ฉันรักเธอ เธอรักเขา [1/2]

พันวาเดินถือถุงขนมเต็มสองมือมายังคณะบริหาร ขายาวเดินไปยังโต๊ะหินอ่อนใต้คณะที่มีแก๊งสาว ๆ พากันนั่งพูดคุยกันอยู่

“เม”

เขาเรียกหญิงสาวที่ดูโดดเด่นกว่าใครในกลุ่มแก๊งนั้น

“วา…”

หญิงสาวผู้ถูกเรียกหันมองตาม ก่อนตากลมโตจะเบิกอ้ากว้าง เมื่อเห็นว่าคนที่เรียกคือใคร

อดีตคนเคยรักกันมาก่อนยืนสบจ้องมองกันเนิ่นนาน เมษามองอดีตคนรักด้วยดวงตาไหวระริกสั่น

หมับ!

กายสูงถูกร่างเล็กคว้าเข้าสวมกอดแนบแน่นราวกับเจอที่พึ่งพิง พันวาเอื้อมมือข้างขวาขึ้นมาลูบแผ่นหลังอดีตคนรักแผ่วเบา

เขายืนนิ่งให้อีกฝ่ายกอดหลายนาที ใจคนที่ไม่ยอมมูฟออนมาตลอดเกือบสามปีมันเจ็บเจียนบ้า เมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองยอมปล่อยจากอ้อมแขนถูกคนใหม่ทำใจเจ็บช้ำ

“ถ้าคบกับวาต่อ ไม่นอกใจนอกกายวาไปหามัน เมคงไม่ต้องเจ็บแบบนี้แล้ว”

กล่าวเรียบเรื่อย แม้จะส่วนลึกในใจจะยังคงไม่หมดรัก แต่ความหวังดีที่มีมันก็ไม่อาจจะทำหมางเมินต่อได้ไหว เพราะเป็นคนเคย ๆ กันมาก่อน

“เมขอโทษ” หญิงสาวพูดเสียงสั่นเครือ กับการเลือกผิดพลาดไป

“ช่างมัน” เขาตัดบท

“แล้วตอนนี้เมโสดแล้วใช่ไหม”

“อือ”

“งั้น…” คนที่มูฟออนแบบ ‘ไก่มาได้มั้บ’ มาตลอดสามปีพูดเกริ่น

“ทำบ้าอะไรกัน!”

ยังไม่ทันให้ได้พูดจบประโยค หูกลับได้ยินเสียงร้องตะโกนดังลั่นปานระเบิดลง ก่อนร่างเขาจะถูกจับแยกออกห่างอดีตคนเคยๆ

ไซซีที่เดินลงมาเห็นภาพบาดตาบาดใจเต็ม ๆ แบบจะ ๆ ตา รีบวิ่งมาจับแยกคนที่กอดกันกลมออกเร็วรี ด้วยความไม่พอใจที่คลุกสุมตีอยู่ในอก

ตลอดเกือบสามปีมานี้เธอก็คิดว่าคนทั้งสองเลิกรากันขาดเสียอีก แต่ดูจากการกระทำตอนนี้มันช่างยากที่จะหลอกฝันตัวเองต่อไปได้ไหวจริง ๆ

“ทำบ้าอะไรกับคนเจ้คะ?”

หันไปถามกับอดีตคนเก่าชายผู้หมายตา ขณะเดียวกันก็ย่างก้าวสามขุมเข้าหาเหมือนคนตั้งใจหาเรื่องกัน

“น้องไม่รู้เหรอว่าพันวาเป็นคนของพี่”

“ใครเป็นคนของแม่ป้าวะ!”

พันวาที่แรก ๆ ทำตัวไม่ถูกกับบรรยากาศที่เหมือนจะพุ่งเข้าหยุมหัวกัน พลันถูกคำพูดที่บอกว่าเขาเป็นของตัวเองอีกฝ่ายเรียกสติกลับคืน

“เลิกมาวุ่นวายกับชีวิตผมสักที ผมโคตรอึดอัดเลย” บอกกระแทกกระทั้นใส่อารมณ์ราวกับคนน็อตหลุด

“น้องวา…”

ไซซีเงยหน้าขึ้นมองคนที่เผยให้เห็นถึงความโมโหร้ายเป็นครั้งแรกอย่างคาดไม่ถึง

“รู้ไหมว่าผมรำคาญ”

“รำคาญที่แม่ป้าเข้าหาจนผมอึดอัดจนไม่เหลือความเป็นตัวเอง รำคาญที่ชอบทำเหมือนเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผม ทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ”

ไซซีเกิดนิ่งอึ้งตะลึงงันกับคำพูดของอีกฝ่ายจนตัวแข็งค้างไป คำพูดก่อนหน้ามันยังไม่พาเจ็บเท่ากับคำพูดที่บอกว่ารำคาญกัน

“รำคาญกันมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

ถามสายตาเจ็บช้ำ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าในบทบาทคนถูกเธอตามไล่จีบมันจะรำคาญ เพราะที่ผ่านมามีหลายสิ่งเหลือเกิน ที่ได้ทำให้กับอีกคน

ดังนั้นเธอไม่รู้เลยว่าหลายสิ่งที่ได้ทำไปมันจะกลายเป็นความรำคาญในสายตาอีกฝ่าย กระทั่งเจ้าตัวหลุดปากบอกออกมา

หญิงสาวหลุดหัวเราะกับตัวเองเสียงขืนขม ทั้งที่สถานะตัวตนเป็นถึงอดีตดาวมหา’ ลัย แต่กลับยินยอมมาแต่งตัวทำตัวเป็นแม่ป้าอยู่ตั้งสองปี เพราะอีกฝ่ายบอกว่าไม่ชอบคนสวย

ไซซีหน้าหดสลดจนเหลือสามเซนครั้นถูกคำพูดตรงเน้นจากคนน้องโถมโจมใส่ แต่ก่อนไม่ว่าน้องมันจะดุด่าว่ากล่าวขนาดไหนก็ใจสู้มาตลอด

ตอนนี้เธอรู้สึกราวกับน้ำท่วมปาก จะพูดจะถามก็คล้ายปากถูกหินถ่วงทับจนไม่อาจปริอ้าปากได้

หญิงสาวหลุบตามองพื้น เพื่อหวังปิดซ่อนใบหน้าที่ไม่น่าดูชมจากความเสียใจเอาไว้ขณะเดียวกันก็พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้นกระจุกอยู่ในลำคอสุดกำลัง

ความอ่อนแอที่อีกคนเผยให้เห็นเป็นครั้งแรกทำเอาพันวาตัวชะงักนิ่งไป ปกติแล้วไม่ว่าเขาจะดุด่าว่าแรงมากขนาดไหน อีกฝ่ายก็จะเงยหน้าขึ้นมาเถียงกลับคอเป็นเอ็นอย่างทะลึ่งทะเล้นเสมอ

ทว่า ตอนนี้นอกจากจะไม่เถียงกลับคอเป็นเอ็นดังเก่าแล้ว ตัวคนไม่มีแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากันสักเสี้ยววินาทีด้วยซ้ำ

“แม่ป้า…” มือหนากำ ๆ แบ ๆ เหมือนคนทำตัวไม่ถูก

“อีห่า วิ่งไม่รอพวกกูเลยนะมึง”

‘วาวา’ เพื่อนสนิทอีกคนไซซีรีบเข้ามาจับเพื่อนตนแยกออกจากวงล้อม พร้อมกับแสร้งทำเป็นด่าว่าหวังกลบเกลื่อนสถานการณ์ที่ไม่ต่างระเบิดเวลา ใช่… ระเบิดเวลา

เพราะเพื่อนเธอมันอารมณ์ร้อนจนไฟฬ่าน (ร่าน) เธอยังเทียบแทบไม่ติด ดังนั้นถ้าไม่รีบจับแยกสถานการณ์คงฉิบหายเกินควบคุมแน่ ๆ

“ขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยนะเด็ก ๆ มันเพิ่งงดน้ำหวานวันแรก”

แพตตี้หันไปขอโทษพวกรุ่นน้องแทนเพื่อนที่อยู่ดี ๆ ก็เงียบไปเหมือนไม่ได้เอาปากมาด้วยอย่างผิดปกติ

“ซีมึง ทำไมเงียบ”

วาวาเห็นเพื่อนข้างตัวเงียบนานหลายนาที รีบเอียงหน้าลงไปก้มมองสำรวจว่ามันเป็นอะไรของมัน

ก่อนจะเจอกับสีหน้าที่ดูไม่สู้ดี เหมือนคนเจอกับเรื่องชวนให้ช้ำใจเข้า

“กรรมเวร”

หลุดสบถออกมา ก่อนจะรีบจับจูงพาเพื่อนสนิทหนีห่างจากวงล้อม