LOGINShare
บทที่ 18
Last Updated:
2026-01-26 08:53:59ยามสาย ณ คฤหาสน์ของโซล
แสงแดดส่องลงบนสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์ บรรยากาศเงียบสงบเกินกว่าจะคาดคิด ว่าที่นี่เพิ่งผ่านคืนอันตรายมาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง รถของบีมสตาร์ตเครื่องรออยู่แล้ว อะธีน่าหันไปพยักหน้าให้พี่ชาย ก่อนจะขยับก้าวตามไป “อะธีน่า” เสียงเรียกนั้นทำให้เธอหยุดเท้า หันกลับมา โซลยืนอยู่ไม่ไกล มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าดูนิ่งกว่าปกติเล็กน้อย ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ “ก่อนกลับ…” เขาเว้นจังหวะ “ขอคุยด้วยแป๊บหนึ่งได้ไหม” บีมมองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ “พี่จะรอในรถนะ” อะธีน่าพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับมาหาโซล ทั้งสองหยุดยืนใต้เงาต้นไม้ใหญ่ สายลมพัดผ่านเบา ๆ พาเอากลิ่นหญ้าและดินชื้นจาง ๆ มาแตะปลายจมูก โซลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบ “พี่คิดว่า… หลังจากนี้ เราควรติดต่อกันได้โดยตรง” เขาพูดตรงไปตรงมา “เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน หรือถ้า—” เขาหยุดคำพูดของตัวเองเล็กน้อย “ถ้าหนูไม่สบายใจ” อะธีน่ามองเขานิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “หนูเองก็คิดแบบนั้นค่ะ” เธอยิ้มบาง “หลังจากเรื่องเมื่อคืน… หนูไม่อยากแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้จักพี่อีกแล้ว” โซลหัวเราะเบา ๆ เหมือนโล่งใจ ทั้งสองแลกเบอร์โทรศัพท์กัน นิ้วของพวกเขาแตะกันเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างประหลาด “ถ้ามีอะไร โทรมาได้ตลอด” โซลพูดเสียงต่ำ “ไม่ต้องเกรงใจ” อะธีน่าพยักหน้า “เหมือนกันค่ะ พี่โซล” ในจังหวะนั้นเอง— เงาหนึ่งไหววูบอยู่หลังแนวพุ่มไม้ฝั่งรั้ว เลนส์กล้องสะท้อนแสงแดดวาบหนึ่ง ก่อนจะกดต่ำลงอย่างรวดเร็ว สายตาคู่หนึ่งจ้องมองมายังทั้งสองคน นิ่ง เงียบ และเต็มไปด้วยบางสิ่งที่อ่านไม่ออก ความสนใจ หรือ ความไม่พอใจ ไม่มีใครรู้แน่ชัด อะธีน่าหันกลับไปทางรถของบีม ก่อนจะหันมาพูดกับโซลอีกครั้ง “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ” น้ำเสียงเธอจริงใจ “ถ้าไม่มีพี่… หนูไม่รู้เลยว่าคืนนั้นจะจบยังไง” โซลสบตาเธอ ก่อนจะตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจน “พี่บอกแล้ว พี่เลือกเอง” อะธีน่าหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโค้งให้อย่างสุภาพ แล้วเดินกลับไปขึ้นรถ รถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากคฤหาสน์ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบ… ที่เหมือนจะมีบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำ โซลยืนมองรถคันนั้นจนลับสายตา ก่อนที่เขาจะรู้สึกได้—โดยสัญชาตญาณ วันนี้ เรื่องของอะธีน่า อาจยังไม่จบเพียงเท่านี้ ____________ รถของบีมเคลื่อนตัวออกจากเขตคฤหาสน์ ถนนทอดยาวอยู่ตรงหน้า แสงแดดยามสายสะท้อนผ่านกระจกหน้าเป็นริ้ว ๆ ภายในรถเงียบกว่าปกติ อะธีน่านั่งพิงเบาะ คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย มือวางบนตัก นิ้วขยับช้า ๆ อย่างคนกำลังคิดอะไรบางอย่าง บีมเหลือบมองน้องสาวเป็นระยะ ตั้งแต่ขึ้นรถมา เธอยังไม่พูดอะไรเลย “…เจ็บตรงไหนอีกไหม” เขาเปิดปากถามในที่สุด น้ำเสียงพยายามทำให้ฟังสบาย แต่แฝงความกังวลไว้ชัดเจน อะธีน่าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปยิ้มให้ “ไม่แล้วค่ะ แค่มึนหัวนิดหน่อย หมอบอกว่าอีกวันสองวันก็หาย” บีมขมวดคิ้ว “คราวหลัง รถมีอาการอะไร โทรหาพี่ก่อน เข้าใจไหม” “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอพยักหน้าเร็ว ๆ “ตอนนั้น หนูดันชะล่าใจเอง” บีมถอนหายใจยาว มือที่จับพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย “รู้ไหม ตอนที่ได้ข้อความ—” เขาเว้นจังหวะ “พี่แทบจะขับรถออกไปหาทันที” อะธีน่าก้มหน้าลง ปลายนิ้วกำเสื้อไว้แน่น “ขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่เป็นห่วง” บีมไม่ตอบ แต่ยื่นมือมาวางบนศีรษะเธอแล้วขยี้เบา ๆ ท่าทางคุ้นเคยตั้งแต่เด็ก “กลับบ้านก่อนเถอะ” เขาพูดเสียงต่ำ “ที่เหลือ ค่อยว่ากัน” รถแล่นผ่านแยกใหญ่ เสียงเมืองค่อย ๆ ดังขึ้นรอบตัว แต่ในหัวของอะธีน่ากลับยังเงียบ ภาพโกดัง สายฝน ความมืด และ… ใบหน้าของโซลในคืนก่อน เธอเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้นทันที ชื่อ โซล ปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้ติดต่อใหม่ อะธีน่ามองชื่อนั้นอยู่นาน ก่อนจะล็อกหน้าจอกลับไป หัวใจเต้นช้าลงอย่างประหลาด ราวกับรู้ว่ามีใครบางคนอยู่ปลายสายเสมอ รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนส่วนตัวของคฤหาสน์พิทักษ์วงศ์ ประตูรั้วใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก บ้าน… ที่ปลอดภัย ที่คุ้นเคย และเต็มไปด้วยคนที่รักเธอ อะธีน่าพิงศีรษะกับกระจก หลับตาลงเบา ๆ เธอกลับมาแล้ว แต่ในใจลึก ๆ เธอรู้ดีว่า หลังจากวันนี้ ชีวิตของเธอ… จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป _____ ทันทีที่อะธีน่าก้าวพ้นประตูบ้านเข้าไป และยังไม่ทันได้ถอดรองเท้า “อะธีน่า!” เสียงเรียกดังแทบพร้อมกัน อลิซรีบเดินเข้ามากอดลูกสาวแน่น มือสั่นเล็กน้อยทั้งที่พยายามเก็บอาการ เพชรยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเคร่งขรึมกว่าปกติ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างของลูกสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แม็กซ์กับแจสเปอร์ก็เข้ามาประกบอีกด้าน คนหนึ่งจับไหล่ อีกคนมองน้องสาวตาไม่กะพริบ “เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม” “หัวไปฟาดอะไรมาหรือเปล่า” “โทรศัพท์ไม่รับตั้งแต่เมื่อคืน รู้ไหมว่าพวกเรากลัวแค่ไหน” คำถามถาโถมเข้ามาไม่หยุด อะธีน่ายกมือขึ้นเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ เพื่อให้ทุกคนใจเย็นลง “หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ” เสียงเธอนุ่ม แต่ชัด “หมอตรวจให้แล้ว แค่ฟกช้ำกับแผลที่หัวนิดหน่อย” อลิซยังไม่ยอมปล่อยกอด เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก ก่อนจะค่อย ๆ คลายแขนออก “เข้าไปนั่งก่อน” เพชรเอ่ยเสียงนิ่ง แต่หนักแน่น “พ่ออยากฟังทุกอย่าง” ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ อะธีน่านั่งอยู่กลางโซฟา ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ เธอเริ่มเล่า ตั้งแต่ขับรถออกจากบ้าน รถเสียกลางทาง ฝนที่เทลงมาอย่างไม่ปรานี จนถึงรถอีกคันที่จอดเข้ามาใกล้เกินปกติ เสียงของเธอเรียบ ไม่แต่งเติม ไม่ลดทอน “…พวกเขาจำแม่ได้ค่ะ” อะธีน่าพูดช้า ๆ “บอกว่าแม่เป็นคนทำให้ชีวิตพวกเขาพัง” อลิซที่นั่งฟังอยู่ถึงกับกำมือแน่น ดวงตาที่เคยแข็งแกร่งสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที “สองคนนั้น…” เธอพึมพำ “แม่จำได้” เพชรหันมามองภรรยาทันที “คนที่เธอเคยจับ?” อลิซพยักหน้า น้ำเสียงเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด “คดีเก่า พวกเขาไม่เคยสำนึกผิด” เธอเงยหน้าขึ้น “ฉันคิดว่าเรื่องมันจบแล้วซะอีก” อะธีน่าเล่าต่อ ถึงโกดัง การดิ้นรน เศษแก้วในมือ และช่วงเวลาที่ทุกอย่างเกือบจะสายเกินไป “…แล้วพี่โซลก็เข้ามาค่ะ” เสียงเธอเบาลงโดยไม่รู้ตัว “เขาเห็นหนูถูกพาตัวไปตั้งแต่บนถนน เลยให้คนขับรถตามมา” ห้องทั้งห้องเงียบกริบ แม็กซ์ขมวดคิ้ว แจสเปอร์สบถเสียงต่ำ บีมกำหมัดแน่น เพชรเอนหลังพิงโซฟา สายตาคมขึ้นอย่างคนกำลังประเมินสถานการณ์ “เขาพาลูกไปที่ไหน” “คฤหาสน์ของเขาค่ะ” อะธีน่าตอบ “มีหมอ มีการ์ด ดูแลหนูตลอด พี่โซลไม่ทิ้งหนูเลย” อลิซหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะลืมขึ้นมาอีกครั้ง แววตาแข็งกร้าวอย่างที่อะธีน่าคุ้นเคยดี— สายตาของตำรวจหญิงที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร “เรื่องนี้ไม่จบง่าย ๆ แน่” อลิซพูดชัดถ้อยชัดคำ “พวกนั้นกล้าทำถึงขนาดนี้ แปลว่าต้องคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรจะเสียแล้ว” เพชรพยักหน้า “พ่อจะจัดการเรื่องความปลอดภัยใหม่ทั้งหมด” แจสเปอร์หันมามองน้องสาว น้ำเสียงต่ำ แต่หนัก “จากนี้ออกไปไหน บอกพวกเราทุกครั้ง เข้าใจไหม” อะธีน่าพยักหน้า “เข้าใจค่ะ” แม็กซ์เอนตัวมาข้างหน้า มองอะธีน่าตรง ๆ “แล้วผู้ชายคนนั้น… โซล” อะธีน่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบตามตรง “เขาช่วยหนูจริง ๆ ค่ะ” “ถ้าไม่มีเขา… หนูไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความตึงเครียด หากเป็นความคิดที่แต่ละคนกำลังประมวลผล อลิซมองลูกสาว สายตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “แม่ดีใจที่หนูปลอดภัย” เธอเอื้อมมือไปจับมืออะธีน่า “ที่เหลือ แม่กับพ่อจะจัดการเอง” อะธีน่าพยักหน้า ความหนักในอกที่กดทับมาตลอดสองวัน ค่อย ๆ คลายลงทีละนิด เธอกลับถึงบ้านแล้วจริง ๆ แต่เธอก็รู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีที่โซลเลือกขับรถตาม และยื่นมือเข้ามาในความมืดของเธอ เส้นทางชีวิตของเธอ ได้เชื่อมโยงกับเขา อย่างไม่มีทางย้อนกลับได้อีกต่อไป
Latest chapter
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 19
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะอะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่วันนี้เธอมาเองไม่มีรถตามไม่มีการ์ดมีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจการกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือกสายตาหลายคู่หันมองไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใครไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆแต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปนิ่งขึ้นมั่นคงขึ้นและมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้วเธอลงจากรถล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัยก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน“อะธีน่า!”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังซัมเมอร์โบกมือรัว ๆข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ“แกหายไปไหนมาเนี่ย!”ซัมเมอร์ถามทันที“ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ”อะธีน่าหยุดเดินยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ“ขอโทษนะ”เธอพูดเสียงเรียบ“มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”ริวกิมองเธออย่างพินิจก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ“นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ”อะธีน่าหัวเราะเบา ๆไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่อธิบาย“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี”เธอพูด“แค่นี้พอ”เพนนียิ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 18
ยามสาย ณ คฤหาสน์ของโซล แสงแดดส่องลงบนสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์ บรรยากาศเงียบสงบเกินกว่าจะคาดคิด ว่าที่นี่เพิ่งผ่านคืนอันตรายมาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง รถของบีมสตาร์ตเครื่องรออยู่แล้ว อะธีน่าหันไปพยักหน้าให้พี่ชาย ก่อนจะขยับก้าวตามไป “อะธีน่า” เสียงเรียกนั้นทำให้เธอหยุดเท้า หันกลับมา โซลยืนอยู่ไม่ไกล มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าดูนิ่งกว่าปกติเล็กน้อย ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ “ก่อนกลับ…” เขาเว้นจังหวะ “ขอคุยด้วยแป๊บหนึ่งได้ไหม” บีมมองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ “พี่จะรอในรถนะ” อะธีน่าพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับมาหาโซล ทั้งสองหยุดยืนใต้เงาต้นไม้ใหญ่ สายลมพัดผ่านเบา ๆ พาเอากลิ่นหญ้าและดินชื้นจาง ๆ มาแตะปลายจมูก โซลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบ “พี่คิดว่า… หลังจากนี้ เราควรติดต่อกันได้โดยตรง” เขาพูดตรงไปตรงมา “เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน หรือถ้า—” เขาหยุดคำพูดของตัวเองเล็กน้อย “ถ้าหนูไม่สบายใจ” อะธีน่ามองเขานิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “หนูเองก็คิดแบบนั้นค่ะ” เธอยิ้มบาง “หลังจากเรื่องเมื่อคืน… หนูไม่อยากแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้จักพี่อีกแล้ว” โซลหัวเ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 17
ค่ำคืนเดียวกัน ณ คฤหาสน์ของโซล หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายตลอดทั้งวัน โซลได้จัดห้องนอนอีกห้องหนึ่งให้เธอพัก เป็นห้องว่างที่อยู่ติดกับห้องของเขาพอดี เรียบง่าย สะอาด และปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตอนนี้ หลังอาบน้ำเสร็จ อะธีน่าเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนแขนกุดสีอ่อน ที่เพิ่งแวะซื้อจากร้านเสื้อผ้าเล็ก ๆ ใกล้บ้านโซลเมื่อตอนเย็น ผมยาวถูกปล่อยสบาย ๆ พาดบ่าบางส่วน ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางดูอ่อนโยนกว่าปกติ เธอนั่งอยู่บนเตียง กำลังจัดของเล็กน้อย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบา ๆ ก๊อก ก๊อก “พี่เข้าไปได้ไหม” “ค่ะ” ประตูถูกเปิดออก โซลก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “แค่จะมาดูว่า ห้องนี้โอเคไหม นอนได้หรือเปล่า” อะธีน่าพยักหน้า “โอเคมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่จัดการให้ทุกอย่าง” โซลมองไปรอบห้องอย่างพอใจ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เตียงเพื่อดูผ้าม่านและไฟหัวเตียง “ถ้ามีอะไรขาดเหลือบอกพี่ได้เลยนะ—” ยังไม่ทันพูดจบ ปลายเท้าของเขากลับสะดุดผ้าที่ห้อยลงมาจากปลายเตียง ร่างสูงเซถลาไปข้างหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว “เฮ้ย—!” โซลเสียหลักเต็มแรง พุ่งตรงไปทางอะธีน่าที่กำลังนั่งอยู่ เธอเบิกตากว้
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 16
รถตู้สีดำค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณข้างถนนสายเดิมสถานที่ที่ทุกอย่างเกิดขึ้นเมื่อคืนยังคงเงียบสงบเหมือนไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นคนขับดับเครื่องยนต์การ์ดสี่คนลงจากรถก่อนเป็นอันดับแรกสายตาทุกคู่กวาดมองรอบบริเวณอย่างระมัดระวังโซลก้าวลงมาจากรถตามก่อนจะหันไปหาอะธีน่าที่นั่งอยู่ด้านใน“ลงมาได้ แต่ค่อย ๆ นะ”อะธีน่าพยักหน้าเปิดประตูลงมาอย่างระมัดระวังแม้ร่างกายจะยังระบมอยู่บ้าง แต่วันนี้เธอดูดีขึ้นกว่าตอนเช้ามากรถของเธอยังคงจอดอยู่ตำแหน่งเดิมเหมือนถูกทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนทันทีที่เห็นรถคันคุ้นตาหัวใจของอะธีน่าก็โล่งขึ้นเล็กน้อย“ยังอยู่ครบจริง ๆ ด้วย…”เธอรีบเดินไปเปิดประตูรถหยิบกระเป๋า โทรศัพท์ และของใช้ส่วนตัวออกมาอย่างรวดเร็วโซลยืนรออยู่ไม่ไกลสายตายังคงคอยสังเกตรอบข้างตลอดเวลา“ของครบไหม” เขาถาม“ครบค่ะ”อะธีน่าตอบพร้อมถอนหายใจโล่งอก“ดีนะที่พวกนั้นไม่ได้สนใจของพวกนี้เลย”เธอปิดประตูรถดัง “ปัง”แต่จังหวะนั้นเอง สายตาของอะธีน่ากลับหยุดอยู่ที่รถของตัวเองแทนที่จะเดินกลับไปขึ้นรถตู้ทันทีเธอกลับยืนนิ่ง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างโซลมองอย่างสงสัย“มีอะไรหรือเปล่า”อะ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 15
ภายในคฤหาสน์พิทักษ์วงศ์บรรยากาศที่เคยสงบเรียบร้อยในทุกเช้าวันนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนอลิซ—อดีตตำรวจหญิงผู้เด็ดขาด—กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นใบหน้าสงบนิ่ง แต่แววตาคมกริบราวกับกำลังประเมินสถานการณ์อยู่ตลอดเวลาบีม แม็กซ์ และแจสเปอร์ นั่งอยู่ไม่ไกลทุกคนต่างมีสีหน้ากังวลเพราะตั้งแต่เมื่อคืน…อะธีน่าไม่กลับบ้านโทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้รถที่เธอขับออกไปก็ยังไม่กลับเข้ามาในโรงจอด“อะธีน่าไม่เคยหายไปทั้งคืนแบบนี้”แม็กซ์พูดขึ้นเสียงเครียด“ต่อให้ไปค้างกับเพื่อน ก็ต้องส่งข้อความบอกก่อนตลอด”แจสเปอร์พยักหน้าเห็นด้วยมือยังกำโทรศัพท์แน่น“ผมลองเช็กโลเคชันมือถือแล้ว แต่เหมือนปิดเครื่องไปตั้งแต่เมื่อคืน”บีมที่นั่งเงียบมาตลอด ขมวดคิ้วความเป็นพี่ชายคนโตทำให้เขานิ่งกว่าคนอื่นแต่ความกังวลในแววตาก็ชัดเจนไม่แพ้กัน“แม่ครับ…”เขาหันไปหาอลิซ“เราควรไปแจ้งความไหม”อลิซกำลังจะตอบแต่ทันใดนั้น—เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นทุกคนในห้องหันไปมองพร้อมกันทันทีอลิซหยิบขึ้นมาดูเป็นข้อความจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคยเธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเปิดอ่านข้อความสั้น ๆ ปรากฏบนหน้าจอ—[อะธ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 14
แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อน กระทบเปลือกตาที่ปิดสนิทของอะธีน่าอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามา คือ ความหนัก ที่ศีรษะ และความตึงรั้งที่มือขวา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพดานสีขาวสะอาดตา กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ และความเงียบที่ไม่คุ้นเคย อะธีน่ากระพริบตาช้า ๆ พยายามเรียบเรียงภาพในหัว โกดัง… ฝน… แรงกระแทก… ความมืด เธอขยับตัวเล็กน้อย ความเจ็บแล่นแปลบที่ขมับจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มือของเธอถูกยกขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ นิ้วสัมผัสกับผ้าปิดแผลที่ขมับ และผ้าพันแผลที่ฝ่ามือ—แน่น แต่ถูกพันอย่างประณีต มีคนดูแล… อะธีน่าพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่แรงในร่างกายยังไม่กลับมาเต็มที่ เธอจึงเอนตัวพิงหัวเตียงแทน สายตากวาดมองไปรอบห้อง ห้องกว้าง สะอาด เงียบ เฟอร์นิเจอร์เรียบหรูแต่ไม่โอ่อ่าเกินไป เป็นสไตล์ที่ดูเป็นระเบียบ และ… ไม่ใช่ห้องของเธอ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย “นี่ที่ไหน…” เสียงของเธอแหบพร่า เบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ร่างสูงในเสื้อยืดสีเข้มก้าวเข้ามา ถือถาดยากับแก้วน้ำในมือ อะธีน่าชะงัก “…พี่โซล?”
You may also like
เมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์88.7K viewsวิศวะลวงรักร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์39.3K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก371.5K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว349.1K viewsพันธะเมียแสนชัง
อินทุภา635 viewsตรวนรักพญามาร
ณิการ์139 viewsพันธะเลือดมาเฟีย
ปุยเมฆหอมหวาน112 viewsสวาทรักพ่อสามี
ิิิิดอกบุหงา-2537349 views
