นับว่าดีมากแล้วไม่น่าเชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี แสดงว่าอาวอร์มของพี่ทิวเขาเก่งมากจริง ๆแฝดมาหาฉันแทบทุกวัน แฝดมากับมี้และป๊าเสือ ด้านพี่ทิวเห็นว่าเขารักษาตัวจนหายดีและกลับไปทำงานบริหารโรงแรมในส่วนของเขา พี่ชายของฉันบอกว่าพี่ทิวโอเคขึ้นมาก ๆ หลังจากที่เมาหัวราน้ำไปสักพักใหญ่มันก็เลยทำให้ฉันแอบคิดน้อยใจอีกว่าหรือพี่ทิวไม่ต้องการฉันแล้ว เขาถึงฟื้นฟูตัวเองได้เร็วขนาดนั้นคือความจริงแล้วอะ เขาเป็นแบบนี้มันก็ดีแล้ว ผิดที่ฉันนี่แหละที่น้อยเนื้อต่ำใจไปเอง ทั้งที่ความจริงเขามีความสุขดี ฉันก็ควรมีความสุขด้วย เพราะคือสิ่งที่ฉันเลือกเอง“แล้วจะร้องไห้ทำไมล่ะ เธอควรดีใจสิ ควรดีใจที่พี่ทิวสบายดี” ฉันนั่งเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความรู้สึกบ้าบอของตัวเองฉันคงงี่เง่างอแงเพราะอยู่คนเดียวมั้ง เนื่องจากพี่เรียวมีงานด่วนที่ญี่ปุ่น ส่วนพี่เมืองก็ไปเจรจากับนักลงทุนร่วม ตอนนี้ฉันจึงอยู่บ้านกับพยาบาลพิเศษ และแม่บ้านของพี่เรียว แล้วก็







