เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 19
วันที่เผยแพร่:
2026-02-15 17:53:09เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะ
อะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่ วันนี้เธอมาเอง ไม่มีรถตาม ไม่มีการ์ด มีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจ การกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้ง เป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือก สายตาหลายคู่หันมอง ไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใคร ไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆ แต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้ มีบางอย่างเปลี่ยนไป นิ่งขึ้น มั่นคงขึ้น และมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้ว เธอลงจากรถ ล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัย ก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน “อะธีน่า!” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ซัมเมอร์โบกมือรัว ๆ ข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ “แกหายไปไหนมาเนี่ย!” ซัมเมอร์ถามทันที “ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ” อะธีน่าหยุดเดิน ยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ “ขอโทษนะ” เธอพูดเสียงเรียบ “มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว” ริวกิมองเธออย่างพินิจ ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ “นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ” อะธีน่าหัวเราะเบา ๆ ไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่อธิบาย “เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี” เธอพูด “แค่นี้พอ” เพนนียิ้ม แล้วตบบ่าเธอเบา ๆ “งั้นก็พอแล้วแหละ ขอแค่แกปลอดภัย” กลุ่มเพื่อนเดินไปด้วยกัน บทสนทนากลับมาเป็นเรื่องงาน เรื่องโปรเจกต์ เรื่องชีวิตมหาลัยเหมือนเดิม แต่ระหว่างเดิน อะธีน่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว หน้าจอสว่างขึ้น ชื่อหนึ่งปรากฏอยู่บนแถบแจ้งเตือน Sol วันนี้ไปเรียนแล้วใช่ไหม ขับขี่ระวัง ๆ นะ เธอหยุดเดินชั่วครู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว Athena ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่ก็ตั้งใจซ้อมดี ๆ นะ เธอกดส่งข้อความ แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า “ยิ้มแบบนี้” คชาถามทันทีด้วยสัญชาตญาณสายเผือก “คุยกับใครอะ” อะธีน่าหันไปมอง ยักไหล่เบา ๆ “แค่คนรู้จักน่ะ ไม่มีอะไร” เพื่อนทั้งกลุ่มมองหน้ากัน ก่อนจะยิ้มแบบรู้ทันโดยไม่พูดอะไรต่อ อะธีน่าเดินเข้าอาคารเรียน แสงแดดยามสายส่องตามหลังเธอ แม้จะยังมีร่องรอยของความกลัวอยู่ลึก ๆ แต่หัวใจของเธอ ไม่สั่นไหวเหมือนก่อน เพราะเธอรู้แล้วว่า โลกใบนี้อาจไม่ปลอดภัยเสมอไป แต่เธอ… ไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป ____ ยามเย็นหลังเลิกเรียน แสงแดดอ่อนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทองทอดยาวตามทางเดินในมหาวิทยาลัย ภายในห้องเรียน อาจารย์ยืนอยู่หน้าชั้น ประกาศเสียงชัดเจน “สัปดาห์หน้าเป็นการนำเสนอ Final Project เตรียมงานให้พร้อม ตรวจเช็กความเรียบร้อยให้ดีที่สุด เพราะนี่คือบทสรุปของสิ่งที่พวกคุณเรียนมาตลอด” เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้น ไม่ใช่ความตื่นตระหนก แต่เป็นความตื่นเต้นของคนที่เตรียมพร้อมแล้ว เพื่อน ๆ ในคณะหันมามองกัน บางคนพยักหน้า บางคนถอนหายใจอย่างโล่งอก อะธีน่านั่งฟังอย่างสงบ มือวางบนโต๊ะ ในหัวไม่ได้มีความกังวล มีแค่ภาพของชุดทั้งสามชุดที่เธอเก็บไว้ในห้องลับ พร้อมสำหรับวันนั้นอย่างสมบูรณ์ หลังเลิกคลาส กลุ่ม Fashion Space ก็มารวมตัวกันทันที “วันนี้ฉลองหน่อยไหม” ซัมเมอร์เอ่ยขึ้น “ใกล้จะ Final แล้ว ทุกคนพร้อมหมดแล้วนี่” “หมูกระทะ!” คชาชูมือทันที “ร้านดังแถวนี้ เปิดถึงดึกด้วย” เสียงเห็นด้วยดังขึ้นแทบพร้อมกัน อะธีน่าจึงสวมหมวกกันน็อก สตาร์ทมอเตอร์ไซค์ เสียงเครื่องยนต์ดังสม่ำเสมอ “เดี๋ยวเจอกันร้านหมูกระทะนะ!” เธอหันไปบอกเพื่อน ๆ “โอเคคุณหนูมอไซค์!” ซัมเมอร์ตะโกนแซว ก่อนจะหัวเราะร่า ริวกิ ซัมเมอร์ เพนนี และลดา กระโดดขึ้นตุ๊กตุ๊กสองคัน คันละสองคน เสียงหัวเราะดังลั่นตั้งแต่ยังไม่ออกตัว “เร็วหน่อยเว้ย เดี๋ยวของหมด!” เพนนีโผล่หัวออกมาตะโกน “พูดเหมือนร้านจะปิดเพราะพวกเรานะแก” ลดาสวนกลับทันที อีกฝั่งหนึ่ง พอร์ช เควิน และคชา เลือกวิธีที่ง่ายที่สุดตามสไตล์ผู้ชาย “เดินเหอะ วิ่งไปด้วยก็ได้ ออกกำลัง” พอร์ชว่า “มึงพูดงี้เพราะไม่ต้องแบกโปรเจกต์อะดิ” เควินบ่น แต่ก็วิ่งตามไปอยู่ดี ไม่นาน ทุกคนก็มาถึงร้านหมูกระทะชื่อดัง กลิ่นควันจาง ๆ ลอยคลุ้งผสมกับเสียงหัวเราะของลูกค้า อะธีน่านั่งลงพร้อมเพื่อน ๆ หม้อร้อนถูกวางตรงกลางโต๊ะ เนื้อสด ผัก และของกินเรียงเต็ม “เอาจริงนะ” ริวกิพูดขณะคีบหมูลงกระทะ “ปีนี้โปรเจกต์พวกเราโหดสุดตั้งแต่เรียนมาแล้ว” “แต่ก็โคตรภูมิใจอะ” เพนนีเสริม “โดยเฉพาะงานของบางคนแถวนี้” สายตาหลายคู่หันมาที่อะธีน่า เธอหัวเราะเบา ๆ “พวกแกก็เก่งเหมือนกันหมดนั่นแหละ” ซัมเมอร์ยิ้มกว้าง ยกแก้วน้ำขึ้น “งั้นชนหน่อย เพื่อ Final Project เพื่อการเรียนจบ และเพื่ออนาคตของพวกเรา!” เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางควันหมูกระทะ อะธีน่านั่งมองภาพตรงหน้า เพื่อน ๆ เสียงพูดคุย ความวุ่นวายที่คุ้นเคย หัวใจเธออุ่นอย่างบอกไม่ถูก ช่วงเวลานี้ ไม่ใช่แค่การกินข้าวเย็น แต่เป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่า— เธอกลับมายืนอยู่ในชีวิตของตัวเองอีกครั้ง อย่างเต็มตัวแล้ว ______ บรรยากาศในร้านหมูกระทะยังคงคึกคัก ควันลอยอวล เสียงพูดคุยปนเสียงหัวเราะไม่ขาดสาย หลังจากเวลาผ่านไปพักใหญ่ ทุกคนบนโต๊ะเริ่มอิ่มกันถ้วนหน้า ยกเว้น— “เฮ้ย ยังไม่อิ่มเลยอะ!” ริวกิพูดพลางคีบหมูลงกระทะเพิ่ม “เหมือนกัน” เควินพยักหน้า “วันนี้ใช้พลังสมองเยอะ ต้องชดเชย” พอร์ชหัวเราะ “พวกแกนี่นะ…” อะธีน่ามองภาพนั้นแล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ “พวกแก เราขอไปเข้าห้องน้ำนะ เดี๋ยวมา” เธอเดินฝ่าควันและผู้คนไปทางโซนห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวออกมา และตั้งใจจะเดินกลับไปที่โต๊ะเดิม แต่ก้าวยังไม่ทันพ้นมุมทางเดิน ร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า อะธีน่าชะงักทันที “อะธีน่า…” เสียงนั้น เธอจำได้ดี แม้ไม่อยากจำก็ตาม ตั้ม ลูกชายนักธุรกิจชื่อดัง คนที่เคยตามจีบเธออย่างไม่ลืมหูลืมตาในปีหนึ่ง คนที่ไม่ยอมรับคำว่า “ไม่” จนเรื่องบานปลาย ถึงขั้นพ่อของเธอ ต้องเข้าไปจัดการ หลังจากตั้มเคยสั่งพรรคพวกไปทำร้ายพอร์ช เควิน และคชา เพียงเพราะความเข้าใจผิดและความหลงตัวเอง ดวงตาของตั้มมองเธอจากหัวจรดเท้า แววตาที่อะธีน่าไม่เคยรู้สึกดีด้วย “ไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่นะ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มบาง “ดังใหญ่แล้วนี่… กระแสกับไอดอลลูกนายกอะไรนั่นน่ะ” อะธีน่าขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ น้ำเสียงนิ่ง แต่แข็งชัดเจน “หลีกทางด้วยค่ะ” ตั้มขยับเข้ามาอีกก้าว เหมือนตั้งใจขวางทาง “ใจเย็นสิ แค่คุยกันหน่อย—” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง “เอ๊ะ… นี่ใช่น้องอะธีน่ารึเปล่าคะ?” อะธีน่าหันไปตามเสียง เป็นผู้หญิงวัยทำงานคนหนึ่ง ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มที่ดูเป็นแฟนกัน ผู้หญิงคนนั้นตาเป็นประกาย “ใช่แน่ ๆ เลย คนที่เป็นกระแสกับโซล” ฝ่ายชายมองอะธีน่าชัด ๆ ก่อนจะพยักหน้า “แล้วก็… น้องสาวของแม็กซ์ Maxine Gamer ด้วยใช่ไหมครับ” บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที ตั้มชะงัก สีหน้าแข็งค้างไปเสี้ยววินาที อะธีน่าคลายใจเล็กน้อย เธอพยักหน้าให้ทั้งคู่ “ใช่ค่ะ” ผู้หญิงยิ้มกว้าง ขยับเข้ามายืนใกล้อะธีน่าอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นการกันพื้นที่ “ดีจังเลยค่ะ ที่ได้บังเอิญเจอกัน” น้ำเสียงเป็นมิตร แต่แฝงความระแวดระวัง ฝ่ายชายปรายตามองตั้ม น้ำเสียงสุภาพ แต่หนักแน่น “มีอะไรรึเปล่าครับ เหมือนน้องกำลังจะกลับโต๊ะเพื่อน?” ตั้มสบตาทั้งสองคน ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ขยับถอยหลังหนึ่งก้าว “ไม่มีอะไรหรอก” เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป อะธีน่าหลับตาลงชั่วครู่ หัวใจที่เต้นแรงค่อย ๆ สงบลง “ขอบคุณมากนะคะ” เธอพูดกับทั้งคู่จริงใจ “ถ้าไม่ได้คุณสองคน…” ผู้หญิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไรเลยค่ะ แต่น้องต้องระวังตัวด้วยนะคะ” อะธีน่าพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อน ๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า— คืนนี้ เธอเพิ่งรอดพ้นจากเงาอดีต เพราะน้ำใจของคนแปลกหน้า อีกครั้งหนึ่ง
บทล่าสุด
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 24
เกมที่ 1“โอเค เกมแรก”แม็กซ์ขยับตัวนั่งตรง“พี่เข้าป่า น้องเล่นเมจ”“ได้ค่ะ”อะธีน่าพยักหน้า“แต่ถ้าพี่โยนเกม หนูไม่แบกนะ”แม็กซ์หันมองทันที“พูดใหม่ดิ”“ถ้าพี่เล่นชิบหาย หนูก็ไม่แบกค่ะ”“ไอ้ฟาย”แม็กซ์หัวเราะลั่น“เปิดมาคือด่าพี่เลยนะ”แชตไหลเร็วขึ้นกว่าเดิมโอ๊ยยย ชอบคู่นี้พี่น้องบ้านนี้โคตรเรียลน้องสวยแต่พูดแมนมากกกกนี่แหละ น้องสาวพี่แม็กซ์ของจริงเกมแรกเปิดมาได้ไม่ถึงสามนาทีแม็กซ์เล่นแอสซาซินป่าบุกเลนบนอย่างดุขณะที่อะธีน่าเล่นเมจกลาง เดินเกมไวไม่แพ้กัน“พี่แม็กซ์ ขวาล่าง ๆ”อะธีน่าจ้องจอไม่กะพริบ“มันซ่อนพุ่มค่ะ”“เห็นละ”“เข้าเลยมั้ย”“เข้า!”จังหวะต่อมาแม็กซ์พุ่งเข้าไปเปิดไฟต์ทันทีอะธีน่ากดสกิลตามแบบไม่พลาดFirst Blood“โอ๊ย สวย!”แม็กซ์ตบโต๊ะเบา ๆ“เห็นมั้ย เกมมันต้องแบบนี้!”อะธีน่าหัวเราะ“เขาโง่เองค่ะพี่”“พูดดี ๆ”“ก็โง่จริงนี่คะ”“อีสัส”แม็กซ์หลุดขำ“ชอบว่ะ”ตาทั้งคู่ไหลลื่นจนชนะอย่างสวยงามและจบเกมแรกด้วย MVP ฝั่งอะธีน่าแม็กซ์หันมองทันที“อ้าว?”อะธีน่ายิ้มมุมปาก“ขอบคุณที่เป็นบันไดให้หนูนะคะ”“มึงนี่นะ…”“พี่ด่ากล้องอยู่ค่ะ”“เออ ด่าจริง”⸻เกมที่ 2เกมที่สองท
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 23
สายเรียกกลับบ้านอะธีน่ายืนมองเวทีอยู่ได้ไม่นานนักเสียงพิธีกรยังคงดังสลับกับเสียงกรี๊ดของแฟนคลับรอบลานกิจกรรมขณะที่โซลบนเวทียังคงเปล่งประกายราวกับเกิดมาเพื่อแสงไฟโดยแท้จริงเธอเผลอยืนดูอยู่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่งโดยไม่ทันรู้ตัวว่าแก้วเครื่องดื่มเย็นในมือเริ่มคลายไอเย็นลงไปแล้วแต่แล้ว—ครืด… ครืด…โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเธอสั่นขึ้นอะธีน่ากะพริบตาเบา ๆก่อนจะละสายตาจากเวทีและหยิบมือถือขึ้นมาดูบนหน้าจอขึ้นชื่อชัดเจนMax 💙เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย“ว่าไงคะ พี่แม็กซ์”ปลายสายมีเสียงจังหวะคีย์บอร์ดและเสียงพูดคุยเบา ๆ แทรกมาเหมือนเขากำลังจัดอะไรบางอย่างอยู่“อยู่ไหน”คำถามสั้น ๆ ตามสไตล์พี่ชายคนกลางดังขึ้นทันทีอะธีน่าหันมองรอบตัวคร่าว ๆ“อยู่ห้างค่ะ ขี่รถออกมาข้างนอกนิดหน่อย”“ดีเลย”เสียงของแม็กซ์ฟังดูอารมณ์ดีผิดปกติ“กลับบ้านมาได้ไหม วันนี้พี่มีสตรีม”อะธีน่าขมวดคิ้วนิด ๆ“แล้ว?”ปลายสายเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนจะได้ยินน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นธรรมดา แต่แอบมีลูกล่อลูกชนอยู่เต็มที่“แล้วพี่จะให้มานั่งเล่นด้วยไง”อะธีน่าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“หนูเนี่ยนะ”“ใช่”แม็กซ์ตอบทันที“วั
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 22
เช้าวันต่อมาแม้จะนอนไปหลายชั่วโมงแต่อะธีน่ากลับรู้สึกเหมือนไม่ได้พักเลยแม้แต่น้อยภาพกล่องของขวัญสีดำรูปถ่ายของเธอและข้อความจากเบอร์ปริศนายังคงวนอยู่ในหัวไม่ยอมจางเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครในบ้านเมื่อคืนไม่ใช่เพราะไม่กลัวแต่เพราะยังไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงโดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ลักพาตัวที่ผ่านมาไม่นานอย่างน้อย…เธออยากมีเวลาคิดด้วยตัวเองก่อนและเพราะแบบนั้นช่วงสายของวันนี้อะธีน่าจึงเลือกทำในสิ่งที่ช่วยให้เธอ “หายใจ” ได้ดีที่สุดออกไปข้างนอกคนเดียวเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันโปรดดังขึ้นในลานบ้านอะธีน่าสวมหมวกกันน็อก ปรับสายรัดให้แน่นก่อนจะขี่ออกจากคฤหาสน์ไปอย่างเงียบ ๆลมอ่อนของช่วงสายปะทะใบหน้าช่วยให้ความอึดอัดในอกค่อย ๆ เบาลงทีละนิดเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนไกลเพียงแค่อยากขี่รถเรื่อย ๆมองผู้คนมองเมืองและปล่อยให้สมองได้พักจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดสักชั่วโมงสองชั่วโมงสุดท้ายอะธีน่าก็มาจอดที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเธอเดินเข้าไปด้านในแบบเรียบง่ายวันนี้แต่งตัวสบายกว่าปกติ—เสื้อครอปแขนยาวสีเรียบ กางเกงยีนส์เอวสูง รองเท้าผ้าใบผมถูกรวบครึ่งหัวแบบไม่ตั้งใจให้เ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 21
งานทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีอย่างน่าทึ่งหลังจากโชว์จบผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยถึงคอลเลกชันของอะธีน่าไม่หยุดทั้งอาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงแขกที่มาร่วมงานต่างพูดถึงผลงานของเธอในทิศทางเดียวกัน“โดดเด่น”“ชัดเจน”“มีภาษาของตัวเอง”หลังลงจากเวทีอะธีน่าแทบไม่มีเวลาได้พักเพื่อน ๆ ต่างเข้ามากอด แสดงความยินดีอาจารย์หลายคนเดินเข้ามาชื่นชมด้วยตัวเองบางคนถึงขั้นขอถ่ายรูปกับเธอและพี่ชายทั้งสามไว้เป็นที่ระลึกบีมในลุค Apollo ยืนถือช่อดอกไม้สีขาวทองอย่างสง่างามแม็กซ์ที่ยังไม่ยอมถอดหมวกสปาร์ตันสีดำออกทั้งหมด กำลังโดนแฟน ๆ ของตัวเองแอบถ่ายไม่หยุดส่วนแจสเปอร์ก็ถูกเพื่อนของอะธีน่ารุมขอเซลฟี่ด้วยความชื่นชอบในลุค Hermesเสียงหัวเราะเสียงชื่นชมกลิ่นดอกไม้แสงแฟลชจากกล้องมือถือทุกอย่างอบอวลอยู่ในช่วงเวลาหลังเวทีนั้นอะธีน่ารับช่อดอกไม้จากซัมเมอร์เป็นช่อที่สามของคืนก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อย ๆ แต่มีความสุข“แกสุดยอดมากจริง ๆ”ซัมเมอร์พูดพลางเขย่าแขนเธอเบา ๆ“ฉันพูดจริงนะ นี่มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์จบแล้ว”“ใช่”ริวกิพยักหน้าแรง“นี่มันระดับเอาไปต่อยอดได้เลย”อะธีน่าหลุดหัวเราะเบา ๆ“พอเลยพวกแก เดี๋ยวล
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 20
อะธีน่าเดินกลับมาที่โต๊ะ สีหน้าพยายามนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาของเพื่อน ๆ ที่รู้จักเธอดี… ไม่มีทางมองไม่ออก “อะธีน่า” ริวกิเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น “เป็นอะไรปะ หน้าแกดูซีด ๆ” ซัมเมอร์วางตะเกียบลงทันที “ใครมาทำอะไรแกหรือเปล่า” อะธีน่านั่งลง วางมือบนตัก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง—แค่บางส่วน “เจอคนรู้จักเก่า” น้ำเสียงเธอเรียบ แต่สั้น “ไม่มีอะไรแล้ว” เพนนีขมวดคิ้ว “รู้จักเก่าแบบไหน” พอร์ชกับเควินสบตากันทันที ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน คชาเป็นคนพูดออกมา เสียงต่ำลงกว่าปกติ “…ตั้ม?” อะธีน่าเงยหน้ามอง ไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แค่นั้นก็พอแล้ว บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ เสียงฉ่าของหมูกระทะยังดัง แต่ไม่มีใครสนใจจะคีบต่อ พอร์ชกำมือแน่น “มันมาทำอะไรแกป่าว” “แค่พูด” อะธีน่าตอบทันที “แล้วก็ไป มีคนช่วยกันไว้” เควินถอนหายใจแรง “แม่ง… ยังไม่เลิกอีกเหรอวะ” ซัมเมอร์เอื้อมมือไปจับแขนอะธีน่า บีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “แกโอเคจริง ๆ ใช่ไหม” อะธีน่าพยักหน้า คราวนี้ยิ้มได้จริงขึ้นนิดหนึ่ง “โอเคแล้ว” เธอพูดชัด “ไม่เหมือนเมื่อ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 19
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะอะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่วันนี้เธอมาเองไม่มีรถตามไม่มีการ์ดมีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจการกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือกสายตาหลายคู่หันมองไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใครไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆแต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปนิ่งขึ้นมั่นคงขึ้นและมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้วเธอลงจากรถล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัยก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน“อะธีน่า!”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังซัมเมอร์โบกมือรัว ๆข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ“แกหายไปไหนมาเนี่ย!”ซัมเมอร์ถามทันที“ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ”อะธีน่าหยุดเดินยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ“ขอโทษนะ”เธอพูดเสียงเรียบ“มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”ริวกิมองเธออย่างพินิจก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ“นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ”อะธีน่าหัวเราะเบา ๆไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่อธิบาย“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี”เธอพูด“แค่นี้พอ”เพนนียิ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 11
สองวันหลังจากที่ชุดทั้งสามถูกเก็บเข้าห้องลับ เช้าวันนี้อะธีน่าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เธออาบน้ำ แต่งตัวเรียบเท่ตามสไตล์เดิม ก่อนจะเปิดห้องลับ และนำหุ่นเสื้อผ้าทั้งสามออกมาอย่างระมัดระวัง ตรวจความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย ตะเข็บ ผิวผ้า รายละเอียดเล็กที่สุด—ไม่มีสิ่งใดหลุดสายตา เมื่อท
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 10
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ ภายในห้องนอนของอะธีน่าในวันนี้ แทบไม่เหลือเค้าเดิมของห้องพักผ่อนอีกต่อไป โต๊ะเขียนหนังสือถูกดันไปชิดผนัง แทนที่ด้วยโต๊ะตัดผ้า หุ่นโชว์ตั้งเรียงอยู่ใกล้หน้าต่าง ผืนผ้าหลากเฉดสีถูกคลี่วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ เข็มหมุด กรรไกร สายวัด และแพตเทิร์นกระดาษ กระจาย
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 9
ยามค่ำคืนคลี่คลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ของ ตระกูลพิทักษ์วงศ์ แสงไฟสีอุ่นจากเสาโคมหน้าบ้านส่องสว่างเป็นแนว บรรยากาศสงบ แตกต่างจากความคึกคักของเมืองที่เพิ่งจากมา เวลา 20:30 น. อะธีน่าเดินเท้าเข้ามาทางประตูรั้ว กระเป๋าสะพายข้างหนึ่ง ถุงใส่วัสดุสำหรับ Final Project อีกข้าง การเดินทุกก้าวของเธอนั้นมั่น
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 8
อะธีน่ากำลังหยิบเนื้อผ้าที่เลือกไว้ แต่ทันใดนั้นก็พบว่าไม่ได้เตรียมเงินพกมาเพียงพอ โซลซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ยื่นมือเข้ามา “เดี๋ยวครับ ผมช่วยจ่ายเองครับ” ก่อนที่อะธีน่าจะทันปฏิเสธ เขากดจ่ายเงินด้วยรอยยิ้มสุภาพ อะธีน่าหยุดชะงักเล็กน้อย “ขะ… ขอบคุณค่ะ พี่โซล” น้ำเสียงของเธอเรียบ แต่แฝงความประหลาดใจ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ68.3K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย69.8K viewsท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.0K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)68.2K viewsปรารถนารัก คุณคู่หมาย
วานิลิน/แพรวลิน50 viewsทาสรักซาตานร้าย
เหนือเงารัตติกาล44 viewsถึงเวลาต้องหย่ารัก
Nira52 viewsคลื่นสวาททาสสิเน่หา nc 18++
มนต์ศิขริน410 views
