6 Queen on Watch – Georgina POV

“Ma’am, mag-e-early out po ba kayo?”

“Oo,” sagot ko kay Liza habang sinasara ko ang laptop ko, “kailangan kong dumaan sa mall. Late uuwi si Gian. May basketball training daw.”

Napatingin siya sa akin. Alam niya ang ibig sabihin nun—takeout dinner, tahimik na gabi, at maagang pahinga bago ang hearing bukas laban sa mga Aragon.

“Ihanda ko na po ba ang files para bukas?”

“Naipasa mo na lahat,” sabi ko. “Ang kailangan ko na lang ngayon ay malinaw na isip.”

Tumango siya. “Mag-iingat po kayo.”

Paglabas ko ng opisina sa BGC, ramdam ko agad ang bigat ng paparating na araw. Bukas, haharap ako sa korte laban sa pamilyang minsang sumira sa buhay ko. At sa gitna ng lahat ng iyon, kailangan kong manatiling matatag para kay Gian.

Sa parking, pumasok ako sa kotse at dumiretso sa mall. Gabi na, pero buhay na buhay pa rin ang lugar—ilaw, ingay, people walking every where. Eksaktong kailangan ko para ma-distract ang utak ko kahit sandali.

Pagkaparada ko, kinuha ko ang phone ko at tinext si Gian.

Me: Babe, anong gusto mong dinner?

Gian: Kahit ano, Love. Huwag ka magpagod. I love you.

Napangiti ako nang bahagya. Pero hindi nagtagal.

Habang naglalakad ako papunta sa restaurant wing, may biglang humarang sa akin.

“Georgina.”

Isang boses na matagal ko nang kinamumuhian.

Huminto ako. Mabagal na lumingon.

“Laura,” malamig kong bati.

Nakatayo siya sa harap ko, suot ang isang puting blouse na bahagyang gusot, buhok na parang minadaling ayusin, at mga matang puno ng dramatikong luha. Sa isang kamay niya, may hawak siyang maliit na bag. Sa kabila, nakasiksik ang cellphone na tila handang mag-record anumang sandali.

“Pwede ba tayong mag-usap?” malambing niyang sabi.

“Hindi,” diretso kong sagot. “Wala tayong dapat pag-usapan.”

Umangat ang baba niya, at doon ko nakita ang pamilyar na ngiting puno ng pagkukunwari. “Alam mo, kahit kailan hindi ka nagbago. Palaging malamig. Palaging mataas ang tingin sa sarili.”

“Kung tapos ka na sa monologue mo, may hinahabol akong oras,” sagot ko.

Humakbang siya palapit. “Hindi pa ako tapos.”

Napapansin ko ang ilang taong napapalingon sa amin. Eksaktong gusto niya. Eksena. Drama. Atensyon.

“Anong gusto mo, Laura?” tanong ko, mababa pero mariin.

Bigla siyang huminga nang malalim, saka itinulak ang sarili niyang balikat sa akin. Hindi malakas. Sapat lang para magmukhang may banggaan.

“Aray!” sigaw niya agad.

Napaatras ako, gulat. “Ano’ng ginagawa mo?”

“Bakit mo ako tinulak?” umiiyak niyang sigaw, sabay hawak sa braso niya.

Mabilis na lumapit ang ilang tao. May naglabas ng phone. May nagtanong kung okay lang siya.

“Hindi kita tinulak,” mariin kong sabi. “Ikaw ang lumapit sa akin.”

“Sinungaling!” sigaw niya. “Palagi kang ganyan, Georgina! Palaging ikaw ang biktima sa kwento mo!”

Huminga ako nang malalim. Hindi ako papatol sa eksena. Pero hindi rin ako papayag na baligtarin ang katotohanan.

“Security,” tawag ko, malakas.

Mabilis na may dalawang guard na lumapit. “Ma’am, ano pong problema?”

“Paki-review ang CCTV sa area na ito,” sabi ko, diretso. “Ngayon din.”

Nanlaki ang mga mata ni Laura. Isang iglap lang. Pero sapat para makita ko ang pagkabahala.

“Hindi na kailangan ‘yan,” mabilis niyang sabi. “Uuwi na lang ako.”

“Hindi,” sagot ko. “Kailangan.”

Dinala kami sa security office ng mall. Tahimik. Mabigat. Ramdam ko ang tensyon sa bawat hakbang.

Pagpasok namin, agad na pinull out ng head security ang footage. Umupo ako sa harap ng monitor, diretso ang likod, matatag ang titig.

Lumabas sa screen ang malinaw na eksena: ako, naglalakad. Siya, papalapit. Ang deliberate niyang pagbangga sa sarili niya sa akin. Ang kunwaring pagkadapa. Ang paghawak niya sa braso niya, sabay iyak.

Tahimik ang silid.

Isang guard ang marahang umubo.

“Ma’am,” sabi ng head security, “self-inflicted po ang nangyari.”

Hindi ako ngumiti. Hindi ako nagtaas ng kilay. Tumingin lang ako kay Laura.

Namumutla siya.

“Gusto mo pa bang ipaglaban ‘yan?” tanong ko.

Nanginginig ang labi niya. “Hindi mo naiintindihan…”

“Hindi,” putol ko. “Ikaw ang hindi nakakaintindi. Hindi mo na ako kayang takutin. Hindi mo na ako kayang sirain.”

Biglang tumayo siya. “Akala mo kung sino ka na! Dahil ba CEO ka, pwede mo na akong yurakan?”

“Hindi,” sagot ko. “Pero dahil sinisiraan mo ako sa publiko, pwede kitang kasuhan.”

Napaupo siya muli.

“Pumirma ka sa incident report,” sabi ng guard.

Wala siyang nagawa kundi sumunod.

Paglabas namin ng security office, mabilis siyang umalis, halos tumatakbo. Wala na ang tapang. Wala na ang eksena.

Nanatili akong nakatayo sandali. Nanginginig ang mga kamay ko—not sa takot, kundi sa galit na pilit kong kinokontrol.

Ilang segundo pa, huminga ako nang malalim at tinuloy ang paglakad.

Pero hindi pa tapos ang gabi.

Habang nasa restaurant ako para mag-order, may naramdaman akong presensyang pamilyar. Isang bigat sa hangin. Isang init na hindi ko na kailangang lingunin para makilala.

“Hindi ka pa rin nagbabago,” sabi ng boses sa likod ko.

Pumikit ako saglit bago lumingon. “Hindi ka pa rin marunong rumespeto ng espasyo, Nathan.”

Nakatayo siya sa likod ko, nakasuot ng dark jacket, mata’y seryoso. Hindi siya galit. Hindi rin kalmado. Isang mapanganib na gitna.

“Nakita ko,” sabi niya.

“Wala akong pakialam sa nakita mo.”

“May pakialam ako.”

Napangiti ako nang mapait. “Since when?”

Lumapit siya. Isang hakbang lang. Sapat para maramdaman ko ang init ng katawan niya.

“Since hindi ko kayang balewalain ang mga taong gustong saktan ka.”

Natawa ako, maikli. “Huwag mo akong gawing proyekto ng konsensya mo.”

“Hindi kita ginagawang proyekto,” sagot niya. “Ginagawa kitang responsibilidad.”

“Hindi mo ako responsibilidad,” malamig kong sabi. “At hindi mo ako pag-aari.”

“Hindi ko sinabing pag-aari kita.”

“Wow? You had the audacity to assume that? Pero ganoon ang kilos mo.”

Sandali siyang natahimik. Tinitigan ako, parang may hinahanap sa mukha ko na ayaw kong ibigay.

“Bukas ang hearing,” sabi niya.

“Alam ko.”

“Hindi ito magiging madali.”

“Wala namang madali sa laban sa mga Aragon.”

Parang may tinamaan. Kumunot ang noo niya.

“Hindi ako ang kalaban mo,” sabi niya.

“Totoo,” sagot ko. “Pero ikaw ang defense niya.”

Isang matalim na titigan ang namagitan sa amin.

“Georgina,” bulong niya, “let's talk ng maayos please.”

“Cut the crap,” sagot ko. “May hinahabol akong errands.”

Nanigas siya.

“Errands?” ulit niya.

“I have a boyfriend waiting for me” itinuwid ko. “May dahilan para lumaban. At hindi ka kasama doon.”

Parang may gustong itanong. Parang may gustong igiit. Pero hindi niya ginawa.

Sa halip, umatras siya nang bahagya. “Mag-iingat ka,” sabi niya.

“Palagi,” sagot ko.

Pag-uwi ko sa condo, tahimik na ang paligid. Dumating ang pagkain. Inayos ko sa mesa. Naupo ako, tinitigan ang dalawang set ng kubyertos.

Nag-text si Gian.

Gian: Love, pauwi na ako. Gutom na gutom ako.

Napangiti ako. “Bilisan mo,” bulong ko sa sarili.

Pero sa ilalim ng lahat ng iyon, ramdam ko ang paparating na unos.

Bukas, haharap kami sa korte.

At hindi lang reputasyon ang nakataya.

Kundi ang mga lihim na pilit kong binabaon.

Tumunog ang phone ko.

Isang mensahe mula sa unknown number.

Hindi ka pa tapos sa akin.

Nanlamig ang mga daliri ko.

Tinype ko ang sagot ko nang walang pag-aalinlangan.

Me: Hindi pa nga.

At bago ko maipindot ang send, may kumatok sa pinto.

Malakas.

Sunod-sunod.

Mabigat.

Huminga ako nang malalim, tumayo, at binuksan.

At sa mismong bungad ng gabi, sa ilalim ng ilaw ng hallway, naroon siya...

mukha’y seryoso, matang nagbabala...

“Kailangan nating mag-usap ngayon din, Georgina.”