LOGINกลิ่นหอมที่ตราตรึงใจในวันที่เจ็บปวด ทำให้เขาออกตามหาเจ้าของกลิ่นจนแทบพลิกแผ่นดินหา จะมีไหม โอกาสที่เขาได้พบเจอเธอเพื่อที่จะได้เอ่ยขอบคุณ
View More"Aduh, perutku sakit banget, Mas. Kayaknya mau melahirkan."
"Halah, tahan dulu sakitnya. Besok aja kalau mau melahirkan. Hari ini aku sibuk," katanya sambil mengibaskan tangan.
Aku yang memegangi tangannya langsung menoleh tidak percaya. Benarkah dia barusan mengatakan itu?
Sungguh, tidak aku sangka kalimat itu keluar dari mulut dia. Ah, sangat tidak masuk akal, tapi memang kelakuan dia selalu begitu.
"Tapi, Mas—" Aku memejamkan mata, kemudian menarik napas panjang. Menatap suamiku yang tampak kesal. Dia terlihat tidak suka.
"Kamu itu susah banget dibilangin. Tunda aja acara melahirkan itu."
Aku memegangi perut buncit, menatap miris ke Mas Reno yang pergi dari rumah. Dengan tertatih, aku keluar rumah. Mobil suamiku sudah tidak ada lagi di parkiran.
"Tolong!" teriakku lirih. Tidak ada siapapun yang mendengar. Rumah tetangga pada sepi. Aku mengusap keringat di dahi, perutku sakit sekali.
Mas Reno memang benar-benar. Dia tidak mau tahu urusanku. Aku mengusap dahi yang berkeringat. Sepi, tidak ada siapa pun.
Dengan susah payah, aku mengambil dompet dan ponsel di dalam. Kemudian mengunci pintu rumah. Dengan kondisi seperti ini, aku sulit sekali untuk berjalan.
Baru berjalan beberapa langkah di jalan besar, aku berpapasan dengan tetangga depan rumah. Ketika melihatku, dia terlihat panik.
"Loh, Bu Nina kenapa jalan sendirian? Aduh, mukanya kok pucat gitu?" tanyanya sambil membantu menopang tubuhku.
Alhamdulillah. Ada tetangga yang lewat. Aku memegangi tangannya. Sesekali mengatur napas.
"Tolong saya, Bu. Saya mau melahirkan," kataku sambil menatapnya.
"Ya ampun, sebentar saya keluarin mobil dulu, Bu." Tetanggaku langsung melangkah cepat ke rumahnya. Dia mengeluarkan mobil.
Kami menuju ke rumah sakit. Aku mengusap wajah, menatap keluar kaca mobil. Sesekali, aku membaca shalawat. Mengusap perut, berusaha agar tidak berteriak.
"Kamu memang tidak punya perasaan, Mas," gumamku sambil mengigit bibir.
***
"Selamat, Bu. Anaknya laki-laki. Tampan."
Aku menggendong bayi laki-laki yang diserahkan oleh dokter. Tampak tenang, membuatku tersenyum. Bayi yang sejak dulu aku nantikan kelahirannya di dunia.
"Saya perlu hubungi Pak Reno, Bu?" tanya tetanggaku tadi. Dia sepertinya hendak pulang, tapi terlihat bahagia ketika aku menunjukkan bayiku padanya.
"Tidak perlu. Terima kasih udah nganterin ke rumah sakit, sekaligus nemenin, Bu. Sekali lagi terima kasih." Aku tersenyum padanya.
"Saya malah senang, Bu. Ibu bantu saya banyak. Masa saya gak pernah bantu Ibu. Saya permisi dulu, Bu. Masih ada kerjaan di rumah." Tetanggaku mengusap lenganku, kemudian pamit pada bayi yang kugendong, meskipun tau bayi itu tidak akan merespon apa-apa.
"Iya. Jangan kasih tau suami saya kalau saya sudah melahirkan, ya, Bu."
Meskipun tetanggaku tampak kebingungan, tapi dia tetap mengangguk. Kemudian keluar dari ruang rawatku. Aku menatap ponsel, kemudian menyimpannya. Pandanganku tertuju ke bayi yang baru saja menggeliat. Tampak lucu.
Ada kemarahan besar di hatiku. Aku mengusap dahi.
"Selamat datang di dunia, Nak." Aku mengusap pipinya, berbisik lembut.
"Sayangnya, Papa kamu tidak peduli," lanjutku. Bayi yang kugendong tidak terusik sama sekali. Dia masih terlihat tenang, membuatku kembali tersenyum.
Aku mengusap pipi bayi yang masih merah itu. Papa yang mengazani bayiku. Sekarang, sedang di kantin, bersama Mama. Memang keluargaku sudah tau kalau aku akan melahirkan, tadi sempat diberitahukan kabarnya oleh tetangga.
Ah, anak pertama kami. Ternyata, Mas Reno sama sekali tidak peduli. Ponselku berdering. Dia baru saja menelepon. Aku menggeser tombol berwarna hijau, kemudian menyalakan loudspeaker.
"Kamu di mana? Kok gak ada di rumah? Terus berantakan kayak gitu. Kamu itu gak beres jadi istri. Kerjaan cuma di rumah doang." Dia terdengar kesal sekali di seberang sana.
Salah satu sudut bibirku terangkat. Aku menatap lurus ke depan, terpikir oleh kejadian sebelum aku melahirkan tadi.
Mas Reno yang tidak peduli. Segala tentang dia yang selalu bergantung denganku. Lalu dia minta apalagi sekarang? Dasar tidak tau diuntung.
"Terserah." Aku mengatakannya pelan, tapi langsung membuatnya terdengar kesal.
"Loh, kok jawabannya terserah? Halo, Nina?"
Tanpa mengatakan apa pun lagi, aku mematikan telepon. Mengembuskan napas pelan. Dari dulu sampai sekarang, Mas Reno memang begitu, tapi aku tidak menyangka dia tidak peduli dengan kehamilanku.
Denting pelan terdengar dari ponselku. Ada pesan masuk dari sahabat lama. Beberapa foto yang dikirimkan. Buru-buru aku mengunduh foto itu. Biasanya dia hanya mengirimkan berita penting dan itu semua tentang Mas Reno.
Mataku mengerjap pelan. Foto Mas Reno, mertua, juga iparku yang sedang jalan-jalan ke rekreasi mahal. Juga restoran mewah.
"Oh, jadi ini yang kamu bilang sibuk?" bisikku.
Aku tidak sakit hati, tapi lucu saja melihatnya. Pria yang tidak tau diuntung ini kembali berulah ternyata. Dasar hanya benalu.
Sibuk menghabiskan uang? Wow.
Parahnya lagi, itu semua uangku. Selama kami menikah, tidak pernah Mas Reno memberikan nafkah. Kehidupan kami bergantung ke usahaku.
Sayangnya, semua tabungan sudah aku belikan aset dan semuanya atau nama Mas Reno. Ah, benar-benar menyebalkan, bukan?
Itu hal yang paling tidak masuk akal yang pernah aku lakukan.
"Ini bukan sekali atau dua kali."
Aku mengepalkan tangan. Pandanganku tertuju ke bayi yang masih tenang.
"Papamu sudah merasa kaya, Nak," kataku dengan senyum miris.
Kejadian tadi, membuatku berpikir ulang tentang cinta Mas Reno padaku. Tentang segala yang aku berikan padanya. Selama ini, dia menganggap aku ini apa?
"Aku akan membuatmu miskin kembali, Mas."
***
SP. Diffuser Love 3.3 จบตอนพิเศษ“ที่รัก กลับบ้านกันครับ” แต่นั่งคุยได้ไม่นาน สามีสุดหล่อก็เดินข้ามถนนมาตามถึงบ้านพ่อเลย“โห ห่างกันบ้างเถอะครับ ให้ผมอยู่กับคนสวยบ้าง” คาร์โลว์รีบแกล้งพี่คริสติน แล้วพออีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้าง ๆ ฉัน น้องชายยิ่งส่ายหน้าเอือมระอากับท่าทางไม่ยี่หระจากคนมาใหม่“ไม่เอา เมียพี่ พี่หวง”“เฮ้อ ไม่เคยชินสักทีเวลาพี่เป็นแบบนี้” คาร์โลว์แซวทั้งยังหัวเราะอย่างสนุกที่ได้แกล้งพี่คริสแบบนี้ณ สนามแข่งรถเสียงเพลง เสียงร้องเชียร์ เสียงโห่ร้องชอบใจดังกระหึ่มไปทั่วทุกสารทิศ ภายในห้องรับรอง VVIP ถูกจับจองด้วยกลุ่มของญาตินักแข่ง ทั้งฉัน พ่อ สามี และน้องอลิซกับครอบครัว เราพักอยู่ที่ห้องนี้ระหว่างดูการแข่ง กล้องถ่ายรูปตัวใหญ่ถูกยกขึ้นมารัวชัตเตอร์ถ่ายรูปน้องชายไว้ตั้งแต่ที่เดินออกมาเตรียมตัวต่าง ๆ กระทั่งน้องก้าวขึ้นรถในจังหวะที่เปลี่ยนตัวนักแข่ง ภาพเหล่านั้นฉันไม่ลืมที่จะบันทึกไว้ถ้าจำไม่ผิด สามีเล่าให้ฟังคร่าว ๆ ว่าในหนึ่งรอบจะมีนักแข่งสองคนเปลี่ยนกันขับคนละครึ่งของระยะทาง ในวันนี้ที่เป็นการแข่งขันวันแรก คาร์โลว์ขับเป็นคนที่สอง เมื่อน้องสับเปลี่ยนตัวกับรุ่นพี่นักแข
SP. Diffuser Love 3.2ใช้เวลาสักพักก็กลับมาถึงบ้านหลังใหญ่ บ้านที่เมื่อก่อนมีแค่ฉันกับน้องชายอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้ที่บ้านขยายใหญ่ขึ้น พร้อมกับคนงานภายในบ้านที่เข้ามาอยู่ เพื่อทำให้การใช้ชีวิตของฉันสะดวกสบายขึ้น ทุกการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ล้วนเกิดจากสามีของฉันที่คอยเอื้ออำนวยความสะดวกสบายให้“วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ?” รีบถามคนรักเมื่อเราทั้งคู่เดินกลับเข้ามาที่ห้องนอนส่วนตัว“พี่เวียนหัวทั้งวันเลย ลืมผ้าห่มหนู”“คิกคิก ติดกลิ่นมากเลยเหรอคะ?” หัวเราะคิกคักยามได้แซวสามี ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ยกมือประคองใบหน้าของสามีให้โน้มต่ำลง แล้วจูบที่ริมฝีปากเบา ๆ เป็นการปลอบโยนคนลืมผ้าห่ม“ติดมากเลยครับ อยากพาไปทำงานด้วยเลย” คนตัวโตเอ่ยอ้อนเสียงแผ่ว ทั้งยังยกแขนโอบรอบเอวฉันไว้หลวม ๆ เพื่อออดอ้อน“ไม่ได้ค่ะ หนูมีงานต้องทำเหมือนกันนะ”“รู้ครับ งั้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดกัน อยากกอดจะแย่แล้ว” คนตัวสูงรีบบอกพร้อมกับประคองฉันให้เข้าห้องน้ำเพื่อช่วยอาบน้ำแต่งตัวให้ ช่วงนี้ฉันหลับเร็วมาก ยังไม่ทันจะสามทุ่มก็หลับป๊อกแล้ว ดังนั้นสามีเลยต้องรีบอาบน้ำให้ตั้งแต่หกโมงเย็น ป้องกันฉันหลับไปก่อนที่จะได้อาบน้ำ“ท้องโตขึ้นไหม?
SP. Diffuser Love 3ครอบครัว...ใครจะไปคิดว่าทันทีที่รู้ว่าท้อง ทั้งคนรักและน้องชายจะเล่นใหญ่ขนาดนี้ ทำห้องเด็กไว้ตั้งสามห้อง อีกทั้งยังสั่งของใช้เด็กเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน ฉันเหนื่อยใจจริง ๆ นะ ยิ่งเป็นช่วงเวลาที่น้องชายไปอยู่ต่างประเทศ เวลาว่างก็ยังโทร. มาหาเพื่อขอดูพุงกลม ๆ ของฉัน แม้อายุครรภ์จะย่างเข้าสัปดาห์ที่ยี่สิบเอ็ดพุงก็ยังยื่นออกมาไม่มาก แต่คุณสามีกลับชื่นชอบที่จะซื้อชุดคลุมท้องมาให้ บอกว่าฉันใส่แล้วน่ารัก ส่วนคาร์โลว์ที่โทร. มาขอดูพุงก็ชมไม่ขาดปากหลังจากที่จัดงานแต่งไปทั้งสองประเทศ ตอนนี้ทั้งฉันและพี่คริสติน เราจดทะเบียนสมรสกันแล้วนะคะ ทั้งของไทยและของอิตาลี มีคนมาร่วมยินดีกับเราเยอะมากและส่วนใหญ่จะเป็นคนสนิทกันเท่านั้น“อ้าว คุณกัลป์อรุณสวัสดิ์ค่ะ” ประตูร้านก้านไม้หอมถูกผลักเข้าไปก็ได้ยินเสียงพนักงานที่น่ารักส่งเสียงทักทายมาทันที“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ร้านพร้อมเปิดหรือยังคะ?” เอ่ยถามพนักงานพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ตั้งแต่ตั้งครรภ์มาจนเข้าไตรมาสที่สอง ฉันไม่มีอาการแพ้ท้องเลยสักอย่าง เจ้าตัวเล็กเป็นเด็กดีมาก ส่วนคนที่มีอาการคล้ายคนแพ้ท้องและติดกลิ่นฉันหนักกว่าเมื่อก่อนคือคุณสามีฉันเอง
SP. Diffuser Love 2.4“อยากให้กูทำยังไงกับไอ้เหี้ยนี่ดี?” ทวนถามรอนทั้งยังจ้องตามันนิ่ง ๆ“กะ กูไม่เกี่ยว” มอลเลปฏิเสธเสียงกระท่อนกระแท่น ทั้งยังกระถดถอยออกห่างจากผม แต่ก็ไม่สามารถทำได้ดังใจคิด เมื่อผมใช้เชือกเส้นหนึ่งรัดเข้าที่คอของมันจนแน่นทั้งมือทั้งขาดีดดิ้นไปมาเมื่อใกล้ขาดอากาศหายใจ ขณะที่ทำผมยังแสยะยิ้มจ้องรอนอีเนียไปด้วย จ้องพร้อมกับรอยยิ้มไม่ได้สนใจคนที่ดีดดิ้นอยู่ข้างผมเลย“เฮือก!” เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังจากมอลเล เมื่อผมยอมคลายเชือกที่รัดคอมันออก“คุ้นไหม? เหมือนกับที่พวกมึงทำกับคนรักกูหรือยัง?” ครั้งนี้ตวัดสายตามองริตาสลับกับไอ้เหี้ยเวล มันคงจะชื่อเวลมั้ง แต่ก็มีนิกเนมที่คาร์โลว์ตั้งให้มัน ซึ่งผมก็คิดว่าเหมาะกับมันดีเหมือนกัน“พี่ครับ”“หือ?” ลืมไปเลยว่าครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ผม แต่มีน้องชายของแฟนมาด้วย น้องจะตกใจกลัวผมไหม ที่ได้เห็นผมในมุมนี้“ผมขอคุยกับไอ้เหี้ยเวลได้ไหมครับ?”“เอาสิ” พยักหน้าส่งให้น้อง ก่อนจะลากคอเสื้อไอ้มอลเลไปมุมด้านหนึ่ง ท่าทางอ่อนปวกเปียกของมันทำเอาผมหงุดหงิดชะมัด ไม่ปากเก่งเหมือนตอนที่มันรวมกลุ่มคนเพื่อตลบหลังแด๊ดผมเลย“เดี๋ยวกูกลับมาจัดการมึงเอง ไม่ส
SP. Diffuser Love 1.2โดยไม่ทันได้คิดว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่เพียงใด...“นายครับ...” หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นก็ผ่านมาเกือบสี่ปี ผมไม่เคยได้ยินข่าวคราวของผู้หญิงคนนั้นอีกเลย ตลกเนอะ คนที่อยากเจอกลับไม่เคยได้เจอ ต่างจากใครอีกหลายคนที่ไม่อยากเจอกลับเสนอหน้าเข้ามาให้ผมได้เห็น น่าเบื่อสิ้นดี“อือ” ตอบรับมื
SP. Diffuser Love 1Christin Talkกราซ , ฝรั่งเศสเมืองที่ได้รับการขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองแห่งน้ำหอม เป็นเมืองที่ผมเดินทางมาเพื่อดูทำเล หลังจากที่เทกโอเวอร์โรงแรมแห่งหนึ่งได้เมื่อต้นปี อีกทั้งยังถือโอกาสแวะไปดูโรงแรมที่ปารีส แต่เพราะที่นั่นวุ่นวายจนเกินไปจึงใช้เวลาอยู่ไม่นาน และเดินทางต่อมาที่กราซเมื่
Diffuser Love หอมกลิ่นรัก 72 จบบริบูรณ์“งั้นก่อนจะหลับ ที่รักได้ตรวจหรือยังตั้งแต่กลับมาจากมิลาน” คำถามปลายเปิดแบบนั้น ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าควรจะตอบอะไรดี เพราะทุกอย่างมันยังคลุมเครือ“ตรวจอะไรคะ?”“ตรวจครรภ์”“อ่า คือ ยังเลยค่ะ ลืมไปแล้วด้วย” นั่นสิคะ ฉันไม่ทันได้สังเกตตัวเองเลย เพราะตั้งแต่กลับมาก
Diffuser Love หอมกลิ่นรัก 71หลายวันผ่านไป...เราทั้งหมดเดินทางไปยังรีสอร์ต โดยมีคนรักขับรถให้ฉันนั่ง แม้คาร์โลว์อยากจะขับเอง แต่คุณคริสตินไม่ยอมให้ทำแบบนั้น เจ้าเด็กถึงได้มานั่งข้างคนขับแทน ส่วนฉันนั่งที่เบาะหลัง พี่เคนและบอดีการ์ดคนอื่น ๆ ก็ขับรถตามมา ขณะที่พี่คิมกับพี่เอมี่กำลังช่วยกันจัดการเรื่





