LOGINShare
บทที่ 19
Last Updated:
2026-02-15 17:53:09เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะ
อะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่ วันนี้เธอมาเอง ไม่มีรถตาม ไม่มีการ์ด มีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจ การกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้ง เป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือก สายตาหลายคู่หันมอง ไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใคร ไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆ แต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้ มีบางอย่างเปลี่ยนไป นิ่งขึ้น มั่นคงขึ้น และมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้ว เธอลงจากรถ ล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัย ก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน “อะธีน่า!” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ซัมเมอร์โบกมือรัว ๆ ข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ “แกหายไปไหนมาเนี่ย!” ซัมเมอร์ถามทันที “ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ” อะธีน่าหยุดเดิน ยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ “ขอโทษนะ” เธอพูดเสียงเรียบ “มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว” ริวกิมองเธออย่างพินิจ ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ “นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ” อะธีน่าหัวเราะเบา ๆ ไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่อธิบาย “เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี” เธอพูด “แค่นี้พอ” เพนนียิ้ม แล้วตบบ่าเธอเบา ๆ “งั้นก็พอแล้วแหละ ขอแค่แกปลอดภัย” กลุ่มเพื่อนเดินไปด้วยกัน บทสนทนากลับมาเป็นเรื่องงาน เรื่องโปรเจกต์ เรื่องชีวิตมหาลัยเหมือนเดิม แต่ระหว่างเดิน อะธีน่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว หน้าจอสว่างขึ้น ชื่อหนึ่งปรากฏอยู่บนแถบแจ้งเตือน Sol วันนี้ไปเรียนแล้วใช่ไหม ขับขี่ระวัง ๆ นะ เธอหยุดเดินชั่วครู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว Athena ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่ก็ตั้งใจซ้อมดี ๆ นะ เธอกดส่งข้อความ แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า “ยิ้มแบบนี้” คชาถามทันทีด้วยสัญชาตญาณสายเผือก “คุยกับใครอะ” อะธีน่าหันไปมอง ยักไหล่เบา ๆ “แค่คนรู้จักน่ะ ไม่มีอะไร” เพื่อนทั้งกลุ่มมองหน้ากัน ก่อนจะยิ้มแบบรู้ทันโดยไม่พูดอะไรต่อ อะธีน่าเดินเข้าอาคารเรียน แสงแดดยามสายส่องตามหลังเธอ แม้จะยังมีร่องรอยของความกลัวอยู่ลึก ๆ แต่หัวใจของเธอ ไม่สั่นไหวเหมือนก่อน เพราะเธอรู้แล้วว่า โลกใบนี้อาจไม่ปลอดภัยเสมอไป แต่เธอ… ไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป ____ ยามเย็นหลังเลิกเรียน แสงแดดอ่อนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทองทอดยาวตามทางเดินในมหาวิทยาลัย ภายในห้องเรียน อาจารย์ยืนอยู่หน้าชั้น ประกาศเสียงชัดเจน “สัปดาห์หน้าเป็นการนำเสนอ Final Project เตรียมงานให้พร้อม ตรวจเช็กความเรียบร้อยให้ดีที่สุด เพราะนี่คือบทสรุปของสิ่งที่พวกคุณเรียนมาตลอด” เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้น ไม่ใช่ความตื่นตระหนก แต่เป็นความตื่นเต้นของคนที่เตรียมพร้อมแล้ว เพื่อน ๆ ในคณะหันมามองกัน บางคนพยักหน้า บางคนถอนหายใจอย่างโล่งอก อะธีน่านั่งฟังอย่างสงบ มือวางบนโต๊ะ ในหัวไม่ได้มีความกังวล มีแค่ภาพของชุดทั้งสามชุดที่เธอเก็บไว้ในห้องลับ พร้อมสำหรับวันนั้นอย่างสมบูรณ์ หลังเลิกคลาส กลุ่ม Fashion Space ก็มารวมตัวกันทันที “วันนี้ฉลองหน่อยไหม” ซัมเมอร์เอ่ยขึ้น “ใกล้จะ Final แล้ว ทุกคนพร้อมหมดแล้วนี่” “หมูกระทะ!” คชาชูมือทันที “ร้านดังแถวนี้ เปิดถึงดึกด้วย” เสียงเห็นด้วยดังขึ้นแทบพร้อมกัน อะธีน่าจึงสวมหมวกกันน็อก สตาร์ทมอเตอร์ไซค์ เสียงเครื่องยนต์ดังสม่ำเสมอ “เดี๋ยวเจอกันร้านหมูกระทะนะ!” เธอหันไปบอกเพื่อน ๆ “โอเคคุณหนูมอไซค์!” ซัมเมอร์ตะโกนแซว ก่อนจะหัวเราะร่า ริวกิ ซัมเมอร์ เพนนี และลดา กระโดดขึ้นตุ๊กตุ๊กสองคัน คันละสองคน เสียงหัวเราะดังลั่นตั้งแต่ยังไม่ออกตัว “เร็วหน่อยเว้ย เดี๋ยวของหมด!” เพนนีโผล่หัวออกมาตะโกน “พูดเหมือนร้านจะปิดเพราะพวกเรานะแก” ลดาสวนกลับทันที อีกฝั่งหนึ่ง พอร์ช เควิน และคชา เลือกวิธีที่ง่ายที่สุดตามสไตล์ผู้ชาย “เดินเหอะ วิ่งไปด้วยก็ได้ ออกกำลัง” พอร์ชว่า “มึงพูดงี้เพราะไม่ต้องแบกโปรเจกต์อะดิ” เควินบ่น แต่ก็วิ่งตามไปอยู่ดี ไม่นาน ทุกคนก็มาถึงร้านหมูกระทะชื่อดัง กลิ่นควันจาง ๆ ลอยคลุ้งผสมกับเสียงหัวเราะของลูกค้า อะธีน่านั่งลงพร้อมเพื่อน ๆ หม้อร้อนถูกวางตรงกลางโต๊ะ เนื้อสด ผัก และของกินเรียงเต็ม “เอาจริงนะ” ริวกิพูดขณะคีบหมูลงกระทะ “ปีนี้โปรเจกต์พวกเราโหดสุดตั้งแต่เรียนมาแล้ว” “แต่ก็โคตรภูมิใจอะ” เพนนีเสริม “โดยเฉพาะงานของบางคนแถวนี้” สายตาหลายคู่หันมาที่อะธีน่า เธอหัวเราะเบา ๆ “พวกแกก็เก่งเหมือนกันหมดนั่นแหละ” ซัมเมอร์ยิ้มกว้าง ยกแก้วน้ำขึ้น “งั้นชนหน่อย เพื่อ Final Project เพื่อการเรียนจบ และเพื่ออนาคตของพวกเรา!” เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางควันหมูกระทะ อะธีน่านั่งมองภาพตรงหน้า เพื่อน ๆ เสียงพูดคุย ความวุ่นวายที่คุ้นเคย หัวใจเธออุ่นอย่างบอกไม่ถูก ช่วงเวลานี้ ไม่ใช่แค่การกินข้าวเย็น แต่เป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่า— เธอกลับมายืนอยู่ในชีวิตของตัวเองอีกครั้ง อย่างเต็มตัวแล้ว ______ บรรยากาศในร้านหมูกระทะยังคงคึกคัก ควันลอยอวล เสียงพูดคุยปนเสียงหัวเราะไม่ขาดสาย หลังจากเวลาผ่านไปพักใหญ่ ทุกคนบนโต๊ะเริ่มอิ่มกันถ้วนหน้า ยกเว้น— “เฮ้ย ยังไม่อิ่มเลยอะ!” ริวกิพูดพลางคีบหมูลงกระทะเพิ่ม “เหมือนกัน” เควินพยักหน้า “วันนี้ใช้พลังสมองเยอะ ต้องชดเชย” พอร์ชหัวเราะ “พวกแกนี่นะ…” อะธีน่ามองภาพนั้นแล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ “พวกแก เราขอไปเข้าห้องน้ำนะ เดี๋ยวมา” เธอเดินฝ่าควันและผู้คนไปทางโซนห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวออกมา และตั้งใจจะเดินกลับไปที่โต๊ะเดิม แต่ก้าวยังไม่ทันพ้นมุมทางเดิน ร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า อะธีน่าชะงักทันที “อะธีน่า…” เสียงนั้น เธอจำได้ดี แม้ไม่อยากจำก็ตาม ตั้ม ลูกชายนักธุรกิจชื่อดัง คนที่เคยตามจีบเธออย่างไม่ลืมหูลืมตาในปีหนึ่ง คนที่ไม่ยอมรับคำว่า “ไม่” จนเรื่องบานปลาย ถึงขั้นพ่อของเธอ ต้องเข้าไปจัดการ หลังจากตั้มเคยสั่งพรรคพวกไปทำร้ายพอร์ช เควิน และคชา เพียงเพราะความเข้าใจผิดและความหลงตัวเอง ดวงตาของตั้มมองเธอจากหัวจรดเท้า แววตาที่อะธีน่าไม่เคยรู้สึกดีด้วย “ไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่นะ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มบาง “ดังใหญ่แล้วนี่… กระแสกับไอดอลลูกนายกอะไรนั่นน่ะ” อะธีน่าขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ น้ำเสียงนิ่ง แต่แข็งชัดเจน “หลีกทางด้วยค่ะ” ตั้มขยับเข้ามาอีกก้าว เหมือนตั้งใจขวางทาง “ใจเย็นสิ แค่คุยกันหน่อย—” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง “เอ๊ะ… นี่ใช่น้องอะธีน่ารึเปล่าคะ?” อะธีน่าหันไปตามเสียง เป็นผู้หญิงวัยทำงานคนหนึ่ง ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มที่ดูเป็นแฟนกัน ผู้หญิงคนนั้นตาเป็นประกาย “ใช่แน่ ๆ เลย คนที่เป็นกระแสกับโซล” ฝ่ายชายมองอะธีน่าชัด ๆ ก่อนจะพยักหน้า “แล้วก็… น้องสาวของแม็กซ์ Maxine Gamer ด้วยใช่ไหมครับ” บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที ตั้มชะงัก สีหน้าแข็งค้างไปเสี้ยววินาที อะธีน่าคลายใจเล็กน้อย เธอพยักหน้าให้ทั้งคู่ “ใช่ค่ะ” ผู้หญิงยิ้มกว้าง ขยับเข้ามายืนใกล้อะธีน่าอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นการกันพื้นที่ “ดีจังเลยค่ะ ที่ได้บังเอิญเจอกัน” น้ำเสียงเป็นมิตร แต่แฝงความระแวดระวัง ฝ่ายชายปรายตามองตั้ม น้ำเสียงสุภาพ แต่หนักแน่น “มีอะไรรึเปล่าครับ เหมือนน้องกำลังจะกลับโต๊ะเพื่อน?” ตั้มสบตาทั้งสองคน ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ขยับถอยหลังหนึ่งก้าว “ไม่มีอะไรหรอก” เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป อะธีน่าหลับตาลงชั่วครู่ หัวใจที่เต้นแรงค่อย ๆ สงบลง “ขอบคุณมากนะคะ” เธอพูดกับทั้งคู่จริงใจ “ถ้าไม่ได้คุณสองคน…” ผู้หญิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไรเลยค่ะ แต่น้องต้องระวังตัวด้วยนะคะ” อะธีน่าพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อน ๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า— คืนนี้ เธอเพิ่งรอดพ้นจากเงาอดีต เพราะน้ำใจของคนแปลกหน้า อีกครั้งหนึ่ง
Latest chapter
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 19
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะอะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่วันนี้เธอมาเองไม่มีรถตามไม่มีการ์ดมีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจการกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือกสายตาหลายคู่หันมองไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใครไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆแต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปนิ่งขึ้นมั่นคงขึ้นและมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้วเธอลงจากรถล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัยก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน“อะธีน่า!”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังซัมเมอร์โบกมือรัว ๆข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ“แกหายไปไหนมาเนี่ย!”ซัมเมอร์ถามทันที“ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ”อะธีน่าหยุดเดินยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ“ขอโทษนะ”เธอพูดเสียงเรียบ“มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”ริวกิมองเธออย่างพินิจก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ“นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ”อะธีน่าหัวเราะเบา ๆไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่อธิบาย“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี”เธอพูด“แค่นี้พอ”เพนนียิ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 18
ยามสาย ณ คฤหาสน์ของโซล แสงแดดส่องลงบนสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์ บรรยากาศเงียบสงบเกินกว่าจะคาดคิด ว่าที่นี่เพิ่งผ่านคืนอันตรายมาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง รถของบีมสตาร์ตเครื่องรออยู่แล้ว อะธีน่าหันไปพยักหน้าให้พี่ชาย ก่อนจะขยับก้าวตามไป “อะธีน่า” เสียงเรียกนั้นทำให้เธอหยุดเท้า หันกลับมา โซลยืนอยู่ไม่ไกล มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าดูนิ่งกว่าปกติเล็กน้อย ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ “ก่อนกลับ…” เขาเว้นจังหวะ “ขอคุยด้วยแป๊บหนึ่งได้ไหม” บีมมองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ “พี่จะรอในรถนะ” อะธีน่าพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับมาหาโซล ทั้งสองหยุดยืนใต้เงาต้นไม้ใหญ่ สายลมพัดผ่านเบา ๆ พาเอากลิ่นหญ้าและดินชื้นจาง ๆ มาแตะปลายจมูก โซลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบ “พี่คิดว่า… หลังจากนี้ เราควรติดต่อกันได้โดยตรง” เขาพูดตรงไปตรงมา “เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน หรือถ้า—” เขาหยุดคำพูดของตัวเองเล็กน้อย “ถ้าหนูไม่สบายใจ” อะธีน่ามองเขานิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “หนูเองก็คิดแบบนั้นค่ะ” เธอยิ้มบาง “หลังจากเรื่องเมื่อคืน… หนูไม่อยากแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้จักพี่อีกแล้ว” โซลหัวเ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 17
ค่ำคืนเดียวกัน ณ คฤหาสน์ของโซล หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายตลอดทั้งวัน โซลได้จัดห้องนอนอีกห้องหนึ่งให้เธอพัก เป็นห้องว่างที่อยู่ติดกับห้องของเขาพอดี เรียบง่าย สะอาด และปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตอนนี้ หลังอาบน้ำเสร็จ อะธีน่าเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนแขนกุดสีอ่อน ที่เพิ่งแวะซื้อจากร้านเสื้อผ้าเล็ก ๆ ใกล้บ้านโซลเมื่อตอนเย็น ผมยาวถูกปล่อยสบาย ๆ พาดบ่าบางส่วน ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางดูอ่อนโยนกว่าปกติ เธอนั่งอยู่บนเตียง กำลังจัดของเล็กน้อย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบา ๆ ก๊อก ก๊อก “พี่เข้าไปได้ไหม” “ค่ะ” ประตูถูกเปิดออก โซลก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “แค่จะมาดูว่า ห้องนี้โอเคไหม นอนได้หรือเปล่า” อะธีน่าพยักหน้า “โอเคมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่จัดการให้ทุกอย่าง” โซลมองไปรอบห้องอย่างพอใจ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เตียงเพื่อดูผ้าม่านและไฟหัวเตียง “ถ้ามีอะไรขาดเหลือบอกพี่ได้เลยนะ—” ยังไม่ทันพูดจบ ปลายเท้าของเขากลับสะดุดผ้าที่ห้อยลงมาจากปลายเตียง ร่างสูงเซถลาไปข้างหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว “เฮ้ย—!” โซลเสียหลักเต็มแรง พุ่งตรงไปทางอะธีน่าที่กำลังนั่งอยู่ เธอเบิกตากว้
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 16
รถตู้สีดำค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณข้างถนนสายเดิมสถานที่ที่ทุกอย่างเกิดขึ้นเมื่อคืนยังคงเงียบสงบเหมือนไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นคนขับดับเครื่องยนต์การ์ดสี่คนลงจากรถก่อนเป็นอันดับแรกสายตาทุกคู่กวาดมองรอบบริเวณอย่างระมัดระวังโซลก้าวลงมาจากรถตามก่อนจะหันไปหาอะธีน่าที่นั่งอยู่ด้านใน“ลงมาได้ แต่ค่อย ๆ นะ”อะธีน่าพยักหน้าเปิดประตูลงมาอย่างระมัดระวังแม้ร่างกายจะยังระบมอยู่บ้าง แต่วันนี้เธอดูดีขึ้นกว่าตอนเช้ามากรถของเธอยังคงจอดอยู่ตำแหน่งเดิมเหมือนถูกทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนทันทีที่เห็นรถคันคุ้นตาหัวใจของอะธีน่าก็โล่งขึ้นเล็กน้อย“ยังอยู่ครบจริง ๆ ด้วย…”เธอรีบเดินไปเปิดประตูรถหยิบกระเป๋า โทรศัพท์ และของใช้ส่วนตัวออกมาอย่างรวดเร็วโซลยืนรออยู่ไม่ไกลสายตายังคงคอยสังเกตรอบข้างตลอดเวลา“ของครบไหม” เขาถาม“ครบค่ะ”อะธีน่าตอบพร้อมถอนหายใจโล่งอก“ดีนะที่พวกนั้นไม่ได้สนใจของพวกนี้เลย”เธอปิดประตูรถดัง “ปัง”แต่จังหวะนั้นเอง สายตาของอะธีน่ากลับหยุดอยู่ที่รถของตัวเองแทนที่จะเดินกลับไปขึ้นรถตู้ทันทีเธอกลับยืนนิ่ง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างโซลมองอย่างสงสัย“มีอะไรหรือเปล่า”อะ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 15
ภายในคฤหาสน์พิทักษ์วงศ์บรรยากาศที่เคยสงบเรียบร้อยในทุกเช้าวันนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนอลิซ—อดีตตำรวจหญิงผู้เด็ดขาด—กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นใบหน้าสงบนิ่ง แต่แววตาคมกริบราวกับกำลังประเมินสถานการณ์อยู่ตลอดเวลาบีม แม็กซ์ และแจสเปอร์ นั่งอยู่ไม่ไกลทุกคนต่างมีสีหน้ากังวลเพราะตั้งแต่เมื่อคืน…อะธีน่าไม่กลับบ้านโทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้รถที่เธอขับออกไปก็ยังไม่กลับเข้ามาในโรงจอด“อะธีน่าไม่เคยหายไปทั้งคืนแบบนี้”แม็กซ์พูดขึ้นเสียงเครียด“ต่อให้ไปค้างกับเพื่อน ก็ต้องส่งข้อความบอกก่อนตลอด”แจสเปอร์พยักหน้าเห็นด้วยมือยังกำโทรศัพท์แน่น“ผมลองเช็กโลเคชันมือถือแล้ว แต่เหมือนปิดเครื่องไปตั้งแต่เมื่อคืน”บีมที่นั่งเงียบมาตลอด ขมวดคิ้วความเป็นพี่ชายคนโตทำให้เขานิ่งกว่าคนอื่นแต่ความกังวลในแววตาก็ชัดเจนไม่แพ้กัน“แม่ครับ…”เขาหันไปหาอลิซ“เราควรไปแจ้งความไหม”อลิซกำลังจะตอบแต่ทันใดนั้น—เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นทุกคนในห้องหันไปมองพร้อมกันทันทีอลิซหยิบขึ้นมาดูเป็นข้อความจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคยเธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเปิดอ่านข้อความสั้น ๆ ปรากฏบนหน้าจอ—[อะธ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 14
แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อน กระทบเปลือกตาที่ปิดสนิทของอะธีน่าอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามา คือ ความหนัก ที่ศีรษะ และความตึงรั้งที่มือขวา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพดานสีขาวสะอาดตา กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ และความเงียบที่ไม่คุ้นเคย อะธีน่ากระพริบตาช้า ๆ พยายามเรียบเรียงภาพในหัว โกดัง… ฝน… แรงกระแทก… ความมืด เธอขยับตัวเล็กน้อย ความเจ็บแล่นแปลบที่ขมับจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มือของเธอถูกยกขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ นิ้วสัมผัสกับผ้าปิดแผลที่ขมับ และผ้าพันแผลที่ฝ่ามือ—แน่น แต่ถูกพันอย่างประณีต มีคนดูแล… อะธีน่าพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่แรงในร่างกายยังไม่กลับมาเต็มที่ เธอจึงเอนตัวพิงหัวเตียงแทน สายตากวาดมองไปรอบห้อง ห้องกว้าง สะอาด เงียบ เฟอร์นิเจอร์เรียบหรูแต่ไม่โอ่อ่าเกินไป เป็นสไตล์ที่ดูเป็นระเบียบ และ… ไม่ใช่ห้องของเธอ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย “นี่ที่ไหน…” เสียงของเธอแหบพร่า เบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ร่างสูงในเสื้อยืดสีเข้มก้าวเข้ามา ถือถาดยากับแก้วน้ำในมือ อะธีน่าชะงัก “…พี่โซล?”
You may also like
แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI64.9K viewsOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat61.7K viewsมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ120.8K viewsเด็กเสี่ย NC-25
C104.5K viewsกรงรักปฐพี NC30+
เลดี้พิ้งค์560 viewsสุดทางเพื่อน
นิยายของเนม263 viewsวิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
Moondaytime 132 viewsคุณผู้หญิงวิศวะ
นารีเขียนรัก1.2K views
