Novels by Panatda Yomthaisong

เสียงพลุอันเปรียบเสมือนดอกไม้ไฟดังกึกก้องฟ้า มันแตกกระจายตัวหลากหลายสีสันดูงดงามตระการตาในสายตาเด็กชายที่ยืนมองอย่างไม่ยอมละสายตา“อะ!?”โนอาห์ที่จรดมองพลุดอกสุดท้ายด้วยความเพลิดเพลิน สะดุ้งโหยงเมื่อแก้มถูกความเย็นจัดแนบชิด เขาหันมองต้นเหตุของความเย็น ก่อนจะพบว่าหญิงสาวที่ยอมตามใจเขาทั้งวันกำลังยื่นไอศกรีมมาให้“กินไหม?”เฌอลินน์ถามเด็กชายที่หันขวับมามองกันอย่างตกใจ พร้อมกับเผลอหัวเราะน้อย ๆ กับสีหน้าแปลกใหม่ของไอ้ตัวเล็ก“ตกใจหมด”โนอาห์ลูบหน้าอกตัวเองเบา ๆ พลางจ้องไอศกรีมสองก้อนที่เป็นวานิลลาหนึ่งกับช็อกโกแลตอีกหนึ่งตาวาววับ“ขอบคุณนะครับ ผมไม่เคยกินมาก่อนเลย”ด้วยความดีอกดีใจที่จะได้ลิ้มลองในรสชาติของสิ่งที่แต่ก่อนทำได้เพียงแค่มองดูไปวัน ๆ พาให้เด็กชายหลุดปากพูดในประโยคที่ทำคนฟังงุนงง“หือ? ทำไมถึงไม่เคยกินล่ะทั้งที่แม่เธอก็ดูมีเงิน”หญิงสาวกล่าวน้ำเสียงปิดความมึนงงแกมสงสัยเอาไว้แทบไม่มิด เมื่อได้ยินคำพูดอันไม่คาดคิดนั้นจากเจ้าตัว“มันแค่ภาพเปลือกนอกของมัมน่ะครับ”ซึ่งโนอาห์ก็ตอบตามตรงและเอ่ยต่อในถ้อยคำที่ทำเอาเฌอลินน์ตกใจ เนื่องจากเธอไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดเกินอายุจากเด็กห้าขวบ“จร

“ลงไปเถอะ ที่ที่ฉันจะไปมันไม่เหมาะกับเด็ก”เฌอลินน์ขับรถวนมาส่งเด็กชายที่หน้าคฤหาสน์เอ่ยไล่ให้เจ้าตัวเล็กลงจากรถ“ไม่!”เด็กชายตะโกนปฏิเสธในทันทีแล้วจิกเบาะรถแน่นไม่ยอมปล่อยมือปานอาโคลาเกาะต้นยูคาลิปตัส“ไม่เอา! ไม่ลง!”“ฉันไม่มีเวลามาดูแลเธอหรอกนะ ลงไปดี ๆ เถอะ”หญิงสาวถอนหายใจอย่างคนปวดหัวกับเสียงร้องแหลมหูนั้น พลางอุ้มเด็กคนนั้นจนตัวลอยหวือจากเบาะรถ“ไม่! ไม่ลง แง้งงง”เด็กชายแผดเสียงร้องกรี๊ดยามถูกหิ้วตัวลงจากรถ แขนเล็กๆ โอบรัดรอบลำคอของหญิงสาวแน่น ทว่าแรงเด็กวัยกระเตาะมีหรือจะสามารถสู้ชนะแรงคนโตกว่าได้ ดังนั้นแขนของเขาจึงถูกปลดออกได้ง่ายดาย“อย่าไป ฮือออ”ร่างเล็กจ้อยสะอื้นไห้หนักเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นว่ารถของผู้หญิงคนนั้นได้แล่นออกไปรถไกลมากแล้ว“แง้งง อย่าทิ้งผม”เด็กชายยืนมองตามท้ายรถคันหรูพร้อมปล่อยให้เขื่อนน้ำตาร่วงเผาะ ๆ อาบใบหน้าน้อย ๆ นั้น ภาพตรงหน้ามันราวกับว่าเขาถูกทอดทิ้งซ้ำ ๆ อีกครั้ง เปรียบเสมือนเด็กคนที่ไม่เป็นที่ต้องการของใครทั้งนั้นเสมือนกับว่าตัวเขาไม่สมควรเกิดมา และไม่รู้อะไรดลใจให้เฌอลินน์หันมองกระจกหลัง ภาพที่เห็นนั้นทำให้หญิงสาวพลันใจอ่อนยวบขึ้นมา เด็

เช้าวันต่อมา“พี่นิกซ์ให้คนไปเรียกลินน์มีอะไรหรือเปล่าคะ”เฌอลินน์ที่ถูกแม่บ้านเข้าไปปลุกเรียกให้ตื่นแต่เช้า เอ่ยกับชายหนุ่มเจ้าของห้อง ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นอดีตภรรยาสามีที่เพิ่งปะทะกันไปเมื่อคืนยืนอยู่ข้าง ๆ ชายหนุ่ม“เธอไม่รู้ความผิดตัวเองเลยเหรอ”ฟีนิกซ์ถามหญิงสาวที่ทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาทั้งที่เป็นต้นเหตุทำให้แขกของเขาบาดเจ็บ “ความผิดอะไรคะ?”คนตัวเล็กพิศมองด้วยแววตาสั่นไหว มาถึงตอนนี้มีหรือจะไม่รู้ว่าเรียกเธอมาพบด้วยเหตุผลอะไร“เธอทำเกรซเจ็บขนาดนี้จะไม่ขอโทษหน่อยเหรอ”เขากล่าวเสียงเรียบ“ทำไมลินน์ต้องขอโทษ ลินน์ไม่ได้ทำเขาเจ็บด้วยซ้ำ”พูดน้ำเสียงไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องขอโทษ พอเห็นเธอไม่มีบาดแผลตัดสินใจว่าเป็นฝ่ายกระทำทันทีแบบง่ายดาย ส่วนคนที่ทำแก้วหล่นแตกจนได้แผลกลับกลายเป็นฝ่ายถูกกระทำ บทตัวร้ายที่ถูกโยนใส่หัวอย่างไม่คิดรับฟังต้นสายปลายเหตุจากเธอ พลันทำให้หญิงสาวทีสีหน้าเจ็บช้ำเหลือหลายเกินจะทานทน“ไม่ได้ทำ? ถ้าเธอไม่ได้เป็นคนทำแล้วแผลที่เท้าเกรซจะมาจากไหน”ฟีนิกซ์มองคนที่เชิดหน้าเถียงสู้อย่างไม่ยอมทำตามคำพูดเขาง่าย ๆ “ก็มาจากที่ผู้หญิงคนนั้นทำตัวเองไงล่ะคะ”เพราะที่ฝ่ายนั้

ช่วงเย็น , คฤหาสน์ กว่าจะสามารถฝ่ารถราบนท้องถนนทีติดหนักมาได้ ท้องฟ้าที่เคยสว่างก็กลายเป็นสีส้มเสียแล้ว เฌอลินน์ที่เพิ่งได้มีโอกาสนั่งรถคันเดียวกับสามีตัวเองเป็นครั้งแรกก้าวขาลงมาจากรถด้วยแววตาไม่อาจซ่อนประกายเอาไว้ได้มิด“นิกซ์คะ”ไม่ทันให้ถามถึงอาการคนพี่ว่าอักเสบหรือไม่ น้ำเสียงหวานระรื่นหูกลับดังใกล้เข้ามาเสียก่อน เธอหันมองตามกระทั่งเห็นใบหน้าของผู้หญิงแปลกหน้าพร้อมกับเด็กคนหนึ่งเข้า ร่างทั้งร่างเป็นอันชะงักงันไปในบัดดล เพราะผู้หญิงตรงหน้ามีใบหน้าเหมือนกับคนที่อยู่ในสมุดเล่มนั้นเมื่อสามวันก่อนเกือบทุกจุด“เกรซ?”ฟีนิกซ์เรียกชื่อของหญิงสาวตรงหน้าออกไปเจือความคาดไม่ถึงว่าจะได้พบเธอเร็วกว่ากำหนด“ดีจังที่นิกซ์ยังจำชื่อเกรซได้”‘เกรซ’ อดีตภรรยารองของเจ้าพ่อฝั่งคาบสมุทรอะแลสกาเอ่ยน้ำเสียงดีใจพร้อมสีหน้าแจ่มใส“แล้วมีอะไรถึงมาที่พบฉัน”เขาถามเข้าเรื่องเมื่อเห็นว่าทักทายกันพอหอมปากหอมคอแล้ว“เกรซขออยู่ที่นี่กับนิกซ์สักพักได้ไหมคะคะ ตอนนี้เกรซกับลูกเดือดร้อนมากจริง ๆ”หญิงสาวร้องขอพักพึ่งพิงในบ้านของอดีตสามีอย่างคนละอายใจ “ถ้าไม่เดือดร้อนก็จะไม่พาลูกมาให้เจอหน้าพ่อเลยใช่ไหม”เขาว่าเสียง

สามวันต่อมาตั้งแต่คืนวันนั้นที่เฌอลินน์ถูกสามีลงไม้ลงใช้ความรุนแรงด้วยจนเธอเกือบไม่เหลือลมหายใจ วันเวลาก็ผ่านพ้นล่วงเลยมาถึงสามวันและยังเป็นสามวันที่เธอกับเขาแทบไม่ได้พบเจอหน้ากันเลย ราวกับต่างคนต่างแยกกันไปใช้ชีวิตในพื้นที่ของตัวเองเฌอลินน์ยอมรับเลยว่าคืนนั้นเธอหวาดกลัวในตัวของฟีนิกซ์จริง ๆ มันเหมือนกับว่าเขาได้กลายเป็นใครอีกคนที่ไม่รู้จัก เป็นตัวเธอที่ยึดติดกับเรื่องในอดีตหนหลังกาลเก่าสมัยยังวัยเยาว์ ทำให้เผลอมองว่าเขายังคงเป็น ‘พี่นิกซ์’ คนนั้นผู้ใจดีกับเธอโดยลืมไปว่ากาลเวลามันล่วงผ่านพ้นไปเป็นสิบ ๆ ปี แล้วมีหรือคนคนหนึ่งจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปเลย มิหนำซ้ำเวลาเป็นสิบปี ๆ ที่ห่างกันไม่รู้เลยว่ามันมีเรื่องอะไรที่ทำให้พี่ชายผู้ใจดีกลายเป็นคนโหดร้ายเช่นนี้หากจะพูดถึงความผิดเอาตามตรงตัวเธอเองก็ผิด ผิดที่รั้นจะเอาคำตอบให้ได้และผิดที่ไม่ยอมอยู่ในจุดที่เขาขีดเอาไว้มาตั้งแต่แรก ถ้ามันจะลงเอยด้วยการถูกทำร้ายก็คงไม่แปลก เพราะเธอคงทำให้อีกฝ่ายรำคาญหรือหมดความทนจริง ๆ ถึงได้ถูกทำอย่างนั้นแม้จะรู้ดีถึงความผิดตัวเองกระนั้นเธอก็อดน้อยใจระคนเคืองโกรธหน่อย ๆ ในการกระทำของเขาไม่ได้อยู่ดี ต่อให้จ

*คำเตือน* มีการใช้ความรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านดึกของวันนั้นเฌอลินน์ในชุดนอนผ้าซาตินสีแดงสดเดินถือถาดกาแฟตรงไปยังห้องทำงานของสามี เนื่องจากหลายวันมานี้เธอสังเกตว่าอีกฝ่ายมักจะทำงานถึงเช้าอยู่เสมอ มือเรียวผลักเปิดเข้าไปยังด้านในโดยไม่คิดขออนุญาต ขืนขอคงไม่พ้นถูกปฏิเสธกลับมา มีแต่ต้องทำตัวไร้มารยาทหน้าหนาเท่านั้น นัยน์ตาคมเฉี่ยวสำรวจมองห้องทำงานที่เพิ่งมีโอกาสได้เข้ามาเยือนเป็นครั้งแรกอย่างสนใจ“ไปไหนกัน?”พึมพำเสียงเบาครั้นไม่เห็นร่างเงาของคนพี่ กระทั่งลมลำเพยพัดผ่านผ้าม่านผืนบางมาพร้อมกับเสียงพูดคุยที่ริมระเบียง“งั้นเหรอ ไม่ได้รบกวนใช่ไหม”โทนเสียงที่อ่อนลงเจือนุ่มนวลขึ้นอย่างไม่เป็นมาก่อนของอีกฝ่าย ทำเอาเฌอลินน์แววตาวูบไหว ตอนคุยกับเธอไม่เคยมีหรอกความอ่อนโยนอย่างที่กำลังคุยกับใครสักคนผ่านโทรศัพท์มือถือเช่นกับตอนนี้ ยิ่งคิดเปรียบเทียบมาตรฐานของความแตกต่างเธอยิ่งกระบอกตาร้อนผ่าวและใจดวงน้อยที่ปวดหน่วง“ไม่รบกวนเลย”ถ้อยคำนั้นชำแรกผ่านหูเข้ามาพร้อมกับอาการจุกในอก ถึงจะรู้สึกไม่ดีมากเพียงกระนั้นเธอก็รีบสลัดอารมณ์งี่เง่าที่ตีรวนทิ้ง แล้วสาวเท้านำถาดกาแฟไปวางบนโต๊ะกลางห้อง เพื