7 Fragile Truce – Georgina POV

“Kailangan nating mag-usap ngayon din, Georgina.”

“Ngayon?” ulit ko, nagtatakang napatitig sa kanya at napasandal sa pintuan ng unit ko, braso’y naka-cross, at masusi ko siyang pinakatitigan. “Alas-onse na, Nathan.”

“Limang minuto lang,” sagot niya. “Please.”

Pinagmasdan ko ang mukha niya. Pagod. Gabi na. Pero matigas pa rin ang tindig. Parang ayaw pa ring bumitaw sa kung anong hinahabol niya.

Huminga ako nang malalim.

“Fine,” sabi ko. “Pero saglit lang.”

Tumango siya agad, parang natakot akong magbago ng isip.

Sumakay kami sa kotse niya. Walang salita sa unang ilang minuto. Tanging ugong ng makina at tahimik na lungsod ang saksi sa bigat na namamagitan sa amin.

“May drive-thru café dito,” sabi niya bigla. “Gusto mo ng coffee? Cookies?”

Umirap ako nang bahagya. “Hindi ito date, Nathan.”

“Alam ko,” sagot niya. “Pero kailangan nating magising. Pareho.”

Hindi ako sumagot.

Pagdating namin sa café, nag-order siya nang hindi na nagtatanong. Dalawang hot coffee. Isang box ng cookies. Alam niya pa rin.

Mas lalong sumikip ang dibdib ko.

Hindi kami nagtagal. Dumiretso kami sa isang tahimik na park malapit sa ilog. Tahimik. Madilim. Ilaw ng poste lang ang nagbibigay-linaw sa paligid.

Pagbukas ko ng pinto ng kotse, sinalubong ako ng malamig na hangin. Parang gusto akong gisingin.

Naglakad kami patungo sa isang bench. Tahimik pa rin.

“Sabihin mo na,” sabi ko, nakatayo pa rin, hindi umuupo.

Huminto siya sa harap ko.

At bago pa ako makapag-react, bigla niya akong hinila palapit at niyakap.

Isang mahigpit. Walang babala.

Nanigas ang katawan ko.

“Bitawan mo ako,” mahina pero mariin kong sabi.

“Sandali lang,” bulong niya. “Please.”

Nararamdaman ko ang tibok ng puso niya sa dibdib ko. Mabilis. Magulo.

“Yung eksenang nakita mo noon,” sabi niya, hindi ako binibitawan, “—malaking pagkakamali ‘yon. Isang sandaling kahinaan. Isang desisyong pinagsisisihani ko hanggang ngayon.”

Namutla ang mga daliri ko sa likod niya.

“Pinagsisisihan ko,” idinugtong niya. “Araw-araw.”

Pinilit kong kumawala. “Huwag mo na ‘yang balikan.”

Binitiwan niya ako. Pero hindi umatras. Tinitigan niya lang ako.

“Hindi ko kayang kalimutan,” sabi niya.

“Ako, kinailangan kong kalimutan,” sagot ko. “Para mabuhay.”

Tahimik siya.

“Hindi ko na gustong pag-usapan ang nakaraan,” mariin kong dugtong. “Tapos na ‘yon. Matagal na.”

“Hindi pa tapos sa akin,” sabi niya.

“Pero tapos na sa akin,” putol ko. “At kailangan mong igalang ‘yon.”

Huminga siya nang malalim. “Bukas ang hearing.”

“Alam ko,” sagot ko.

“At magkakalaban tayo.”

“Simula nang tanggapin ko ang kaso,” sabi ko, “hindi ko alam na Aragon ang akusado. Kung alam ko, baka—”

“Baka tinanggihan mo?” mabilis niyang tanong.

Hindi ako sumagot agad.

“Hindi,” sagot ko sa huli. “Tatanggapin ko pa rin. Dahil hindi ko binabase ang prinsipyo ko sa apelyido.”

Parang may dumaan sa mata niya. Isang saglit na pag-unawa. Isang iglap na paghanga. O baka pagod lang.

“Gusto ko lang ng malinaw na laban,” sabi niya. “Walang personalan.”

“Pareho tayo,” sagot ko. “What we have is purely professional.”

“Totoo ba?” tanong niya, mababa.

“Dapat,” sagot ko. “At mananatili.”

Tumalikod ako, naglakad palayo ng ilang hakbang, saka huminto.

“Please, Nathan,” dagdag ko, hindi lumilingon, “let’s move on.”

Tahimik siya sa likod ko.

Naririnig ko ang mabagal niyang paghinga.

“Hindi ganoon kadali,” sabi niya sa huli.

“Pero kailangan,” sagot ko.

Pagbalik namin sa kotse, hindi na kami nag-usap. Walang kahit anong himig. Walang kahit anong tanong.

Sa biyahe pauwi, tinitigan ko ang mga ilaw sa kalsada. Isa-isa silang naglalaho sa salamin, parang mga alaala na pilit kong tinatakasan.

Pagdating sa apartment ko, bumaba ako agad.

“Georgina,” tawag niya.

Huminto ako sa pinto.

“Bukas,” sabi niya,“I won’t go easy on you"

Napangiti ako nang bahagya. “You should be,” sagot ko. “ coz I don't wanna fight a half-hearted opponent.”

Nagkatinginan kami sandali.

Isang labang hindi na maiiwasan.

Isang relasyong pilit binubura.

Pumasok ako sa unit ko nang hindi na lumilingon.

Sa loob, tahimik. Nakahiga na si Gian. May iniwang pagkain sa mesa para sa akin.

Umupo ako, kumain ng ilang subo, pero hindi ko malasahan. Ang isip ko’y nasa korte na.

Bukas, magsisimula na ang laban.

At alam kong hindi lang legal na argumento ang babangga sa akin.

Kundi ang mga multong pilit kong ibinaon.

Humiga ako, pumikit, pero nanatiling gising ang diwa.

Kinabukasan, maagang nagising ang buong sistema ko.

Nakasuot ako ng itim na power suit. Minimal makeup. Matatag na postura.

Sa salamin, tinitigan ko ang sarili ko.

“Para kay Gian,” bulong ko.

Pagdating sa korte sa Pasig, sinalubong ako ni Liza at Atty. Robles.

“Handa na po ang lahat,” sabi ni Liza.

Tumango ako. “Let’s do this.”

Sa loob ng courtroom, naroon na ang mga Aragon.

Si Vicente—nakaupo, tuwid ang likod, mukha’y bato.

At si Nathan—nakatayo sa harap, hawak ang files, mata’y seryoso.

Nagtagpo ang mga tingin namin.

Walang ngiti.

Walang bati.

Laban na ito.

Nagsimula ang hearing.

Palitan ng argumento. Objection. Counter. Motion.

Ramdam ko ang bawat atake. Pero mas ramdam ko ang determinasyon.

Hindi ako uurong.

Sa gitna ng palitan, napansin ko ang pagpasok ng isang babae sa likod—si Laura.

Nanikip ang dibdib ko.

May hawak siyang folder.

At nakatingin siya sa akin.

Ngumiti.

Isang ngiting may dalang banta.

Tumayo siya bigla. “Your honor,” malakas niyang sabi, “I have evidence regarding the character of the opposing counsel.”

Umalingawngaw ang bulungan sa silid.

Tumayo ako agad. “Objection. Character assassination.”

Ngumiti siya lalo. “Hindi po paninira kung katotohanan.”

Tumingin ang judge sa akin. “Ms. Sandoval?”

Tumayo ako nang tuwid. “Handa po akong sagutin anumang alegasyon.”

Binuklat ni Laura ang folder.

At sa sandaling iyon, nakita ko ang larawan.

Isang larawan namin ni Nathan sa park, magkalapit, magkahawak ng braso.

Nanlamig ang batok ko.

“Hindi po ba malinaw,” sabi ni Laura, “na may personal na ugnayan sila ng defense counsel?”

Sumabog ang bulungan.

Napatingin ako kay Nathan.

Nanigas siya.

“Your honor,” mariin kong sabi, “that photo was taken out of context. Walang anumang relasyon—”

“Meron,” biglang singit ni Laura. “At handa akong magpatunay.”

Nagkagulo ang loob ko.

Ito na.

Ito ang digmaan sa labas ng batas.

At sa harap ng lahat, sa harap ng hukom, sa harap ni Nathan, kailangan kong pumili...

Ihahandog ko ba ang buong katotohanan?

O poprotektahan ko ang lihim na maaaring sumira sa aming lahat?

Huminga ako nang malalim, tumingin sa judge, at binuka ang bibig...

“Your honor, what she doesn’t know is—”