ผัวเด็ก [2/2]

มารดาที่ร่างกายไม่แข็งแรงอยู่แล้ว เพื่อกัดฟันอุ้มท้องเด็กคนหนึ่งให้รอดปลอดภัยจึงต้องนอนอยู่บนเตียงเสมอ

กระทั่งคลอดออกมานายหญิงตระกูลหวังก็ได้สิ้นใจจากไป พร้อมกับเสียงแผดร้องไห้ของเด็กทารกผู้ลืมตาออกมาดูโลกเป็นครั้งแรก

ตัวเธอในตอนนั้นยังเด็กก็นึกเกลียดชังเด็กชายที่พรากมารดาให้ตายจาก จึงไม่คิดมองหรือเฉียดเข้าใกล้ใด ๆ

จนวันที่เด็กคนนั้นถูกลักพาตัวไปเธอถึงได้ยอมลดทิฐิลงแล้วโอบกอดเด็กคนนั้นเป็นครั้งแรกในรอบสามปี

ทำให้มรดกที่บิดาร่างไว้เพียงเธอ ต้องถูกรื้อมาร่างใหม่อีกครั้ง เพื่อแบ่งทุก ๆ ส่วนให้เทียบเท่ากัน ซึ่งขนาดสัดส่วนถูกแบ่งออกไปให้น้องชายตัวแสบแล้วถึงเกินครึ่ง

แต่ความร่ำรวยของเธอมันยังมีมากเหมือนไม่ถูกลดลงดั่งเก่าอยู่ดี ทำเอาเธอเซ็งจัดกับความมีมากเกินไปใครเขา จากเอียนหนักอยู่แล้วก็เอียนยิ่งกว่าเดิม

“แล้วอาป๊ายังฝึกทุกอย่างให้พี่มาแต่เด็กอีก เงินทองของมีค่าเห็นจนเอียนอะ เจอบ่อยไม่พอ ยังได้มาง่ายอีก”

และขนาดลงทุนเล่น ๆ ยังฟันกำไรมาเป็นกอบเป็นกำ เล่นเอาเม็ดเงินพูนเพิ่มมากกว่าเก่า

เพราะความทำอะไรก็แทบไม่เคยขาดทุน มีแต่ไปฟันกวาดเอากำไรมา บิดาที่ไม่เคยหวงลูกสาวเหมือนบ้านอื่น กลับนึกกัดกลุ้มใจหวั่นกลัวว่าลูกจะขายไม่ออก

ตัวเธอในปีนั้นที่เพิ่งจบมัธยมปลายพอดี เลยทิ้งวิมานตนหนีไปอยู่ศาลเก่า ๆ ข้างทาง เพื่อตามหารักแท้ที่รักล็อกมงให้มาตั้งแต่สมัยฟันน้ำนม

“หนูตกถังข้าวสารชัด ๆ เลยเรา”

พันวาพึมพำกับตัวเอง หลังรู้ถึงความเป็นมาที่แกล้งจนของคนพี่

“ข้าวสารถังใหญ่ด้วยนะ จะหนีออกจากถังก็ไม่ทันแล้ว” ไซซีเอ่ยติดตลก

“หนีให้โง่ดิ มีเมียรวยพร้อมเลี้ยงดูขนาดนี้”

“เมียเลยเหรอ”

“ได้กันจนถ้าปล่อยคงป่องขนาดนี้แล้ว ไม่ให้เรียกเมียจะให้เรียกอะไร”

ทำกันบ่อยจนต้องซักผ้าปูเตียงแทบทุกวันปานนี้ แล้วถ้าไม่ใช่ว่ายังเรียนอยู่ทั้งคู่ แถมคนพี่เองก็คุมไม่มีขาด คงได้เป็นป๊าม้าวัยใสแหง

“ไอ้เด็กนี่”

ดีดเหม่งคนที่พูดหยาบโลนอย่างมันเขี้ยว ถึงคำที่พูดมันจะเป็นความจริงก็เถอะ

“เจ็บนะ” ลูบหน้าผากป้อย ๆ

“ก็ดีดให้เจ็บ”

ไซซีหลุบตามองคนที่เบียดอ้อนเป็นหมาเด็กขาดความอบอุ่นนัยน์ตาอ่อนใจ

“วันนี้เหนื่อยมาก แต่ก็อยากส่งการบ้าน” พูดเสียงเหนื่อย

“ที่รักขึ้นให้ได้ไหม” เงยหน้ามองคนพี่ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำเอาคนฟังแทบกรี๊ด

“สัญญาว่าหลังจากนี้จะเป็นเด็กดี”

วินาทีประวัติศาสตร์มาก หมาเปรตกำลังบอกจะเป็นเด็กดี…

“จะรีดน้ำให้หมดตัวเลย”

กล่าวสีหน้ามันเขี้ยว ก่อนจะพลิกตัวอีกฝ่ายลงล่างแล้วขึ้นคร่อมทับ ขณะเดียวกันมือก็ขยับปลดถอดชุดบนตัวของตัวเองและคนเบื้องล่างออกส่ง ๆ แต่พอมาทำอะไรลวก ๆ เหมือนคนเสี้ยนไม่ไหวแล้ว มันก็ปลุกกระตุ้นอารมณ์ได้ดีอยู่เหมือนกันนะเนี่ย…

และหลังจากนั้นคนทั้งสองก็เข้าฟัดโรมรันกันอย่างหนักหน่วง พันวานอนส่งแรงกระแทกเสยรับกับการขย่มตอกลงมาเน้นๆ

พร้อมกับเสียงร้องครางกับเสียงบั้นท้ายฟาดกระทบกับหน้าขาที่ดังถี่ ๆ คลอเคล้าไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ

ทว่า เสียงแห่งความความสุขสมนี้ มันกลับทำเอาคนแอบฟังเป็นจิ้งจกอยู่นอกประตูห้อง เกือบหลุดร้องกรี๊ดออกมากับเสียงหยาบโลนที่ชำแรกผ่านหู

ทั้งที่ตั้งใจจะมาแอบฟังเผื่อตีกันจะได้เข้าช่วย แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะมาเจอกับบทเสว (เสียว) กับหู นายท่านหวังพลันมีสีหน้าล่องลอยประหนึ่งคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

….

“อาป๊า! มาทำไรเนี่ย”

ไซซีที่เปิดประตูออกมาเจอบิดายืนเหม่อมองฝ้าเพดาน เดินเข้าไปกระซิบถาม ก่อนจะจับลากพาเอาคนที่คล้ายทำสติสะตังหล่นหายเดินไปให้ไกลจากห้อง

“อาป๊าเจ็บหัวใจ เสี่ยวซีโตแล้วเหรอเนี่ย” ชายวัยกลางคนว่าพลางสูดน้ำมูก

“ซีโตนานแล้วเหอะอาป๊า”

เธอพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ตอนนั้นบอกกลัวขายไม่ออก พอเธอไปสุดเหวี่ยงกับว่าที่ลูกเขย ก็มาทำหน้าเหมือนทำใจไม่ได้ขึ้นมาซะงั้น

“เฮ้อ” นายท่านหวังถอนหายใจ

“แต่ไอ้เด็กนั่นใช้ได้นะ”

เขาพูดชมเปาะคนในห้อง

“ถึงจะชอบทำหน้าเหมือนโลกถล่มตลอดตอนถูกสั่งงาน แต่ก็ทำเสร็จหมดทุกรอบ”

“ได้ยินแบบนี้ซีก็โล่งใจ” เธอถอนหายใจอย่างโล่งใจตามที่ปากว่า

“ถ้าถูกเจียระไนอีกหน่อย คงเป็นเพชรน้ำดี”

“ตาดีนะเสี่ยวซีน่ะ เลือกลูกเขยให้อาป๊าได้ดี” เขายักคิ้วหลิ่วตาใส่คล้ายหยอกล้อ

“ลูกอาป๊าซะอย่าง”

“ถ้าอีกสักสามสี่ปีเด็กมันเปล่งประกายกว่านี้ ป๊าจะยกหุ้นเครือโรงแรมให้ดูแทนแล้ว” คนอยากเกษียณจะแย่เอ่ย

“ใจเย็น ๆ อาป๊า ตอนนี้เด็กมันยังบ่นเหนื่อยอยู่เลย ถ้าไปรับช่วงต่อจากอาป๊าจริง ซีกลัวจะหนีเตลิดไปซะก่อน”

“ค่อย ๆ ตะล่อม แล้วค่อยยกให้ในทีหลังยังไม่สาย”

เธอเสนอแผนการ จากที่คนน้องเล่าให้ฟังช่วงหัวค่ำ เจ้าตัวดูจะไม่ลงรอยกับที่บ้าน ดังนั้นแต่งเข้าบ้านเธอมาช่วยใช้เงินกันนั่นล่ะดีสุดแล้ว

“น่าสนใจ”

โดยคนที่หลับอยู่ในห้องไม่รู้ตัวเลยว่า อีกสามปีให้หลังจากนี้ ตัวเองจะกลายเป็นยิ่งกว่าหนูตกถังข้าวสาร มิหนำซ้ำยังถูกข้าวสารถมทับใส่ทุกวัน ชนิดหาทางออกจากถังแทบไม่เจออีกเลย…