ยั่วรักสามีนิตินัย

ยั่วรักสามีนิตินัย

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-17
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
142Bab
14.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"คุณครับผมยังไม่พร้อม" เขาจำผู้หญิงคนนี้ได้ดี เพราะเธอเป็นคู่ควงด็อกเตอร์พันไมล์บุตรชายคนเล็กของเจ้าของโรงงานอิทธิพลค้าไม้ ริมฝีปากงามที่แต่งแต้มไปด้วยสีสันแนบจูบลงกับผิวกายชายหนุ่มตรงหน้าแบบไม่อายเลย "อะไรวะเนี่ย" ชายหนุ่มที่ดำรงตำแหน่งเป็นผู้จัดการใหญ่ของโรงงานอิทธิพลค้าไม้รีบเบือนหน้าหลบ แต่เขาจะหลบไปไหนได้ล่ะในเมื่อคนตรงหน้าทั้งสวยและเซ็กซี่ขนาดนี้ หลบแค่พอเป็นพิธีเท่านั้นแหละ เผื่อว่าเธอเปลี่ยนใจตัวเขาเองจะได้ไม่อายมาก แต่พอเห็นว่าเธอเอาจริงชายชาติทหารแบบเขามีหรือที่จะปล่อยไป... "ถ้าคุณยังไม่หยุดผมจะไม่ทนแล้วนะ" ชายหนุ่มเตือนหญิงสาวที่ฝังจูบอยู่ซอกคอของเขาเป็นครั้งสุดท้าย แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สนใจคำเตือนนั้นเลย ด้วยฤทธิ์ยาที่ผสมอยู่กับเครื่องดื่มมันทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งได้อยู่ใกล้เพศตรงข้ามมันก็ทำให้ยานั้นออกฤทธิ์ได้ดี "ช่วยฉันหน่อยนะคะ" เธอเห็นว่าเขานิ่งมากก็เลยออกปากขอร้อง เพราะแค่เธอทำเองมันไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในร่างกายลดลงได้เลย "ถ้าได้สติมาแล้วคุณจะไม่เสียใจแน่นะ" เขาคิดว่าเธอแค่ดื่มหนักไปเท่านั้น "ไม่ค่ะ"

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

One day, Wendy discovered that her husband Stanley was having an affair.

He had been seeing a college student.

It was Stanley's birthday. Wendy had prepared a table full of dishes early in the day. Just then, she heard a notification from his phone.

Ding!

He had left his phone at home.

Wendy switched it on and saw a text from the college student.

[I hurt myself when I was carrying the cake. It hurts so much.]

Attached was a selfie—not of the sender's face, but of her legs. The girl in the photo wore pulled-up white socks, black leather shoes, and a blue-and-white skirt that had been pushed up to reveal her long, slender legs. Her pale knees were visibly reddened from the bump. The youthful, vibrant image of her body paired with coquettish words exuded a forbidden allure.

People often say successful businessmen like Stanley favored this type of woman when choosing mistresses.

Wendy clutched the phone tightly, her fingers turning white from the pressure.

Ding!

Another text came from the college student.

"Mr. Hawk, see you at Cloud Hotel tonight. I want to celebrate your birthday!"

So, his mistress wanted to celebrate his birthday tonight.

Wendy grabbed her bag and headed straight to Cloud Hotel. She had to see for herself who this college student was.

She soon arrived at the hotel, ready to go in. Just then, she saw her parents, Harry and Lilian at the entrance. Surprised, she walked up to them.

"Dad, Mom, what are you doing here?" she asked.

Harry and Lilian, caught off guard, exchanged a glance before responding to her hesitantly.

"Wendy, your sister's back in the country. We brought her here," Harry said.

'Jessica?'

Through the hotel's gleaming floor-to-ceiling windows, Wendy spotted her sister Jessica and immediately froze.

Jessica was wearing the exact same blue-and-white skirt from the photo in Stanley's phone. The college student was none other than her own sister!

Jessica had always been a beauty, known as the 'Red Rose of Hovendale,' and she was famed for having the most beautiful legs in town. Many men had been captivated by her charm. And now, her darling sister was using those legs to seduce her husband.

Wendy found it laughable. She turned to her parents and said coldly, "So I'm the last to know?"

Harry gave a sheepish smile. "Wendy, Mr. Hawk doesn't even like you."

"Exactly, Wendy," Lilian chimed in. "Do you know how many women in Hovendale are dying to be with Mr. Hawk? Better to let Jessica have him than some other woman."

Wendy clenched her fists. "Dad, Mom, I'm your daughter too!"

Turning on her heel, she started walking away.

Lilian called after her. "Wendy, tell me—has Mr. Hawk ever touched you?"

Wendy stopped in her tracks.

Harry's voice turned sharp. "Wendy, don't act like we owe you anything. Three years ago, when Stanley and Jessica were Hovendale's golden couple, everyone thought they'd get married. But then Stanley got into a car accident and went into a coma. That's the only reason we had you marry him instead."

Lilian gave Wendy a disdainful once-over. "Look at yourself, Wendy. In the past three years, you've turned into a housewife who revolves around her husband. Meanwhile, Jessica became the principal ballerina of her company. She's a white swan, and you're just an ugly duckling. What do you have to compete with Jessica? Just give Mr. Hawk back to her already."

Every word felt like a knife into Wendy's chest. Tears filling her eyes, she walked away.

-

Back at the villa, night had fallen. Wendy had sent the maid Mathilda home, so the house was empty, dark, and cold.

She sat alone at the dining table.

The once-warm meal had gone cold. The cake she had carefully prepared had 'Happy Birthday, Honey' written on it in frosting.

It was glaringly ironic, just like her existence—a complete joke.

Stanley and Jessica had been the golden couple of Hovendale, with Jessica as Stanley's cherished 'Red Rose.' But three years ago, a sudden car accident left Stanley in a vegetative state and Jessica disappeared entirely.

That was when the Crone family brought Wendy back from the countryside and forced her to marry Stanley in Jessica's place. Wendy had agreed willingly when she found out it was Stanley—the man she had loved all along.

For three years, Stanley remained in a coma. During those years, Wendy devoted herself to caring for him. She stayed by his side, gave up socializing, and focused solely on nursing him back to health, living as a dutiful housewife. In the end, her efforts paid off. Stanley woke up.

Wendy lit the candles on the cake.

The flickering glow illuminated her reflection in the nearby mirror—a plain housewife in a dull black-and-white dress, devoid of charm or excitement.

Meanwhile, Jessica, now a successful ballerina, was young, vibrant, and beautiful.

Wendy was an ugly duckling, while Jessica was the white swan.

After waking up, Stanley abandoned the ugly duckling and returned to the white swan's side.

Wendy let out a bitter laugh.

This wasn't love; it was self-delusion. Stanley had never loved her, but she had loved him. The first one to fall in love always lost.

Today, Stanley had made her lose completely.

Tears welled in her eyes as she blew out the candles, plunging the villa back into darkness.

Just then, two bright headlights pierced through the night. Stanley's Rolls-Royce Phantom sped up the driveway and came to a halt on the lawn.

Wendy's eyelashes quivered. He had come back. She had thought he wouldn't return tonight.

The villa door opened and Stanley stepped in, carrying the cool air of the night with him.

Stanley Hawk, the heir of the Hawk family, had been a business prodigy from a very young age. By 16, he had earned dual master's degrees from Harfield. Later, he took Hawk Group public in Hawthorne, making a name for himself internationally before returning home to lead the company as Hovendale's wealthiest man.

Stanley walked in.

"Why didn't you turn on the lights?" he asked in a deep, magnetic voice as he turned on the wall lamp with a click.

The sudden brightness made Wendy blink. When her eyes adjusted, she looked at him.

Dressed in a custom-tailored black suit, Stanley exuded a cold, aristocratic elegance that left countless socialites dreaming of him at night.

"It's your birthday," she said.

Stanley's handsome face remained indifferent as his gaze swept lazily over the dining table. "Don't waste your time on this again. I don't celebrate such occasions."

Wendy smiled faintly. "Is it that you don't celebrate, or you just don't want to celebrate with me?"

Stanley glanced at her, his gaze impassive. "Think what you like."

With that, he turned around and started up the stairs.

He had always been like this—distant and cold. No matter what she did, she could never warm his heart.

Wendy stood and called after him. "It's your birthday today. I have a gift for you."

However, Stanley didn't stop or turn around. "I don't need it."

Wendy let out a soft chuckle and said, "Stanley, let's get a divorce."

Stanley froze mid-step, one foot already on the staircase. He turned around, his deep black eyes locking onto her.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Rawee Wan
Rawee Wan
จบจริงค่ะ มีหลายคู่สนุกดีค่ะ
2025-10-05 22:05:12
0
0
142 Bab
บทที่ 1
งานเลี้ยงในโรงแรมหรู.. "ร้อน.." ทำไมร่างกายเราถึงรู้สึกร้อนวูบวาบแบบนี้ จะว่าแพ้แอลกอฮอล์ก็ไม่น่าใช่ เพราะเธอดื่มอยู่บ่อยครั้ง "ไม่ไหวแล้ว" "คุณ?" มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามมาเพราะเธอดูน่าเป็นห่วง แต่พอเห็นว่าเธอกำลังจะถอดเสื้อเขารีบถอดเสื้อสูทที่สวมใส่อยู่แล้วนำมันมาคลุมร่างให้เธอไว้ก่อน"ร้อน!" แต่หญิงสาวก็พยายามดึงเสื้อที่เขาคลุมออกไปให้พ้นตัว"ใจเย็นก่อนสิคุณ" ชายหนุ่มมองซ้ายมองขวา แล้วก็พาเธอเข้าห้องหนึ่งที่อยู่ใกล้แถวนั้นเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนอึบ! แต่พอประตูปิดลงเท่านั้นแหละ คนร่างสูงก็ถูกผลักให้นั่งลงกับเก้าอี้ที่มีอยู่ตัวเดียวในห้อง ที่จริงห้องนี้เป็นห้องเก็บของ แต่ของทุกอย่างถูกนำออกไปใช้ในห้องจัดเลี้ยงก็เลยเป็นห้องโล่ง"คุณครับผมยังไม่พร้อม" เขาจำผู้หญิงคนนี้ได้ดี เพราะเธอเป็นคู่ควงด็อกเตอร์พันไมล์บุตรชายคนเล็กของเจ้าของโรงงานอิทธิพลค้าไม้ และงานเลี้ยงในคืนนี้ก็เป็นงานเลี้ยงต้อนรับลูกค้าจากต่างประเทศของโรงงานนั้นริมฝีปากงามที่แต่งแต้มไปด้วยสีสันแนบจูบลงกับผิวกายชายหนุ่มตรงหน้าแบบไม่อายเลย"อะไรวะเนี่ย" ชายหนุ่มที่ดำรงตำแหน่งเป็นผู้จัดการใหญ่ของโรงงานอิทธิพลค้าไม้รีบเบือนหน้
Baca selengkapnya
บทที่ 2
หวังว่าคงไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้นะ ..ถ้าจะลุกไปล็อกประตูแม่เจ้าประคุณก็คงไม่ยอมให้ขยับไปไหนแน่ คิดแล้วก็ตื่นเต้นคนอะไรจะร้อนแรงได้ขนาดนี้"บะ เบาก่อนครับคุณ" ดวงตาคมมองต่ำลงไปดูช่วงกลางลำตัวของตัวเอง "ซี๊ดด"ก๊อกแก๊ก.. ประตูของห้องนี้บานใหญ่และสูงเหมือนประตูในโรงแรมหลายๆ ที่ การจะเปิดแต่ละทีต้องใช้แรงดัน และมันก็ทำให้คนที่อยู่ด้านในตั้งตัวได้ทัน"ก็บอกแล้วไงว่าของในห้องนี้ไม่มีแล้ว" มันคือเสียงคนที่เปิดประตูเข้ามาดู ..พนักงานคงจะมาเอาของไปเพิ่มในห้องจัดเลี้ยง"ถ้างั้นคงต้องไปเอาที่ชั้นบนแล้วล่ะ"พอประตูปิดลงคนที่ยืนแอบอยู่หลังประตูหายใจโล่งขึ้น ถ้าพวกนั้นเดินเข้ามาด้านในมีหวังเห็นแน่"โอ๊ย" ชายหนุ่มรีบชักมือออกมาจากที่ปิดปากอีกฝ่ายอยู่ เขากลัวว่าเธอจะส่งเสียงก็เลยปิดปากไว้ก่อน "หือ.." แต่พอปากเธอเป็นอิสระ ริมฝีปากบางนั้นก็ฝังจูบลงกับผิวกายของเขาอีกครั้ง คนอะไรจะอารมณ์รุนแรงขนาดนี้เช้ามืดวันต่อมา..ในห้องเก็บของ"กรี๊ดดด" คนตัวเล็กที่นอนทับร่างของใครอยู่ไม่รู้รีบดันตัวลุกขึ้น "กรี๊ด อืมมม" พอเห็นว่าเขาเป็นใครเธอกำลังจะส่งเสียงกรีดร้องอีกครั้ง แต่ก็ถูกมือหนายกปิดปากไว้ก่อน"ใจเย็นก่อนสิ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
"เมื่อกี้เหมือนมีคนเดินออกไปไหม" พนักงานที่ยกของเข้ามาเก็บหันหลังไปแต่ก็เห็นแค่เงาแว๊บๆ"มีอะไรเหรอ" ม่านฟ้าถามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพนักงานคนนั้น"เอ่อ..คือว่า" "รีบทำงานเถอะน่า ไม่อยากกลับไปพักกันเหรอ" เพราะพนักงานพวกนี้เป็นพนักงานที่ทำงานกะดึก"ค่ะ"ม่านฟ้าอยู่ในห้องเก็บของไม่นานก็ออกมา หวังว่าผู้ชายคนนั้นคงไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดที่ไหนนะหญิงสาวที่ร่างกายบอบช้ำกำลังจะกลับไปห้องพัก เธอมีห้องพักส่วนตัวในโรงแรมเพราะโรงแรมนี้ก็เป็นโรงแรมของครอบครัว แต่พอมองไปก็เห็นพ่อยืนอยู่ทางที่เธอกำลังจะไปพ่อคงอยากจะดองกับพ่อเลี้ยงอิทธิพลมากเลยสินะ ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้กับลูกสาวได้ ที่ม่านฟ้ามั่นใจว่าเป็นฝีมือของพ่อ เพราะเมื่อคืนนี้เธอดื่มแค่เครื่องดื่มที่พ่อยื่นมาให้ คงเป็นคนอื่นไปไม่ได้ขาเรียวก้าวถอยหลังกลับไปมุมเดิมเพื่อหลบสายตาพ่อ คิดว่าถ้ายืนอยู่ตรงนี้ท่านต้องเห็นแน่ เธอตัดสินใจว่าต้องหลบไปสักพัก ดูซิว่าพ่อจะคิดได้ไหม"คุณม่านฟ้าจะไปไหนคะ" พนักงานทำความสะอาดด้านหลังโรงแรมเห็นว่าเจ้านายเดินมาทางนี้"จะออกไปธุระ ถ้าใครถามไม่ต้องบอกว่าเจอฉันนะ""ค่ะ"หญิงสาวรีบเดินมาแต่นึกได้ว่าเธอไม่มีเงินสัก
Baca selengkapnya
บทที่ 4
"กี่วันแล้วนะครับคุณอา?""สองวัน" "ทำไมคุณอาถึงไม่รีบโทรไปหาผม""อาก็มัวยุ่งอยู่กับงาน" ก่อนอื่นต้องเอาตัวรอดให้ได้ก่อน"แล้วเบาะแสสุดท้ายคุณอารู้ไหมว่าน้องหายไปกับใคร"พิทักษ์ส่ายหน้าตอบ เพราะคนที่คิดว่าไปด้วย..ก็ไม่ได้ไป"ผมขอเช็คกล้องวงจรปิดทั้งหมดของโรงแรมนี้ด้วยนะครับ" สารวัตรมหานครคือลูกพี่ลูกน้องกับม่านฟ้า "ได้สิ"มหานครก็เลยไล่เปิดดูตั้งแต่วันงานเลี้ยงต้อนรับลูกค้า"?" พิทักษ์หรี่ตามองดูกล้องวงจรปิดที่หลานชายหยุดไว้เพื่อถามว่าคนนั้นคือใคร"น้องหายเข้าไปในห้องเก็บของกับใครครับ""ไอ้หมอนี่ทำไมมันหน้าคุ้นๆ"มหานครขยายกล้องวงจรปิดแล้วก็ตั้ง HD เพื่อให้ภาพชัดขึ้น"นี่มันผู้จัดการโรงงานของพ่อเลี้ยงนี่""ผู้จัดการโรงงานอิทธิพลค้าไม้เหรอครับ""ใช่"มหานครก็เลยเลื่อนดูว่าทั้งสองเข้าไปในห้องเก็บของนานแค่ไหน".........." พิทักษ์แทบหน้ามืดเมื่อเห็นว่าลูกสาวหายเข้าไปในห้องนั้นทั้งคืน และในห้องนั้นก็ไม่มีกล้องวงจรปิดด้วย แต่หายไปนานขนาดนั้นคงคิดเป็นอื่นไปไม่ได้แล้ว "อาจะแจ้งความจับมัน""ดูกล้องให้จบก่อนดีกว่าไหมครับ" เพราะดูจากตอนแรกเหมือนว่าเขาจะช่วยไม่ให้ฝ่ายหญิงโป๊เพราะถอดเสื้อสูทให้เธ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
"งามหน้าไหม" "พ่อต้องการสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอคะ" ที่ถูกพ่อตบเจ็บจนหน้าชา แต่เธอก็ไม่แสดงอาการให้เห็นเลย"ด้อยค่าตัวเอง มีไหมศักดิ์ศรี" พิทักษ์เป็นคนหวงหน้าตาตัวเองมาก ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นเขาจะไม่พูดแบบนี้กับลูกสาวเลย แต่โชคดีคนที่อยู่ด้วยตอนนี้คือหลานชายซึ่งรู้กันดีอยู่แล้ว"ศักดิ์ศรีน่ะหรือคะ.. มันไม่มีตั้งแต่ถูกผู้ชายที่พ่อหามาให้ปฏิเสธคนแล้วคนเล่า พ่อไม่นึกถึงความรู้สึกของม่านเลยเหรอคะ""ถ้าพ่อไม่นึกถึงความรู้สึกของเรา แล้วพ่อจะทำแบบนี้ไปทำไม""ไม่ใช่แล้วล่ะค่ะ ถ้าพ่อนึกถึงความรู้สึกของลูกสักนิด พ่อจะไม่ทำแบบนี้ เพราะพ่อนึกถึงแต่ความรู้สึกและหน้าตาของตัวเอง!""ไม่นะครับคุณอา" มหานครรีบเข้าไปห้าม เพราะเห็นว่าคุณอาสะบัดมือกำลังจะทำร้ายร่างกายลูกสาวอีก"แกดูน้องของแกนะ ไม่รักดี รู้ถึงไหนอายถึงนั่น""เดี๋ยวผมจะคุยกับน้องเอง""โธ่เว้ย! ถ้าฉันมีลูกสาวอีกสักคนสาบานได้เลยว่า.." พิทักษ์หยุดคำพูดของตัวเองไว้ได้ทัน"หึ! ดีแล้วล่ะค่ะที่ไม่มีใครเกิดมารับกรรมเหมือนม่าน""ฟังมันพูดนะ จะไม่ให้ฉันตีสั่งสอนได้ยังไง!""ตามพี่มาดีกว่า" มหานครจูงแขนน้องออกมาเพื่อสงบสติอารมณ์ของทั้งสอง ยิ่งพูดคุยกันไปก็มีแ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
"ที่รักคะ"กวินที่กำลังเดินมามองไปด้านหลังของตัวเองทันที เพราะไม่คิดว่าเธอจะเรียกเขาเลยสักนิด"ที่รักคุณทำอะไรอยู่ฉันรอนานแล้วรู้ไหมคะ" เธอกลัวว่าพ่อจะจับพิรุธได้ก็เลยรีบเดินเข้ามาควงแขนเขา"เมื่อกี้คุณเรียกผมเหรอ""ใช่ค่ะ คุณช่วยฉันหน่อยนะ" ประโยคหลังเธอพูดออกมาให้เขาได้ยินเพียงแค่คนเดียว"จะให้ผมช่วยอะไร""คุณแค่เล่นตามน้ำไปก่อน ตามมาสิคะ"กวินจ้องใบหน้างามนั้นแทบลืมหายใจ เมื่อเห็นรอยยิ้มหวานๆ ที่เธอส่งมาให้ ไม่รู้ว่าเขาเดินตามเธอมาจนหยุดอยู่หน้าพ่อของเธอตอนไหน"คนนี้ไงคะ ที่ม่านบอกพ่อเมื่อกี้""พ่อไม่ยอมรับมัน""......" ได้ยินคำพูดพ่อเธอแล้วอารมณ์เมื่อสักครู่กระเจิดกระเจิงไปไหนไม่รู้"จะไม่ยอมรับได้ยังไงคะ เขาก็คือลูกเขยของพ่อไง""หือ?" เขาฟังไม่ผิดใช่ไหม.."อย่าให้พ่อได้ยินเรื่องแบบนี้อีก" แม้แต่หน้าของคนที่ลูกสาวพามาแนะนำพิทักษ์ก็ยังไม่มองเลยม่านฟ้ามองตามหลังพ่อที่เดินเข้าไปในงาน แล้วเธอก็ค่อยๆ ปล่อยมือที่ควงแขนเขาอยู่ออก"มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหม""มีค่ะ" พ่อคงคิดว่าที่เธอทำไปเพื่อประชดท่าน..แต่ท่านคิดผิดแล้ว เพราะครั้งนี้เธอเอาจริง "ตามฉันมา"ในห้องเก็บของห้องเดิม.."ห๊า? เมื่อก
Baca selengkapnya
บทที่ 7
"คุณกวินจะเข้าไปหาท่านเลยไหมครับ""ยังหรอกครับผมขอคิวหน่อย""ขอคิวทำอะไรครับ""จดทะเบียนสมรส""?" คนที่ประจำการอยู่ตรงนั้นก็แปลกใจใครจะจดทะเบียน ผู้หญิงสองคนและลูกชายท่านปลัด"คุณมองอะไรครับ""ผมมองหาเจ้าบ่าวครับ" เพราะเจ้าหน้าที่ต้องขอบัตรประชาชนทั้งฝ่ายหญิงและฝ่ายชายมาแนบกับเอกสารที่จะยื่น"ก็ผมนี่ไง""อะไรนะครับ?" ที่เจ้าหน้าที่ตกใจเพราะถ้าลูกชายท่านปลัดจะแต่งงานทั้งที มันคงไม่เงียบขนาดนี้หรอกมั้ง"ทำตามที่ผมพูดเถอะครับ" เขาไม่อยากอธิบายให้มันมากความ "ครับ" เจ้าหน้าที่ก็เลยขอบัตรประชาชนของทั้งสองแนบกับใบคำร้องเพื่อยื่นเข้าไปก่อน และคนทั้งสองก็ต้องไปนั่งรอคิวการจดทะเบียนสมรสในแต่ละวันไม่ค่อยมีคนมาจดมากนัก แต่ส่วนมากคนมาอำเภอก็จะมาทำธุระอย่างอื่นมากกว่าเพียงไม่นานก็ถึงคิวของเขา"เล่นอะไรอยู่" คนที่ทำหน้าที่เป็นนายทะเบียนวันนี้เห็นชื่อคำร้องขอจดทะเบียนสมรสเข้ามาก่อนหน้าที่เจ้าตัวจะมาแล้ว"เปล่าเล่นครับผมมาจดทะเบียนสมรส และผู้หญิงคนนี้ก็คือ.." สายตาคมนั้นปรายมองไปดูผู้หญิงที่นั่งลงข้างๆ เพื่อให้ท่านรู้ว่าเขาหมายถึงผู้หญิงคนไหน"พ่อขอคุยด้วยก่อน""พ่อ?" ผู้หญิงทั้งสองพูดขึ้นแทบจะพร้อ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
"มาหาพ่อทางนี้สิลูก"ม่านฟ้าลอบถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปหาพ่อ"สวัสดีท่านรัฐมนตรีสิลูก" "สวัสดีค่ะ" หวังว่าคงไม่ใช่ท่านนะ ลูกสาวเริ่มระแวงพ่อ แต่ท่านรัฐมนตรีก็มีครอบครัวแล้ว พ่อไม่สนับสนุนให้คบคนที่มีครอบครัวนี่ หรือว่าท่านจะเปลี่ยนอุดมคติใหม่?"นี่หรือลูกสาวของคุณพิทักษ์ หน้าตาสะสวยเหมือนแม่ไม่มีผิด""ขอบคุณท่านมากครับ ถ้าคุณปทุมวันได้ยินนี่คงยิ้มหน้าบานแน่เลย" ส่วนมากภรรยาของพิทักษ์จะเป็นแม่บ้าน นางไม่ค่อยอยากออกงานถ้าไม่จำเป็นจริงๆ"น่านฟ้ามาหาพ่อทางนี้หน่อยลูก""?" ม่านฟ้าตกใจมากเมื่อได้ยินชื่อนี้"ครับพ่อ"ขณะที่ลูกชายท่านรัฐมนตรีเดินเข้ามาสายตาเธอยังคงจับจ้องใบหน้านั้น ถึงแม้ว่าก่อนเริ่มงานจะเห็นเขามาแล้วครั้งหนึ่ง"น่านฟ้า ม่านฟ้า ชื่อคล้ายกันมากเลยครับ" เข้าทางพิทักษ์เลย"สวัสดีคุณพิทักษ์สิลูก""สวัสดีครับ""ส่วนคนนี้ก็น้องม่านฟ้าไง""สวัสดีครับคุณม่าน""เราเคยรู้จักกันไหมคะ""ก็ตอนเข้างานไงครับ"ไม่ใช่ตอนนั้น..ทำไมเธอไม่คุ้นหน้าเขาแต่กลับคุ้นชื่อ"ทักทายพี่เขากลับสิลูก""สวัสดีค่ะ" สายตาม่านฟ้ามองจ้องเข้าไปในดวงตาคมคู่นั้น เพื่อค้นหาอะไรบางอย่างในตัวผู้ชายคนนี้"ผม
Baca selengkapnya
บทที่ 9
"ลองชิมดูสิครับ ผมว่าอร่อยดีนะ""แก!" พิทักษ์กัดปากกัดฟันพูดพร้อมกับจ้องหน้าของกวิน เพราะที่เขาทำแบบนี้เหมือนหักหน้าตัวเอง"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวกล่าวขอบคุณก่อนที่จะใช้ช้อนอีกอันที่วางอยู่ชามของตัวเองตักปลาชิ้นนั้นขึ้นมา..เพล้ง! พิทักษ์เห็นว่าลูกสาวกำลังจะตักอาหารนั้นใส่ปาก ก็รีบปัดช้อนออกไปจนช้อนหล่นลงพื้นเสียงดัง"คุณพ่อทำอะไร""ลูกไม่เห็นหรือไงว่ามันใช้ช้อนของตัวเองตักมา"ม่านฟ้าโมโหให้พ่อมาก ดันเก้าอี้ที่นั่งอยู่ลุกขึ้นแล้วก็เดินออกไป เพราะเธอไม่อยากทำกิริยาไม่ดีกับพ่อต่อหน้าคนอื่น"น่านฟ้าตามน้องไปสิลูก เดี๋ยวทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพ่อเอง""ผมหรือครับ" น่านฟ้าปรายตามองมาดูผู้ชายอีกคนเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม"ไปเถอะลูก""ครับ"จังหวะนั้นกวินกำลังจะลุกขึ้น แต่ถูกพิทักษ์จับไหล่กดลงนั่งที่เดิม"อยากกินมากไม่ใช่เหรอ กินเข้าไป!" ว่าแล้วพิทักษ์ก็หยิบอาหารจานนั้นขึ้นมาแล้วก็.."ว้ายยยย" ลูกค้าที่นั่งอยู่ในห้องอาหารต่างก็ตกใจ หลายคนก็รู้อยู่ว่าพิทักษ์คือเจ้าของโรงแรมแห่งนี้"อย่ามาเหยียบที่นี่อีก แบบมึงกูไม่ต้อนรับ.." ประโยคนี้พิทักษ์พูดให้กวินได้ยินแค่คนเดียว แล้วก็หันไปส
Baca selengkapnya
บทที่ 10
[โรงแรมหรูในตัวจังหวัด]"ใครจองนะ""โรงงานอิทธิพลค้าไม้ค่ะ จองห้องไปหลายห้องเลย""ปฏิเสธยังทันไหม""คะ?" พนักงานตกใจที่พิทักษ์เจ้าของโรงแรมบอกให้ปฏิเสธโรงงานของพ่อเลี้ยงอิทธิพล "คิดว่าคงไม่ทันค่ะ เพราะคุณม่านฟ้าให้จัดห้องแล้ว""ไปเรียกผู้จัดการมาหาฉัน""ค่ะ"เพียงไม่นานผู้จัดการก็มาหาผู้บริหารของโรงแรม"สวัสดีค่ะ""เรื่องลูกค้าของโรงงานอิทธิพลค้าไม้ ผมอยากให้คุณเป็นคนรับผิดชอบเองทั้งหมด""แต่เรื่องนี้คุณม่านฟ้า..""ไม่ต้องให้ม่านฟ้าทำ" พิทักษ์คิดว่าผู้จัดการโรงงานนั่นต้องมาดูลูกค้าเองแน่ ก็เลยไม่อยากให้ลูกสาวเข้าไปใกล้"ได้ค่ะ"ชั้นล่างของโรงแรม.."พี่ทับทิมคะ""คะ""เห็นบอกว่าลูกค้าจากต่างประเทศจะมีงานจัดเลี้ยงด้วย""เรื่องนั้นเดี๋ยวทับทิมจัดการเองค่ะ""พี่ยังมีงานค้างอยู่ไม่ใช่เหรอคะ""เอ่อ..""มีอะไรหรือเปล่าคะ""คือว่าทับทิมพูดไม่ได้หรอกค่ะ""อย่าบอกนะคะว่าเป็นฝีมือของคุณพ่อ" ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นม่านฟ้าก็ยังไม่คุยกับพ่อเลย"พี่ไม่กล้าพูดหรอกค่ะ""ถ้าพี่มีงานอะไรทำก็ไปทำเถอะค่ะ พี่ไม่ต้องไปฟังพ่อของม่านหรอก""นั่นเจ้าของโรงแรมเลยนะคะ""เดี๋ยวม่านจะคุยกับพ่อเองค่ะ งานพี่ก็เยอะพอ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status