Kabanata 2

Isang kaswal na dress ang suot ni Ruby, hindi iyon magarbo katulad ng sa iba. “Ayusin mo ang ugali mo lalong-lalo na sa harap ng Tiyuhin ni Ethan.” bulong sa kaniya ng kanyang ama. 

Ang lalaking tinutukoy nito ay walang iba kundi ang anak sa labas ng Lolo ni Ethan na pinalayas ng pamilya Montefalco noon, hindi niya alam ang detalye ngunit alam niyang may malalim na dahilan kung bakit. 

Paglabas nila ay kaagad niyang nakita na may pinagkakaguluhan ang mga ito. Mula sa malayo ay kaagad niyang nakita ang isang pamilyar na mukha— walang iba kundi ang nakasiping niyang lalaki kagabi. 

Kung kagabi ay napakalambot ng mga mata nito habang nasa ibabaw niya, ngayon naman ay ibang-iba ang itsura nito dahil hindi lang ito may malamig na mukha kundi may mabangis din itong mga mata. Isang tingin pa lang niya ay alam na niya kaagad na napaka mapanganib nitong tao at nakakatakot. Hindi siya nagulat na makita niya ito doon dahil ang totoo, alam niya na darating ito. 

Hindi niya alam ngunit bigla na lamang itong napalingon sa direksyon niya kung saan ay nagtama ang kanilang mga mata. Agad na nagdilim ang ekspresyon nito habang nakatingin sa kaniya dahilan para mabilis siyang nag-iwas ng kanyang tingin dahil hindi niya matagalan ang bawat titig nito. 

Lumipas ang ilang oras hanggang sa padilim na ngunit hanggang sa mga oras na iyon ay wala pa rin si Ethan.

Ilang sandali pa ay lumapit na sa kaniya ang ama nito na si Enrique Montefalco. “Hija, maghintay pa tayo sandali.” 

Alam niya na kanina pa nito pinapahanap ang anak ngunit kahit saan nila ito hanapin ay hindi nila ito mahagilap. Ang mga taong dumalo sa pagtitipon na iyon ay nag-umpisa na ring magtaka kung bakit inabot na ng ganung oras ay hindi pa rin nag-uumpisa ang party. 

“Maghintay pa? Malinaw na labag sa kalooban niya ang engagement na ito kaya hanggang ngayon ay wala pa siya.” walang emosyon na sagot niya rito. 

Napuno ng pagkabalisa ang mukha nito. “Nagkakamali ka hija, may, may ginagawa lang si Ethan ngayon kaya hindi pa siya dumarating.” sagot nito habang nakatingin ang ilang mga tao na malapit sa kanila. Hindi naman bingi ang mga ito kaya paniguradong naririnig nila ang pinag-uusapan nila. 

Tumaas ang sulok ng labi ni Ruby nang marinig niya ang sagot nito. Pinagtatakpan pa rin ba nito ang anak o hindi talaga nito alam ang totoo? “Hindi niyo pa po siya nahahanap hanggang ngayon hindi ba? Gusto niyo bang ako ang magturo kung nasaan siya?” puno ng pang-uuyam na tanong niya rito.

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay ibinigay niya rito ang address ng kanyang matalik na kaibigan. Alam niyang may lihim na relasyon ang mga ito at hindi nila iyon itinago sa kaniya sa halip ay napakalakas ng loob ng mga ito na mag-send sa kaniya ng isang voice message kung saan ay rinig na rinig niya ang bawat pag-ungol nilang dalawa.

Sa sobrang hiya ni Enrique Montefalco sa lahat ng naroon ay kaagad itong nag-utos ng tauhan nito na puntahan ang address na ibinigay ni Ruby at makalipas lang ang kalahating oras ay dumating na ito sa venue ng hindi maipinta ang mukha.  

“Ano yang suot mo? Alam mo ba kung anong oras na Ethan? Saan ka ba nanggaling?” sunod sunod na tanong ng ama nito, galit ito ngunit hindi nito magawang ipakita iyon dahil sa dami ng mga matang nakatingin sa kanila. “Magbihis ka doon ano pang hinihintay mo!” 

Sinulyapan siya ng lalaki at pagkatapos ay tumingin sa ama nito. “Dad, hindi ba at sinabi ko na sa inyong hindi ko pakakasalan ang babaeng iyan? Hindi niyo ba nakikita kung anong itsura niya? Ano na lang ang sasabihin sa akin ng mga tao kung sakali? Gusto niyo ba talagang maging katawa-tawa ako sa ibang tao?” halos maiyak ng sabi nito bago siya muling sulyapan. Punong-puno ng pandidiri ang mga mata nitong nakatingin sa kaniya. 

Napakuyom ang mga kamay ng ama nito at mukhang naubusan na ng pasensya. Sumulyap ito sa tauhang nakatayo sa likod ni Ethan. “Dalhin mo siya sa dressing room ngayon din.” utos nito bago sinulyapan ang anak. “Matutuloy ang engagement mo ngayon sa ayaw at sa gusto mo.” 

Kahit na ano pang pagtutol ang gawin ni Ethan ay hinding-hindi nito magagawang suwayin ang utos ng ama. Tumalikod din siya at umalis pagkatapos nito dahil kailangan niyang muling magbihis ng kanyang damit. 

Magkaiba ang dressing room nila ni Ethan at dahil nga ayaw niyang magpatulong sa kahit na sino ay mag-isa lang siyang pumasok sa loob. Pilit niyang inaabot ang zipper ng suot niyang gown para isara sana ngunit na-stuck ito at ayaw mahila. 

Biglang bumukas ang pinto. Nasulyapan niya kaagad mula sa salamin kung sino ang taong pumasok ngunit nagkunwari siyang hindi niya ito napansin sa halip ay yumuko siya at inilantad ang kanyang magandang leeg. “Pwede mo ba akong tulungang maisara ang gown ko?” 

Naramdaman niyang lumapit ito sa kaniya at hinila pataas ang zipper. “Salamat.” sabi niya at nagtaas ng ulo. Sa kabila ng takot ay nagawa niyang tumingin dito. 

Paano nito nagawang sundan siya doon? Isa pa ay anong ginagawa nito? 

Halos mapigil niya ang kanyang paghinga ng mga oras na iyon dahil sa paraan na pagtitig nito. Bukod pa doon ay halos magsitayuan na rin ang mga balahibo sa buong katawan niya. Namilog ang kanyang mga mata nang bigla na lamang siya nitong isandal sa pader habang nanlilisik ang mga mata nitong nakatingin sa kaniya.

“Pinaglalaruan mo ba ako?” puno ng poot na tanong nito. Halos hindi siya makahinga dahil sa ginawa nito ngunit wala siyang balak na magpakita ng kahit na anumang takot dito. 

Mabilis na pinalambot ni Ruby ang ekspresyon. “Ano bang sinasabi ninyo Tito? Hindi ko alam na tiyuhin ka pala ni Ethan.” puno ng pagmamaang-maangan ang boses niya. Wala siyang balak na aminin dito ang totoo.

Mas lalo lang itong nagalit dahil sa sagot niya. Ang mga panga nito ay umigting sa labis na galit. “Sa tingin mo ba ay maniniwala ako sa sinasabi mo huh?” ang mga kamay nito ay halos bumaon sa mga braso niya. Masakit ngunit hindi niya magawang magreklamo.

Hindi niya akalain na mapapatunayan niya sa sarili niya ang mga bagay na naririnig niya lang tungkol dito noon. Sinalubong niya ang mga mata nito na walang katakot-takot. “Bakit? Nagagalit ka ba na may nangyari sa atin dahil pakiramdam niyo ay niloko ko siya?” mahina ngunit puno ng panunuya na tanong niya. “Hindi niyo ba nakita ang itsura niya? Kagagaling lang niya sa babae niya. Kung siya may karapatang magloko, ako ba wala?” 

Binitawan siya nito. “Umaasa ka ba na hindi matutuloy ang engagement niyo ni Ethan?” puno ng panunuya na tanong nito sa kaniya. “Nananaginip ka Miss.” malamig na dagdag pa nito.

Ngumiti siya nang marinig iyon. “Kung ganun naman pala, bakit ka pa nag-aksaya ng oras na pumunta rito? Hindi mo ba naisip na kapag may nakakita sa ating dalawa na magkasama ay baka iba ang isipin nila?” 

Kahit na wala silang relasyon, hindi mo pa rin masasabi ang mga tao lalo na at silang dalawa lang ang nasa loob ng dressing room na iyon. “Huwag mong subukang magsalita ng tungkol sa—” 

“Wala akong balak.” putol niya rito kahit na hindi pa man nito natatapos ang sasabihin. Hindi na ito nagsalita pa sa halip ay tinalikuran siya nito at akmang lalabas na sana ngunit isang tinig ang mula sa labas ng pinto dahilan para matigil ito. Maging siya ay nagulat. 

“Ruby nariyan ka ba? May kailangan akong sabihin sayo.” tinig iyon ni Wendy— ang matalik na kaibigan niya at ang kalaguyo ng nobyo niya.

Nagkatinginan sila ng lalaki, kung bubuksan nila ang pinto ngayon ay tiyak na mahuhuli sila kahit na wala naman silang ginagawa.

…