บทที่ 4 "กูไม่ได้สนใจใครขนาดนั้น"

"กูไม่ได้สนใจใครขนาดนั้น"

เขาพูดเหมือนกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ ธรรมดาและว่างเปล่าเกินไป แต่ใจผมกลับนิ่งสนิทไปเลย

POV: Aiden

หลังจากประชุมเสร็จ พี่เลี้ยงแจ้งเรื่องห้องพักซึ่งแบ่งตามสถาบัน ภามกับคินอยู่ด้วยกัน ส่วนผมกับเซนก็ไม่ต้องเดา มหาวิทยาลัยปราณบุรีส่งมากันแค่นี้ ยังไงก็ต้องจับคู่กันเองอยู่แล้ว ห้องพักของพวกเราอยู่ชั้นเดียวกัน แต่คนละฝั่งทางเดิน

รีสอร์ตที่ดูสงบนิ่งจากภายนอก พอเข้ามาอยู่จริงกลับมีรายละเอียดซ่อนอยู่ทุกตารางนิ้ว กลิ่นอโรมาอ่อน ๆ ที่อบอวลตามโถงทางเดิน เสียงคลื่นที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างและแสงสีทองอบอุ่นจากโคมไฟ ทุกอย่างถูกออกแบบมาเพื่อดึงจังหวะชีวิตของผู้มาเยือนให้ช้าลงตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มรับบริการด้วยซ้ำ

ผมนอนมองเพดาน นึกถึงโจทย์ที่พี่เลี้ยงพูดในห้องประชุม ไม่ใช่แค่ทำสปาแล้วจบ แต่ต้องทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าได้กลับไปในเวอร์ชันที่ดีขึ้น ยาก... แต่โคตรน่าสนุก ถ้าไม่ติดว่าในหัวผมตอนนี้มีแต่ชื่อ 'ภาม' วนอยู่เต็มไปหมด ผมคงมีสมาธิคิดงานได้มากกว่านี้

เซนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ มันยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจกอย่างใจเย็นเกินมนุษย์ ส่วนผมน่ะเหรอ... ใจเย็นไม่ลงแล้ว

"เออ มึงว่า..." ผมเว้นจังหวะ "คุณภามนี่เขามีแฟนยัง"

เซนยังไม่หันมา มันสะบัดผ้าขนหนูเบา ๆ

"มึงถามคำถามนี้รอบที่สองในรอบหนึ่งนาทีแล้วนะเด้น"

"ก็กูแค่อยากรู้ตามประสาคนต้องทำงานทีมเดียวกัน"

"อ๋อ..." มันลากเสียงยาว หันมามองยิ้ม ๆ "ทำงานทีมเดียวกันนี่ต้องเช็กสถานะหัวใจด้วย?"

ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที

"มึงอย่าทำเสียงจับโป๊ะกูแบบนั้นดิ"

"แล้วกูจับได้ไหมล่ะ"

ผมหลุดหัวเราะกลบเกลื่อน "กูเนี่ยนะจะจริงจัง มึงก็รู้ว่ากูรักอิสระจะตาย"

ประโยคนั้นควรฟังดูมั่นใจ แต่เสียงผมดันเบาหวิวผิดปกติ

เซนเดินมานั่งลงที่ปลายเตียง คราวนี้แววตาซุกซนของมันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมานิดหนึ่ง

"สายตามึงไม่ใช่เล่น ๆ แล้วเด้น กูเห็นมึงมองเขาตั้งแต่ในห้องประชุม ยันออกมาที่ล็อบบี้มึงยังตามไปแหย่เขาไม่เลิก ถ้าแบบนี้ไม่เรียกสนใจ มึงจะให้กูเรียกว่าอะไร"

ผมเงียบไป ความจริงมันคือความสนใจ... แต่ไม่ใช่ในแบบที่ผมคุ้นเคย ปกติถ้าผมเห็นใครน่ารักก็แค่มอง เห็นใครน่าสนใจก็แค่อยากคุย มันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แต่กับภาม มันเหมือนมีอะไรบางอย่างสะกิดอยู่ในอกตั้งแต่วินาทีที่เห็นเขาใต้ต้นดอกเกด

"กูก็แค่..." ผมหาคำพูดที่เหมาะสมไม่เจอ

เซนยิ้มบาง ๆ "ระวังไว้หน่อยก็ดี คนแบบภามน่ะ ถ้ามึงตกหลุมไปแล้ว กูว่าปีนกลับขึ้นมายาก"

ผมนิ่งไป เพราะมันพูดถูกจนน่าหงุดหงิด ผมนึกถึงรอยยิ้มบางเบาตอนเขาประคองลูกนก นึกถึงเสียงนิ่ง ๆ ตอนพูดว่า "งั้นก็อย่าจีบ" นึกถึงใบหน้าเรียบเฉยที่ไม่เคยตั้งใจทำให้ใครใจสั่น คนอะไรอยู่เฉย ๆ ก็ดึงสายตาชะมัด

"ใครบอกว่ากูคิดจะปีนออกกันล่ะ" ผมพึมพำเบา ๆ

เซนหันขวับมามองทันที "หนักนะมึงน่ะ"

ผมยิ้ม "เออ กูก็เริ่มรู้สึกแล้วเหมือนกัน"

POV: Kin

อีกฝั่งหนึ่งของทางเดิน... ห้องของผมกับภาม ผมปิดประตูลงเบา ๆ วางกระเป๋าไว้ข้างเตียง

ห้องพักขนาดกว้างขวางทอดตัวยาวออกไปสู่ระเบียงรับลมทะเล แต่ทันทีที่มีภามอยู่ด้วย มวลอากาศรอบตัวกลับดูแคบลงอย่างประหลาด ผมเดินไปดึงผ้าม่านออก ปล่อยให้ลมภายนอกพัดเข้ามา ไม่รู้ว่าอยากรับลมจริง ๆ หรือแค่อยากหาอะไรทำเพื่อกลบเสียงหัวใจตัวเองกันแน่

"ได้อยู่ห้องเดียวกับมึงแค่สองคน... ก็ดีเหมือนกันนะ" ผมพูดลอย ๆ

ภามที่กำลังจัดของปรายตามามอง "ทำไม"

คำถามสั้นสนิทตามสไตล์ แต่ผมกลับต้องใช้เวลาครึ่งวินาทีเพื่อจัดการความรู้สึกตัวเอง

"ก็... สบายใจดี"

ภามไม่ตอบ เขาหันกลับไปหยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าต่อ เงียบเหมือนเดิม นิ่งเหมือนเดิม แต่มุมปากของเขากลับขยับขึ้นนิดหนึ่ง... นิดเดียวเท่านั้นจนถ้าไม่สังเกตคงไม่มีทางเห็น

"มึงนี่นะ" ผมบ่นเบา ๆ ขณะนั่งลงที่ปลายเตียง "พูดน้อยไม่พอ เวลามึงไม่พูดก็ยังทำให้คนรอฟังทรมานอีก"

ภามพับเสื้อวางลงในตู้

"มึงพูดเยอะ"

ผมหัวเราะ "เออ รู้"

"น่ารำคาญ"

น้ำเสียงยังคงเรียบสนิท แต่ไม่ได้คมพอจะผลักใครออกไปจริง ๆ ผมรู้จักภามมานานพอจะรู้ว่าคำว่า 'น่ารำคาญ' ของเขามีหลายระดับ และประโยคเมื่อกี้... ไม่ได้แปลว่าไล่

ความเงียบทิ้งตัวลงระหว่างเรา มีเพียงเสียงลมพัดผ้าม่านและเสียงภามขยับของในกระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ

ผมมองภาพนั้นนิ่ง ๆ ภามเป็นคนที่ดูเหมือนไม่ต้องการให้ใครดูแล แต่ในความจริง คนที่ดูเหมือนไม่ต้องการใครที่สุดนั่นแหละ ที่ทำให้คนอื่นอยากอยู่ข้าง ๆ มากที่สุด

"มึงโอเคเปล่าวะ" ผมถามขึ้นอย่างชั่งใจ

ภามหันมา "ทำไมต้องไม่โอเค"

"ก็... ต้องมานอนห้องเดียวกับกู"

ภามนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "กูไม่ได้สนใจใครขนาดนั้น"

ผมเงยหน้าขึ้นทันที เขาพูดเหมือนมันเป็นแค่เรื่องสภาพอากาศ ธรรมดาเกินไป... แต่หัวใจผมกลับหน่วงจนก้าวขาไม่ออก คำตอบนั้นควรทำให้ผมโล่งใจเพราะอย่างน้อยภามก็ไม่ได้อึดอัด แต่มันกลับตอกย้ำสถานะของผมให้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ดีแล้ว... อย่าสนใจใครเลย อย่ามองใครด้วยสายตาแบบนั้น และที่สำคัญ... อย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้นเลย เพราะแค่ได้อยู่ใกล้ขนาดนี้ มันก็เกินกว่าที่กูควรรู้สึกไปไกลแล้ว

ภามปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหันมามองผม "คิน พรุ่งนี้ประชุมกี่โมง"

ผมชะงักก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอ แน่นอน... สำหรับภาม สุดท้ายทุกอย่างก็ต้องวนกลับมาเรื่องงานเสมอ

"เก้าโมง แต่ก่อนประชุมพี่เลี้ยงให้ลงไปดูสปาโซนกับห้องประเมินสุขภาพก่อน"

ภามพยักหน้า "ดี ต้องรู้ flow จริง ก่อนออกแบบประสบการณ์ให้ลูกค้า"

ผมมองเขาแล้วยิ้มมุมปาก "นี่แหละเหตุผลที่กูบอกว่ามึงเก่ง"

ภามเหลือบสายตามามอง "เริ่มอีกแล้ว น่ารำคาญ"

ผมหัวเราะเบา ๆ และครั้งนี้... ผมเลือกที่จะไม่เถียง