ผัวเด็ก [1/2]

หลายวันผ่านไป

หลังจากวันนั้นที่เขาได้ตอบตกลงไปทำงานในบริษัทเครือตระกูลหวัง อันความสะดวกสบายที่เคยพานพบก็ได้มลายหายไปในพริบตา เขาต้องทนถูกโขกสับจนร่างกายเหนื่อยอ่อนกลับมาซุกพุงคนพี่ทุกค่ำ

ถึงจะเหนื่อยอ่อนจนมีความคิดอยากยอมแพ้มันไปให้จบ ๆ ซะกลางคัน ทว่าความคิดนี้กลับถูกปัดทิ้งออกจากสมองในทันควัน

อีกฝ่ายสู้ และทำเพื่อเขามาตั้งเยอะ ถ้าแค่นี้ยังทนเท่าไม่ได้ ในอนาคตหากมีลูกหลานขึ้นมาคงโดนล้อยันตาย

“เหนื่อยมากเลยเหรอ”

ไซซีเดินถือน้ำเย็น ๆ มาวางบนโต๊ะเตี้ย ก่อนถามกับคนที่แลดูเหนื่อยล้า

“มาก”

ตอบเสียงเหนื่อย แล้วคลานเข้าไปนอนหนุนตักเล็กเพื่อพักสายตา มือเรียวขยับลูบไล้เรือนผมหนาดำสนิทของคนผู้นอนหนุนตักตนอย่างเนิบนาบเชื่องช้า

ความน่ารักเหมือนหมาบางแก้วขนฟูที่วิ่งเล่นจนเหนื่อยอ่อน แล้วกลับมาซุกเจ้าของ มันทำเอาเธอยิ่งรู้สึกหลงรักหน้ามืดตามัวหนักกว่าเดิมอีก

มุมน่ารัก ๆ ที่น้อยครั้งจะได้เห็นมันทำเอาเธออยากจะเซ็นยกมรดกที่มีให้กับเด็กมันให้หมดเลย

“ถ้าเหนื่อย… งั้นกลับบ้านดีไหม” เธอพูดกับคนที่หลับตาพริ้ม

“ไม่!”

ปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมส่ายหน้าหนักหน่วง จนศีรษะมุดเข้าหน้าท้องคนพี่หนักกว่าเดิม

“ทำไมล่ะ?”

ถามกับคนที่พอได้ยินคำว่า ‘กลับบ้าน’ ก็ดูอารมณ์ไม่ดีราวกับหมาโดนเหยียบหาง

“ก็แค่ไม่อยากกลับไปเป็นหมาหัวเน่าอีก”

บ้านที่ไม่มีที่ที่ให้สำหรับเขา เลือกได้เขาก็ขอไม่กลับไปยังดีกว่า เขารักแม่กับน้องมากนะ แต่เขาก็รักตัวเองเหมือนกัน คนทั้งสองรักเขาก็จริง แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่จะทำอะไรเพื่อเขาบ้างเลย มักปล่อยให้เขาเจอกับเรื่องราวเพียงคนเดียวหรือเช็ดคราบน้ำตาด้วยตัวเองเสมอมา

ความรู้สึกการถูกมองไม่ต่างจาก ‘ส่วนเกิน’ หรือ ‘ธาตุอากาศ’ ในบ้านมันไม่ใช่เรื่องสนุก และเขาไม่อยากกลับไปเจอกับการถูกมองข้ามซ้ำ ๆ หลายรอบอีกแล้ว

“หืม เด็กมีปัญหาขาดความอบอุ่นเหรอเนี่ย” ไซซีขยี้กลุ่มผมหนานุ่มเบา ๆ คล้ายหยอกเย้า

“อือ ที่ตอนนั้นไล่แม่ป้าไปไม่ให้มายุ่ง ก็เพราะกลัวตกหลุมรักแม่ป้า”

ในตอนนั้นเขาแสนกลัว กลัวว่าจะตกหลุมรักในความสดใสนี้เข้า จนยินยอมพาอีกฝ่ายเข้ามาในโลกของตัวเอง แล้วสุดท้ายก็จะถูกทอดทิ้งไปเหมือนกับอดีตคนเก่า

จึงได้ทำตัวแย่สารพัดใส่คนพี่ เพื่อเป็นการขับไล่อีกฝ่ายออกไป และเป็นการปกป้องโลกของตัวเอง

ทว่า อีกคนกลับใจแข็งทนมากเกินไป ไม่ว่าจะถูกเขาตะเพิดไล่หนีกี่ครั้งก็ยังคงอยู่ ใจเขาที่ไม่ได้ทำมาจากเหล็กกล้า แน่นอนว่ามันต้องเริ่มถูกความมั่นคงนี้หลอมละลายอย่างช้า ๆ

กระทั่งวันที่ความรู้สึกเขามันข้ามเส้นไปถึงเกินครึ่งหลังจากวันนั้นที่ได้สานสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน เขาจึงอยากตัดสินใจลองดูสักครั้ง ลองเปิดใจให้กับคนคนใหม่

แต่พอเรื่องมันกำลังจะดี ทุกอย่างมันก็พลันพังครืนลงเพราะความปากหนักและไม่เด็ดขาดของเขาเอง กว่าจะรู้ว่าใจยึดมั่นผูกตรวนมัดแน่นไปกับอีกฝ่ายก็ตอนที่ได้สูญเสียไป

พอคนเราได้มาสูญเสียอะไรไป ถึงเพิ่งคิดจะมายอมรับกับมัน ยอมรับกับความรู้สึกที่เพียรพยายามหลอกฝันตัวเองมาตลอด…

“แล้วอยู่นี่มันดีเหรอ? เหนื่อยกลับบ้านมาทุกค่ำเลยนะ” หญิงสาวเอ่ยกับคนที่ซุกพุงตัวเอง

“ถึงจะเหนื่อยเกินไปหน่อย แต่มันยังดีกว่ากลับไปเจอกับความรู้สึกเป็นส่วนเกิน” เขาตอบ

“แล้วพออยู่ที่นี่แล้วได้ไปฝึกงานกับคุณลุง ถึงท่านจะดุไปบ้าง แต่ก็ใส่ใจสอนบอกอย่างดี อย่างที่ผมไม่เคยได้รับมาก่อน” พันวาเล่า

“เลยกลายเป็นตอนนี้ก็เริ่มชอบมันขึ้นมาหน่อย ๆ แล้ว ถึงมันจะแอบเหนื่อยไปหน่อยก็ตาม”

ความรู้สึกที่ถูกใส่ใจอย่างดีตามที่ใจเคยเฝ้าฝันรอคอย มันช่างดีมากเสียจนเขาไม่คิดสนใจคนที่ทอดทิ้งกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกต่อไป

การไม่ถูกมองข้ามหัวดั่งเคย การถูกถามถึงความรู้สึกก่อนเสมอ และการไม่เคยดุว่านำก่อนฟังเรื่องราวจากปาก มันทำให้เขารู้สึกปลอดภัย แล้วกล้าแสดงออกถึงการเป็นตัวเองขึ้นมา เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี…

“เด็กโง่”

ไซซีว่าหมาบางแก้วขนฟูน้ำเสียงเอ็นดูระคนอ่อนใจ เด็กคนนี้ไม่รู้ตอนนี้อยู่กับครอบครัวต้องไปเจออะไรมาบ้าง ถึงได้รู้สึกปลอดภัยพร้อมดูเป็นตัวเองตอนอยู่กับพวกเธอ มิหนำซ้ำ ยังมาชอบที่อาป๊าเธอแกล้งอีก

แต่ความซื่อแบบงง ๆ มันก็คงไปถูกชะตาอาป๊าไม่น้อย พยัคฆ์ที่ไม่เคยสนใจใคร ถ้าหากผลประโยชน์ไม่มากพอคนนั้น ถึงได้เอ็นดูไอ้เด็กนี่มากจนออกปากพาไปฝึกงานเพื่อถ่ายทอดวิชาให้อย่างลับ ๆ

“แต่สงสัย” คนที่ถูกลูบหัวจนแอบเคลิ้มหลับพูดขึ้นมา

“หือ?”

“ทำไมแม่ป้าถึงต้องแกล้งจนด้วย ทั้งที่บ้านก็รวย”

เรื่องนี้เขาติดใจสงสัยมากจริง ๆ ตั้งใจจะถามหลายวันแล้ว แต่ก็เหนื่อยจนลืมตลอด

“ความเป็นลูกคนโต ตอนนั้นอาป๊าตั้งใจจะมีลูกแค่คนเดียวคือพี่ เพราะม้าร่างกายไม่แข็งแรง พอพี่ห้าขวบคนนั้นก็วางรากฐานทุกอย่างเอาไว้ให้หมดแล้ว เหลือแค่รอมารับช่วงต่อเท่านั้น”

ทว่า ชะตากลับไม่เห็นใจ เนื่องจากหนึ่งปีให้หลังไอ้เด็กแสบซีหนานกลับโผล่มา…