เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 14
วันที่เผยแพร่:
2026-01-13 14:57:26แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อน
กระทบเปลือกตาที่ปิดสนิทของอะธีน่าอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามา คือ ความหนัก ที่ศีรษะ และความตึงรั้งที่มือขวา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพดานสีขาวสะอาดตา กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ และความเงียบที่ไม่คุ้นเคย อะธีน่ากระพริบตาช้า ๆ พยายามเรียบเรียงภาพในหัว โกดัง… ฝน… แรงกระแทก… ความมืด เธอขยับตัวเล็กน้อย ความเจ็บแล่นแปลบที่ขมับจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มือของเธอถูกยกขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ นิ้วสัมผัสกับผ้าปิดแผลที่ขมับ และผ้าพันแผลที่ฝ่ามือ—แน่น แต่ถูกพันอย่างประณีต มีคนดูแล… อะธีน่าพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่แรงในร่างกายยังไม่กลับมาเต็มที่ เธอจึงเอนตัวพิงหัวเตียงแทน สายตากวาดมองไปรอบห้อง ห้องกว้าง สะอาด เงียบ เฟอร์นิเจอร์เรียบหรูแต่ไม่โอ่อ่าเกินไป เป็นสไตล์ที่ดูเป็นระเบียบ และ… ไม่ใช่ห้องของเธอ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย “นี่ที่ไหน…” เสียงของเธอแหบพร่า เบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ร่างสูงในเสื้อยืดสีเข้มก้าวเข้ามา ถือถาดยากับแก้วน้ำในมือ อะธีน่าชะงัก “…พี่โซล?” โซลหยุดเดินทันทีเมื่อเห็นว่าเธอลืมตาแล้ว ดวงตาที่ดูอิดโรยตลอดคืน ฉายแววโล่งใจอย่างชัดเจน “ตื่นแล้วเหรอ” น้ำเสียงเขานุ่มลงโดยไม่รู้ตัว “อย่าพึ่งขยับมาก เดี๋ยวเวียนหัว” เขาวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะดึงเก้าอี้มานั่งใกล้ ๆ อย่างระมัดระวัง อะธีน่ามองเขานิ่ง ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้ คือใบหน้าของเขาท่ามกลางแสงไฟโกดังและสายฝน “พี่…” เธอกลืนน้ำลาย “เมื่อคืน… พี่ช่วยหนูไว้ใช่ไหม” โซลพยักหน้าเบา ๆ “พี่มาทัน… แค่นิดเดียวเอง” อะธีน่าหลับตาลงชั่วครู่ ความทรงจำค่อย ๆ ไหลกลับมาเป็นช่วง ๆ ทั้งความกลัว ความเจ็บ และการดิ้นรน มือที่พันผ้าอยู่กำแน่นโดยไม่รู้ตัว โซลเห็นท่าทางนั้นก็รีบพูดขึ้น “ไม่เป็นไรแล้วนะ” น้ำเสียงมั่นคงแต่แฝงความอ่อนโยน “ที่นี่ปลอดภัย พี่พามาที่บ้านพี่ หมอมาเช็กให้เรียบร้อยแล้ว” อะธีน่าลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาสบกับเขาโดยตรง “ขอบคุณนะคะ…” เสียงเธอสั่นนิด ๆ “ถ้าพี่ไม่มา…” โซลส่ายหัวทันที “อย่าพูดแบบนั้น” น้ำเสียงหนักแน่นกว่าที่คิด “พี่ตามหนูไปเอง พี่เลือกเอง” คำว่า เลือกเอง ทำให้อะธีน่าลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอมองเขา มองผู้ชายที่ควรจะอยู่บนเวที ควรจะอยู่ภายใต้ไฟสปอร์ตไลต์ แต่กลับยืนอยู่ตรงนี้—เฝ้าข้างเตียงเธอ—ด้วยสายตาที่จริงใจเกินกว่าจะปฏิเสธได้ “ที่นี่… บ้านพี่เหรอคะ” “อืม” โซลพยักหน้า “พ่อไม่อยู่ช่วงนี้ มีแค่คนในบ้านที่ไว้ใจได้ พี่ไม่อยากเสี่ยงพาหนูกลับไปไกลกว่านี้” บรรยากาศในห้องเงียบลง แต่ไม่อึดอัด แสงแดดยามเช้ายังคงส่องผ่านม่าน ตกกระทบผ้าพันแผลสีขาว และใบหน้าของทั้งสองคน อะธีน่ารู้สึกได้ชัดเจนว่า แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง แต่หัวใจของเธอ… ปลอดภัยกว่าที่เคยเป็นมา และเช้าวันนี้ ไม่ใช่แค่การตื่นจากอาการหมดสติ แต่คือจุดเริ่มต้นของความผูกพัน ที่ไม่มีใครในห้องนี้ สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป ——————————————— โซลขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกนิด ไม่ล้ำเส้น แต่ใกล้พอให้เธอรู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว “อะธีน่า…” เขาเอ่ยเสียงเบา “พี่อยากรู้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องเล่าละเอียดก็ได้ แค่พอให้พี่เข้าใจ” อะธีน่าชะงัก นิ้วมือที่พันผ้าอยู่ขยับเล็กน้อย เธอหลบสายตาไปมองแสงแดดที่ตกกระทบพื้นห้อง เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ พูด “หนู… แค่อยากออกไปขับรถเล่นค่ะ” เสียงเธอเรียบ แต่แฝงความเหนื่อยล้า “วันนั้นเรียนทั้งวัน รู้สึกอึดอัด เลยคิดว่าออกไปขับรถสักหน่อยคงจะดีขึ้น” โซลไม่พูดแทรก เพียงพยักหน้าเบา ๆ ให้เธอเล่าต่อ “แต่รถดันเสียกลางทาง” เธอหัวเราะแผ่ว ๆ อย่างขมขื่น “หนูคิดว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวซ่อมเองได้ มันไม่ใช่ครั้งแรก” โซลขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงเงียบ “แต่แล้วฝนก็ตกลงมา” อะธีน่าหยุดไปนิดหนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก “ตกแรงมาก หนูเลยตัดสินใจนั่งรออยู่ในรถก่อน คิดว่าฝนซาเมื่อไหร่ค่อยออกไปดู” เธอกำผ้าห่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “จากนั้น… ก็มีรถอีกคันเข้ามาจอด” เสียงเธอเบาลง “ตอนแรกคิดว่าเขาจะช่วย แต่… ไม่ใช่” โซลเม้มริมฝีปากแน่น มือที่วางอยู่บนเข่ากำเข้าหากัน “มีผู้ชายสองคน เข้ามา… แล้วก็จับตัวหนูไป” อะธีน่าพูดต่อ “ทุกอย่างมันเร็วมาก รู้ตัวอีกทีก็… ถูกพาไปที่นั่นแล้ว” เธอไม่พูดถึงโกดัง ไม่พูดถึงการถูกมัด ไม่พูดถึงความกลัวที่กัดกินหัวใจ เหมือนตั้งใจจะหยุดไว้แค่นั้น โซลมองเธอเงียบ ๆ เขาเห็น—ไม่ใช่แค่บาดแผลภายนอก แต่รอยร้าวบางอย่างที่เธอเลือกจะไม่เอ่ย “ไม่ต้องเล่าละเอียดกว่านี้ก็ได้” เขาพูดขึ้นในที่สุด เสียงนุ่ม แต่หนักแน่น “แค่นี้ก็พอแล้ว” อะธีน่าหันกลับมามองเขาอย่างแปลกใจ “พี่ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง” โซลพูดต่อ “แค่รู้ว่าน้องปลอดภัยตอนนี้… ก็พอ” ความเงียบแผ่คลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันอ่อนโยนกว่าเดิม อะธีน่ารู้สึกเหมือนมีบางอย่างคลายออกจากอก เธอไม่ต้องอธิบาย ไม่ต้องเข้มแข็ง ไม่ต้องพิสูจน์ว่าเธอรับมือได้แค่ไหน แค่มีใครสักคนที่ยอมรับในสิ่งที่เธอเลือกจะไม่พูด “พี่ขอโทษนะ” โซลพูดเบา ๆ “ถ้าพี่มาช้ากว่านั้น…” อะธีน่าส่ายหัวช้า ๆ “ไม่ค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเขา “พี่มาทัน… แค่นั้นก็พอแล้ว” โซลนิ่งไป ดวงตาเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเอื้อมมือไปเลื่อนแก้วน้ำเข้ามาใกล้ “กินยาก่อนนะ เดี๋ยวพี่เรียกแม่บ้านมาเตรียมอาหารอ่อน ๆ ให้” อะธีน่าพยักหน้า “ค่ะ” ขณะที่เธอรับแก้วน้ำจากมือเขา ปลายนิ้วทั้งสองสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที เป็นสัมผัสเบา ๆ แต่ชัดเจนพอจะทำให้ทั้งคู่รู้สึกได้ จากนั้น โซลก็ลุกขึ้นเล็กน้อย เอื้อมมือไปปรับหมอนให้เธอ ท่าทางนั้นระมัดระวัง ราวกับกลัวเธอจะแตกสลาย “พักก่อนนะ” เขาพูดเบา ๆ “เรื่องที่เหลือ พี่จัดการเอง” อะธีน่าพยักหน้า เปลือกตาหนักอึ้งอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลง เธอพูดเสียงแผ่วราวกับลมหายใจ “พี่โซล…” “ครับ” “…ขอบคุณนะคะ ที่เลือกตามมา” โซลมองใบหน้าที่หลับลงอีกครั้งของเธอ แสงแดดอ่อนสะท้อนผ่านม่าน ตกกระทบเส้นผมและผ้าพันแผลสีขาว เขานั่งอยู่อย่างนั้น เฝ้าอยู่เงียบ ๆ ในใจรู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีที่เขา “เลือก” ตามรถคันนั้นไป ชีวิตของเขา… และของเธอ ก็ไม่อาจย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
บทล่าสุด
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 24
เกมที่ 1“โอเค เกมแรก”แม็กซ์ขยับตัวนั่งตรง“พี่เข้าป่า น้องเล่นเมจ”“ได้ค่ะ”อะธีน่าพยักหน้า“แต่ถ้าพี่โยนเกม หนูไม่แบกนะ”แม็กซ์หันมองทันที“พูดใหม่ดิ”“ถ้าพี่เล่นชิบหาย หนูก็ไม่แบกค่ะ”“ไอ้ฟาย”แม็กซ์หัวเราะลั่น“เปิดมาคือด่าพี่เลยนะ”แชตไหลเร็วขึ้นกว่าเดิมโอ๊ยยย ชอบคู่นี้พี่น้องบ้านนี้โคตรเรียลน้องสวยแต่พูดแมนมากกกกนี่แหละ น้องสาวพี่แม็กซ์ของจริงเกมแรกเปิดมาได้ไม่ถึงสามนาทีแม็กซ์เล่นแอสซาซินป่าบุกเลนบนอย่างดุขณะที่อะธีน่าเล่นเมจกลาง เดินเกมไวไม่แพ้กัน“พี่แม็กซ์ ขวาล่าง ๆ”อะธีน่าจ้องจอไม่กะพริบ“มันซ่อนพุ่มค่ะ”“เห็นละ”“เข้าเลยมั้ย”“เข้า!”จังหวะต่อมาแม็กซ์พุ่งเข้าไปเปิดไฟต์ทันทีอะธีน่ากดสกิลตามแบบไม่พลาดFirst Blood“โอ๊ย สวย!”แม็กซ์ตบโต๊ะเบา ๆ“เห็นมั้ย เกมมันต้องแบบนี้!”อะธีน่าหัวเราะ“เขาโง่เองค่ะพี่”“พูดดี ๆ”“ก็โง่จริงนี่คะ”“อีสัส”แม็กซ์หลุดขำ“ชอบว่ะ”ตาทั้งคู่ไหลลื่นจนชนะอย่างสวยงามและจบเกมแรกด้วย MVP ฝั่งอะธีน่าแม็กซ์หันมองทันที“อ้าว?”อะธีน่ายิ้มมุมปาก“ขอบคุณที่เป็นบันไดให้หนูนะคะ”“มึงนี่นะ…”“พี่ด่ากล้องอยู่ค่ะ”“เออ ด่าจริง”⸻เกมที่ 2เกมที่สองท
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 23
สายเรียกกลับบ้านอะธีน่ายืนมองเวทีอยู่ได้ไม่นานนักเสียงพิธีกรยังคงดังสลับกับเสียงกรี๊ดของแฟนคลับรอบลานกิจกรรมขณะที่โซลบนเวทียังคงเปล่งประกายราวกับเกิดมาเพื่อแสงไฟโดยแท้จริงเธอเผลอยืนดูอยู่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่งโดยไม่ทันรู้ตัวว่าแก้วเครื่องดื่มเย็นในมือเริ่มคลายไอเย็นลงไปแล้วแต่แล้ว—ครืด… ครืด…โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเธอสั่นขึ้นอะธีน่ากะพริบตาเบา ๆก่อนจะละสายตาจากเวทีและหยิบมือถือขึ้นมาดูบนหน้าจอขึ้นชื่อชัดเจนMax 💙เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย“ว่าไงคะ พี่แม็กซ์”ปลายสายมีเสียงจังหวะคีย์บอร์ดและเสียงพูดคุยเบา ๆ แทรกมาเหมือนเขากำลังจัดอะไรบางอย่างอยู่“อยู่ไหน”คำถามสั้น ๆ ตามสไตล์พี่ชายคนกลางดังขึ้นทันทีอะธีน่าหันมองรอบตัวคร่าว ๆ“อยู่ห้างค่ะ ขี่รถออกมาข้างนอกนิดหน่อย”“ดีเลย”เสียงของแม็กซ์ฟังดูอารมณ์ดีผิดปกติ“กลับบ้านมาได้ไหม วันนี้พี่มีสตรีม”อะธีน่าขมวดคิ้วนิด ๆ“แล้ว?”ปลายสายเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนจะได้ยินน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นธรรมดา แต่แอบมีลูกล่อลูกชนอยู่เต็มที่“แล้วพี่จะให้มานั่งเล่นด้วยไง”อะธีน่าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“หนูเนี่ยนะ”“ใช่”แม็กซ์ตอบทันที“วั
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 22
เช้าวันต่อมาแม้จะนอนไปหลายชั่วโมงแต่อะธีน่ากลับรู้สึกเหมือนไม่ได้พักเลยแม้แต่น้อยภาพกล่องของขวัญสีดำรูปถ่ายของเธอและข้อความจากเบอร์ปริศนายังคงวนอยู่ในหัวไม่ยอมจางเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครในบ้านเมื่อคืนไม่ใช่เพราะไม่กลัวแต่เพราะยังไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงโดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ลักพาตัวที่ผ่านมาไม่นานอย่างน้อย…เธออยากมีเวลาคิดด้วยตัวเองก่อนและเพราะแบบนั้นช่วงสายของวันนี้อะธีน่าจึงเลือกทำในสิ่งที่ช่วยให้เธอ “หายใจ” ได้ดีที่สุดออกไปข้างนอกคนเดียวเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันโปรดดังขึ้นในลานบ้านอะธีน่าสวมหมวกกันน็อก ปรับสายรัดให้แน่นก่อนจะขี่ออกจากคฤหาสน์ไปอย่างเงียบ ๆลมอ่อนของช่วงสายปะทะใบหน้าช่วยให้ความอึดอัดในอกค่อย ๆ เบาลงทีละนิดเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนไกลเพียงแค่อยากขี่รถเรื่อย ๆมองผู้คนมองเมืองและปล่อยให้สมองได้พักจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดสักชั่วโมงสองชั่วโมงสุดท้ายอะธีน่าก็มาจอดที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเธอเดินเข้าไปด้านในแบบเรียบง่ายวันนี้แต่งตัวสบายกว่าปกติ—เสื้อครอปแขนยาวสีเรียบ กางเกงยีนส์เอวสูง รองเท้าผ้าใบผมถูกรวบครึ่งหัวแบบไม่ตั้งใจให้เ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 21
งานทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีอย่างน่าทึ่งหลังจากโชว์จบผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยถึงคอลเลกชันของอะธีน่าไม่หยุดทั้งอาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงแขกที่มาร่วมงานต่างพูดถึงผลงานของเธอในทิศทางเดียวกัน“โดดเด่น”“ชัดเจน”“มีภาษาของตัวเอง”หลังลงจากเวทีอะธีน่าแทบไม่มีเวลาได้พักเพื่อน ๆ ต่างเข้ามากอด แสดงความยินดีอาจารย์หลายคนเดินเข้ามาชื่นชมด้วยตัวเองบางคนถึงขั้นขอถ่ายรูปกับเธอและพี่ชายทั้งสามไว้เป็นที่ระลึกบีมในลุค Apollo ยืนถือช่อดอกไม้สีขาวทองอย่างสง่างามแม็กซ์ที่ยังไม่ยอมถอดหมวกสปาร์ตันสีดำออกทั้งหมด กำลังโดนแฟน ๆ ของตัวเองแอบถ่ายไม่หยุดส่วนแจสเปอร์ก็ถูกเพื่อนของอะธีน่ารุมขอเซลฟี่ด้วยความชื่นชอบในลุค Hermesเสียงหัวเราะเสียงชื่นชมกลิ่นดอกไม้แสงแฟลชจากกล้องมือถือทุกอย่างอบอวลอยู่ในช่วงเวลาหลังเวทีนั้นอะธีน่ารับช่อดอกไม้จากซัมเมอร์เป็นช่อที่สามของคืนก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อย ๆ แต่มีความสุข“แกสุดยอดมากจริง ๆ”ซัมเมอร์พูดพลางเขย่าแขนเธอเบา ๆ“ฉันพูดจริงนะ นี่มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์จบแล้ว”“ใช่”ริวกิพยักหน้าแรง“นี่มันระดับเอาไปต่อยอดได้เลย”อะธีน่าหลุดหัวเราะเบา ๆ“พอเลยพวกแก เดี๋ยวล
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 20
อะธีน่าเดินกลับมาที่โต๊ะ สีหน้าพยายามนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาของเพื่อน ๆ ที่รู้จักเธอดี… ไม่มีทางมองไม่ออก “อะธีน่า” ริวกิเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น “เป็นอะไรปะ หน้าแกดูซีด ๆ” ซัมเมอร์วางตะเกียบลงทันที “ใครมาทำอะไรแกหรือเปล่า” อะธีน่านั่งลง วางมือบนตัก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง—แค่บางส่วน “เจอคนรู้จักเก่า” น้ำเสียงเธอเรียบ แต่สั้น “ไม่มีอะไรแล้ว” เพนนีขมวดคิ้ว “รู้จักเก่าแบบไหน” พอร์ชกับเควินสบตากันทันที ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน คชาเป็นคนพูดออกมา เสียงต่ำลงกว่าปกติ “…ตั้ม?” อะธีน่าเงยหน้ามอง ไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แค่นั้นก็พอแล้ว บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ เสียงฉ่าของหมูกระทะยังดัง แต่ไม่มีใครสนใจจะคีบต่อ พอร์ชกำมือแน่น “มันมาทำอะไรแกป่าว” “แค่พูด” อะธีน่าตอบทันที “แล้วก็ไป มีคนช่วยกันไว้” เควินถอนหายใจแรง “แม่ง… ยังไม่เลิกอีกเหรอวะ” ซัมเมอร์เอื้อมมือไปจับแขนอะธีน่า บีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “แกโอเคจริง ๆ ใช่ไหม” อะธีน่าพยักหน้า คราวนี้ยิ้มได้จริงขึ้นนิดหนึ่ง “โอเคแล้ว” เธอพูดชัด “ไม่เหมือนเมื่อ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 19
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะอะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่วันนี้เธอมาเองไม่มีรถตามไม่มีการ์ดมีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจการกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือกสายตาหลายคู่หันมองไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใครไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆแต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปนิ่งขึ้นมั่นคงขึ้นและมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้วเธอลงจากรถล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัยก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน“อะธีน่า!”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังซัมเมอร์โบกมือรัว ๆข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ“แกหายไปไหนมาเนี่ย!”ซัมเมอร์ถามทันที“ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ”อะธีน่าหยุดเดินยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ“ขอโทษนะ”เธอพูดเสียงเรียบ“มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”ริวกิมองเธออย่างพินิจก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ“นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ”อะธีน่าหัวเราะเบา ๆไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่อธิบาย“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี”เธอพูด“แค่นี้พอ”เพนนียิ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 18
ยามสาย ณ คฤหาสน์ของโซล แสงแดดส่องลงบนสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์ บรรยากาศเงียบสงบเกินกว่าจะคาดคิด ว่าที่นี่เพิ่งผ่านคืนอันตรายมาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง รถของบีมสตาร์ตเครื่องรออยู่แล้ว อะธีน่าหันไปพยักหน้าให้พี่ชาย ก่อนจะขยับก้าวตามไป “อะธีน่า” เสียงเรียกนั้นทำให้เธอหยุดเท้า หันกลับมา โซลยืนอยู่
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 17
ค่ำคืนเดียวกัน ณ คฤหาสน์ของโซล หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายตลอดทั้งวัน โซลได้จัดห้องนอนอีกห้องหนึ่งให้เธอพัก เป็นห้องว่างที่อยู่ติดกับห้องของเขาพอดี เรียบง่าย สะอาด และปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตอนนี้ หลังอาบน้ำเสร็จ อะธีน่าเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนแขนกุดสีอ่อน ที่เพิ่งแวะซื้อจากร้านเสื้อผ้าเล
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 2
อิสระในช่วงเวลาสั้น ๆเวลาล่วงเลยจนถึง 19:00 น.ทั้งสี่พี่น้องเพิ่งรับประทานอาหารเสร็จบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย เรียบง่าย และเป็นกันเองแตกต่างจากความหรูหราอลังการของงานปาร์ตี้ที่บ้านอย่างสิ้นเชิงแม็กซ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิด ไลฟ์สดผ่าน TikTok ทันที“โย่ว ๆ ทุกคน~ วันนี้อยู่กับครอบคร
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 1
บรื้นนนนน!!!เสียงมอเตอร์ไซค์คำรามดังขึ้น เมื่อหญิงสาวคนหนึ่งพุ่งออกไปยังมหาวิทยาลัยด้วยความคล่องแคล่วเธอคือ อะธีน่า — ชื่อที่ฟังดูราวกับเทพเจ้ากรีก และเธอก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆแข็งแกร่ง กล้าหาญ และไม่ยอมแพ้ต่อใครง่าย ๆอะธีน่าเติบโตมาในครอบครัวไฮโซแม่ของเธอเคยเป็นตำรวจ ก่อนจะลาออกเพื่อมาดูแลลูกทั
บางทีคุณอาจจะชอบ
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา268.7K viewsน้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.1M viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่237.1K viewsรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา79.5K viewsคืนรักร้อนอ้อนผีหื่น
แพรสีนิล239 viewsรักสุดท้ายของนายวิศวะเถื่อน | เธียรxมินนี่
พิชา - Phicha142 viewsเมียลับกัปตันเตชน์
Fortune_28956 viewsMy Baddy รักเพื่อนผิดไหม
ไข่ดาวเบคอน104 views
