Novels by Metxrzq/Mercxry/Mermaxdzp

นับตั้งวันนั้นพันวาก็เหมือนคนอาการหนัก สวมบทบาทหมาว้อพร้อมพุ่งเข้าสวบคอทุกคนที่พากันเมืองมองเมียเขามันอาการหนักถึงขั้นพอเรียนจบคลาสแทนที่จะกลับห้องไปนอนดี ๆ เป็นคุณชายตามที่เมียต้องการให้เป็น เจ้าตัวกลับเอาเวลามานั่งเฝ้าคนพี่ถึงห้องเรียน มิหนำซ้ำ ยังจิกตามองใส่ทุกคนในห้องที่ชำเลืองมองคนข้างกายประหนึ่งจงอางหวงไข่ ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ผู้สอน ทำให้อาจารย์ที่ถูกชายหน้าดุมองกดดันทุกท่วงท่าต้องปล่อยนักศึกษาก่อนเวลาอีกแล้วใช่...อีกแล้ว… เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อาจารย์จำต้องปล่อยนักศึกษาออกจากห้องก่อนเวลา “จะมานั่งหน้าดุเฝ้าพี่เรียนทำไม ทำไมไม่ไปนอนรออยู่ห้องดี ๆ” ไซซีพูดดูเด็กดื้อข้างตัว ปากอยากดุว่าแรงกว่านี้ แต่เธอก็กลัวเด็กมันจะฝังใจจนไม่รักกันมากกว่าเวรกรรมของอีพวกแพ้ทางผัวหมาเด็กจริง ๆ พอคิดจะดุว่าแรง ๆ ก็ไม่กล้า ด้วยกลัวถูกไม่รักเหมือนเดิม“ก็วาไม่อยากให้พวกนั้นมามองที่รักนี่นา เลยเอาตัวมาขวาง เป็นไงวาทำดีป่ะ” เบียดตัวเข้าหาคนพี่ พลางช้อนตามองปริบ ๆ “หรือที่รักอยากให้วากลับห้องไปมากกว่า ตอบมาตามตรงได้เลยนะ” บอกหน้าหงอยหูลู่หางตก“ถ้าพี่อยากให้กลับห้อง?” ไซซีเลิกคิ้วถาม“อือ ๆ เข

หลายสัปดาห์ต่อมา หลังจากทำเรื่องตัดขาดจากที่บ้าน และทำเรื่องย้ายทะเบียนเข้าบ้านว่าที่เมียเสร็จเรียบร้อยแล้ว สองคนพี่น้อง (ที่ทำตัวยิ่งกว่าผัวเมีย) ก็ถึงกำหนดกลับประเทศไทยเพื่อมาเรียนต่อกันเสียที เช้าวันนี้พันวาตื่นขึ้นมาบนเตียงหลังกว้าง โดยไร้เงาของคนพี่คอยนอนอยู่ข้างเคียง ก่อนจะหยิบเอาแผ่นกระดาษโพสต์อิทที่แปะติดอยู่บนหน้าผากมาอ่าน ‘วันนี้พี่มีสอบแต่เช้า กับข้าวอยู่บนเตา ถ้าหิวก็อุ่นกินได้เลย ’ ข้อความที่ปรากฏอยู่บนแผ่นกระดาษพาให้เขาต้องส่ายหัว พลางคลี่จุดมุมปากกับความน่ารักนี้ของอีกฝ่าย “ขยันทำตัวน่ารักขึ้นทุกวัน” พึมพำน้ำเสียงมันเขี้ยว มือหนาคว้าโทรศัพท์มือถือที่ชาร์จแบตไว้บนหัวเตียงขึ้นมาเปิดเพื่อดูเวลา ‘08 : 01 น.’ ระยะเวลาปัจจุบันมันทำให้คนที่โอ้เอ้ต้องรีบลุกจากเตียง แล้วก้าวพาตัวเองเข้าไปจัดการธุระให้เรียบร้อย กระทั่งแปดโมงเกือบเก้าโมงเช้า คนตัวสูงก็เดินสาวเท้าออกมาจากห้องคอนโดหรูแถบใจกลางเมืองหลวง อันถูกคนพี่ตกลงเซ็นสัญญาซื้อไปหลักล้าน แล้วจับมัดมือชกให้เขามาอยู่ด้วยกัน พันวาเดินควงกุญแจรถสัญลักษณ์ดุดันลงมายังลานจอดรถ ก่อนจะกดเปิดสตาร์ทรถจนได้ยินเสียงดังกระหึ

เพียะ!ขณะที่คนทั้งห้ากำลังจ้องมองกันไปมาด้วยสายตาแตกต่างกัน คิมหันต์พลันถูกมือปริศนาฟาดตบใบหน้าเข้าเต็มแรงจนหน้าหันขวับคอแทบเคล็ด“มีสิทธิ์อะไรมาตบคนของอีซีวะ!” ตวาดถามเสียงดัง พอปล่อยให้มาเคลียร์ใจพูดคุยกับคนที่บ้านคนเดียว ส่วนเธอแอบมองอยู่ห่าง ๆ ก็ไม่คาดคิดเลยว่าคนที่ทะนุถนอมมาอย่างดีจะถูกพี่ชายแท้ ๆ ลงไม้ลงมือใส่แบบนี้มันโคตรจะน่าหงุดหงิดฉิบหาย แก้มสากที่มักจะถูกเธอหอมแก้มยุบบุ๋มอยู่เสมอตอนนี้ข้างหนึ่งกลับบวมตุ่ยประหนึ่งถูกผึ้งต่อยการโผล่มาของไซซีทำให้บรรยากาศที่อึดอัดกลายเป็นความตกใจเข้ามาแทนที่ในพริบตา สองสามีภรรยาไม่มีทางที่จะไม่รู้จักกับ ‘หวัง ไซซี’ ลูกสาวคนโตของ ‘หวัง ซีเหอ’ นักธุรกิจชื่อดังจากเกาะฮ่องกง“หลานซี… เรามานั่งคุยกันดี ๆ กันได้ไหม” เกริกไกรมองลูกสาวคนที่มีส่วนช่วยประคับประคองบริษัทตนให้รอดมาหลายสิบปี“คนของหนูถูกตบซะหน้าหัน แต่คนที่บ้านไม่มีแม้แต่จะห้ามปรามคนทำ แล้วถามคนโดนด้วยซ้ำ คิดเหรอว่าหนูจะมีอารมณ์ไปนั่งพูดคุย?” เธอพูดจิกตาใส่คนทั้งสี่“คนของหลาน?” ชายวัยกลางคนถามย้ำ “ใช่คนของหนู เพราะหนูเป็นคนที่ทำให้เด็กมันใจแตกอยากแต่งงานในวัยเรียนเองแหละ” ยอมรับหน้

“มาอยู่นี่เอง” ไซซีที่เดินตามหาทั่วบ้านพูดเสียงติดหอบ ไม่รู้งอนอะไรเธออีก ถึงได้มานั่งหน้ายับย่นอยู่หน้าพัดลมตัวจิ๋วแบบนี้ แล้วรุ่นนี้ดันงอนเก่งซะด้วยสิ“เป็นอะไร?” กระแซะเข้าหาคนที่มองกันแค่หางตา“ไม่พอใจ ทำไมแม่ป้าไม่ยอมตกลงไปกัดก้อนเกลือกินด้วยกัน”“ก็พี่ไม่อยากได้ลำบากแล้วนี่นา ลำบากมาแล้วตั้งสามปีแน่ะ” เธอบอกสายตาเอ็นดูหมาขนฟู คิดว่าจะล้มเลิกความคิดนี้ไปตั้งแต่วันที่โดนอาป๊าเข้ามาห้ามปรามวันนั้นแล้วซะอีก“ไปลำบากทอดไข่นกกระทาด้วยกันเท่ดีออก” คนที่แกล้งงอนพอเป็นสีสันชีวิตเอ่ย“ก็เท่ แต่มันไม่อิ่ม” ส่ายหัวคล้ายคนอ่อนใจRrrrเสียงริงโทนสายเรียกเข้าแผดร้องดังลั่นชวนแสบหู เรียกให้คนที่นั่งเกยกันต้องหันมองโทรศัพท์มือถือที่สั่นครืดคราดอยู่บนกระเบื้อง‘แม่’เบอร์ที่ถูกบันทึกชื่อไว้ขยับเคลื่อนขึ้นลงเด่นหน้าบนหน้าจอที่กำลังสว่างวาบ“ครับ?” เขาหยิบขึ้นมากดรับ ก่อนกรอกเสียงลงไป[น้องวาอยู่ไหนคะ]“ฮ่องกงครับ” พันวาตอบมารดาไปตามตรง[กลับบ้านมาคุยกันหน่อยค่ะ แม่กับทุกคนจะรอ][ถ้าอยากได้เมียต้องกลับมาคุยนะคะ] ปลายสายดักคอ“ได้ครับ วาจะรีบกลับ”เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่กับความแปลกไปของมารดา ความจริง

มารดาที่ร่างกายไม่แข็งแรงอยู่แล้ว เพื่อกัดฟันอุ้มท้องเด็กคนหนึ่งให้รอดปลอดภัยจึงต้องนอนอยู่บนเตียงเสมอกระทั่งคลอดออกมานายหญิงตระกูลหวังก็ได้สิ้นใจจากไป พร้อมกับเสียงแผดร้องไห้ของเด็กทารกผู้ลืมตาออกมาดูโลกเป็นครั้งแรกตัวเธอในตอนนั้นยังเด็กก็นึกเกลียดชังเด็กชายที่พรากมารดาให้ตายจาก จึงไม่คิดมองหรือเฉียดเข้าใกล้ใด ๆจนวันที่เด็กคนนั้นถูกลักพาตัวไปเธอถึงได้ยอมลดทิฐิลงแล้วโอบกอดเด็กคนนั้นเป็นครั้งแรกในรอบสามปีทำให้มรดกที่บิดาร่างไว้เพียงเธอ ต้องถูกรื้อมาร่างใหม่อีกครั้ง เพื่อแบ่งทุก ๆ ส่วนให้เทียบเท่ากัน ซึ่งขนาดสัดส่วนถูกแบ่งออกไปให้น้องชายตัวแสบแล้วถึงเกินครึ่ง แต่ความร่ำรวยของเธอมันยังมีมากเหมือนไม่ถูกลดลงดั่งเก่าอยู่ดี ทำเอาเธอเซ็งจัดกับความมีมากเกินไปใครเขา จากเอียนหนักอยู่แล้วก็เอียนยิ่งกว่าเดิม“แล้วอาป๊ายังฝึกทุกอย่างให้พี่มาแต่เด็กอีก เงินทองของมีค่าเห็นจนเอียนอะ เจอบ่อยไม่พอ ยังได้มาง่ายอีก”และขนาดลงทุนเล่น ๆ ยังฟันกำไรมาเป็นกอบเป็นกำ เล่นเอาเม็ดเงินพูนเพิ่มมากกว่าเก่าเพราะความทำอะไรก็แทบไม่เคยขาดทุน มีแต่ไปฟันกวาดเอากำไรมา บิดาที่ไม่เคยหวงลูกสาวเหมือนบ้านอื่น กลับนึกกัดกลุ

หลายวันผ่านไปหลังจากวันนั้นที่เขาได้ตอบตกลงไปทำงานในบริษัทเครือตระกูลหวัง อันความสะดวกสบายที่เคยพานพบก็ได้มลายหายไปในพริบตา เขาต้องทนถูกโขกสับจนร่างกายเหนื่อยอ่อนกลับมาซุกพุงคนพี่ทุกค่ำถึงจะเหนื่อยอ่อนจนมีความคิดอยากยอมแพ้มันไปให้จบ ๆ ซะกลางคัน ทว่าความคิดนี้กลับถูกปัดทิ้งออกจากสมองในทันควันอีกฝ่ายสู้ และทำเพื่อเขามาตั้งเยอะ ถ้าแค่นี้ยังทนเท่าไม่ได้ ในอนาคตหากมีลูกหลานขึ้นมาคงโดนล้อยันตาย“เหนื่อยมากเลยเหรอ” ไซซีเดินถือน้ำเย็น ๆ มาวางบนโต๊ะเตี้ย ก่อนถามกับคนที่แลดูเหนื่อยล้า“มาก” ตอบเสียงเหนื่อย แล้วคลานเข้าไปนอนหนุนตักเล็กเพื่อพักสายตา มือเรียวขยับลูบไล้เรือนผมหนาดำสนิทของคนผู้นอนหนุนตักตนอย่างเนิบนาบเชื่องช้า ความน่ารักเหมือนหมาบางแก้วขนฟูที่วิ่งเล่นจนเหนื่อยอ่อน แล้วกลับมาซุกเจ้าของ มันทำเอาเธอยิ่งรู้สึกหลงรักหน้ามืดตามัวหนักกว่าเดิมอีกมุมน่ารัก ๆ ที่น้อยครั้งจะได้เห็นมันทำเอาเธออยากจะเซ็นยกมรดกที่มีให้กับเด็กมันให้หมดเลย“ถ้าเหนื่อย… งั้นกลับบ้านดีไหม” เธอพูดกับคนที่หลับตาพริ้ม“ไม่!” ปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมส่ายหน้าหนักหน่วง จนศีรษะมุดเข้าหน้าท้องคนพี่หนักกว่าเดิม“ทำไมล่ะ?”

“พี่นิกซ์”เฌอลินน์ยกมือขึ้นมาปิดปากด้วยความตกใจระคนตั้งรับไม่ทัน เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะถูกขอแต่งงานอีกครั้งหลังจากมีลูกด้วยกันแล้วถึงสองคน“แต่งงานกับพี่นะเฌอลินน์”ฟีนิกซ์ขอหญิงสาวแต่งงานโดยมีพยานเป็นลูกแฝดที่คนหนึ่งนอนหลับสนิท อีกคนดิ้นดุ๊กดิ๊ก ๆ ในเบาะ“แต่งค่ะ”คนตัวเล็กพยักหน้าแรง ๆ เร็ว ๆ เป็นไก่จิกข้าวสาร แล้วยื่นมือออกไปตรงหน้าเพื่อให้เขาสวมแหวน“ลินน์จะแต่งงานกับพี่นิกซ์”ฟีนิกซ์สวมแหวนแต่งงานสำหรับจับจองหญิงสาวเอาไว้ก่อน แล้วหยัดตัวลุกจากพื้นเพื่อมอบจูบหวาน ๆ ให้กับหญิงสาวที่น้ำตาคลอ“มี้ลินน์ผมตื่นแล้ว แดดดี้!”แต่แล้วยังไม่ทันให้ได้จูบกันหวาน ๆ ในรอบปีหลังสวมแหวนแต่งงาน เสียงเล็กใสจากหน้าประตูกลับดังขึ้นมาเสียก่อน“ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้มาอยู่กับลินน์ล่ะ?”ฟีนิกซ์ขมวดคิ้วน้อย ๆ เมื่อเห็นเด็กชายที่ไม่ได้มีสายเลือดฝั่งใดฝั่งหนึ่งจากเขาและเธอโผล่ศีรษะออกมาจากประตู“ลินน์รักเป็นลูกไปแล้วน่ะ ถ้าจะปล่อยให้ไปอยู่ใต้ความดูแลของภาครัฐก็เป็นห่วงเลยทำเรื่องขอรับมาดูแลเอง”เฌอลินน์กล่าวกับสามีเสียงเบาถึงเรื่องราวของเด็กชายที่ตอนนี้กลายมาเป็นลูกคนโตของเธอ“งั้นเหรอ”“ค่ะ ตอนนี้เขาเป็นพี่คน

หลายเดือนต่อมาตั้งแต่วันนั้นที่ไปเยี่ยมเยียนสามีเฌอลินน์ก็คลอดลูกได้เกือบปีแล้ว เด็กแฝดหญิงที่เป็นพี่สาวมีชื่อว่า ‘เฌอแตม’ และเด็กชายที่เป็นน้องมีชื่อว่า ‘ฌอห์น’ เฌอลินน์คลอดลูกแฝดเพียงคนเดียวโดยไร้เงาสามีเคียงข้าง กระนั้นเธอกลับไม่มีเวลาให้น้อยใจหรือเศร้าซึม เพราะลูกแฝดช่างแสบสันจนไม่มีเวลาให้ฟุ้งซ่านตั้งแต่เด็กแฝดอายุเข้าเดือนที่สามเธอก็มักจะเอาลูกมาทำงานด้วยเสมอ เนื่องจากพ่อของลูกยังคงต้องใช้เงินอยู่แม้จะเหนื่อยจะไปหน่อยที่ทั้งต้องหาเงินและเลี้ยงลูกไปในวันเดียวกัน แต่มันก็ไม่ได้เหนื่อยมากขนาดนั้น เพราะมีพนักงานในร้านคอยผลัดกันเลี้ยงเด็ก ๆ ตลอด“มองแบบนี้อยากกินเหรอจ๊ะ?”หญิงสาวหยอกเย้าเด็กชายที่แสนช่างเอาแต่ใจเกินใครแต่ยังเล็กน้ำเสียงเอ็นดูยามเห็นสายตากลมวาวนั้นมองมา“ลูกยังกินไม่ได้นะจ๊ะรอโตกว่านี้ก่อนน้า”กล่าวพลางนำขวดนมจ่อปากเล็ก ๆ ของเจ้าเด็กกินจุ แล้วตบก้นน้อย ๆ นั้นเป็นการขับกล่อมไปในที ขณะเดียวกันก็หันไปมองแฝดพี่ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้าง ๆ กัน“เห็นคุณลินน์เลี้ยงเด็ก ๆ แล้วไม่อยากมีผัวเลยค่ะ”พนักงานคนหนึ่งว่าขำ ๆ เมื่อเห็นถึงการเสียสละของผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อสองชีวิตเล็ก

หลายอาทิตย์ต่อมา , ร้านอาหารไทยในต่างแดนตั้งแต่วันนั้นที่ได้พูดคุยพบหน้ากับสามีเฌอลินน์ไม่ได้หนีกลับบ้านเลยสักครั้งเดียว รวมถึงไม่เคยเข้าไปหาอีกฝ่ายเช่นกันทำเพียงฝากผู้คุมนำของไปให้แทน เนื่องจากชีวิตเธอมันแทบหาเวลาปลีกตัวไม่ได้แม้แต่น้อย ด้วยมัวแต่วุ่นวายกับร้านอาหารที่ลงมือก่อสร้างได้ไม่กี่สัปดาห์ของตัวเองเพราะสามีถูกตัดสินโทษหนักบ้านหลังใหญ่และรถต่างถูกยึด จนไม่เหลือที่ให้ซุกหัวนอนดีที่เธอพอมีเงินเก็บในธนาคาร จึงถอนออกมาก่อสร้างเป็นร้านอาหารไทยในต่างแดน เปิดร้านมาได้ไม่กี่สัปดาห์ก็กลายเป็นรสชาติถูกปากคนในพื้นที่ ทำให้มีทั้งลูกค้าประจำและขาจรคอยมาสั่งซื้ออยู่เสมอ ไม่ถูกปากได้หรือคนทำเป็นถึงหัวหน้าแม่บ้านกับเหล่าคนงานในบ้านบางส่วนผู้ไม่มีที่ไป และคนเหล่านั้นก็ขอทำงานกับเธอต่อไป“ปิดร้านสักที”ร้านเธอจะเปิดตั้งแต่ช่วงเก้าโมงเช้าถึงหกโมงเย็นของทุกวันโดยไม่มีวันหยุดพัก เหตุผลที่เธอยอมทำงานหนักทุกวันก็เพื่อจะได้มีเงินมาประทังชีวิต กอปรกับเฝ้ารอวันที่สามีคนนั้นจะพ้นโทษในสักวัน“คุณลินน์นับเลยค่ะ ๆ ฉันอยากรู้แล้วว่าวันนี้เราขายได้กี่บาท”แม่บ้านสาวคนหนึ่งที่หลายสัปดาห์มานี้ทำหน้าที่เสิร์

“จัดการซะ”คล้อยหลังภรรยาสาวฟีนิกซ์หันไปสั่งให้คนฝั่งเขาเข้ามาปะทะจัดการกับฝ่ายตรงข้ามทันที คนในทีมฝั่งของชายหนุ่มจึงบุกเข้าใส่ฝ่ายนั้นเพื่อจัดการกวาดล้างพรรคพวกฝ่ายนั้นให้หมด ทว่ายังไม่ทันให้ได้เข้าปะทะกลับถูกคนของไมเคิลที่คิดว่าสิ้นท่าแล้วเข้ามาล้อมรอบตัวเอาไว้เสียก่อน“มึงคิดว่ากูจะยอมให้มึงจัดการง่าย ๆ เหรอวะ”ไมเคิลพูดสีหน้าแค้นจัด แผนการที่เขาวางเอาไว้มาเป็นสิบปี กลับพังครืนลงด้วยน้ำมือของอีกฝ่าย ทั้งที่อีกนิดเดียวก็จะได้ครอบครองทุกสิ่งแล้วแท้ ๆ แต่กลับถูกมันพรากเอาไปต่อหน้าต่อตา“เรามาตัว ๆ กันสองคนเหอะว่ะ”ไมเคิลเอ่ยอย่างคนพร้อมยอมรับผลของการกระทำ ต่อให้เขาคิดจะใช้คนเป็นโล่มนุษย์เพื่อหลบหนีก็คงไม่อาจพ้นหูตาฝ่ายนั้นอยู่ดี ดังนั้นมีต่อตัว ๆ ปะทะกันสองคนหวังใช้เป็นศึกตัดสินชี้ชะตาขาดของพวกเขาสองคน และศึกนี้จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ไปต่อ“กูรู้ดีว่าถ้าวันนี้มาถึง คงไม่เหลืออะไร”อุตส่าห์ถีบตัวจากดินขึ้นมากลายเป็นดาวอีกดวงของวงการใต้ดิน แต่เพียงเพราะความโลภแท้ ๆ ชีวิตจึงดำเนินมาถึงจุดนี้ปัง!ฟีนิกซ์ไม่ตอบกลับเขาทำเพียงมองฝ่ายนั้นนิ่ง ๆ แล้วเหนี่ยวไกปืนออกไป ซึ่งฝ่ายไมเคิลเองก

“ทั้งที่เรื่องนี้นิกซ์กับเกวนมีปัญหากันอยู่สองคนแท้ ๆ แต่กลับมาพาเขาเกรซเข้าไปอีกคนเพื่อแก้แค้นเธอ ทั้งที่เกรซกับไมเคิลกำลังจะแต่งงานกัน!”พูดถึงเรื่องนี้ทีไรเธอก็ทั้งแค้นทั้งรักไปในเวลาเดียวกัน แค้นที่ถูกพรากจากคนรักที่กำลังจะกล่าวคำสาบานกันต่อหน้าพระเจ้าในอีกไม่กี่วัน และรัก… ตกหลุมรักคนที่ไม่สมควรอย่างไม่อาจหักห้ามใจได้ กระนั้นสำหรับเธอแล้วสามารถแยกความรักออกจากความแค้นได้ง่ายดายนักเพราะฉะนั้นหลังจากหย่าถึงสามารถวางแผนร่วมมือกับชายคนรักเพื่อจัดการแก้แค้นอดีตสามี“รู้ไหมคะว่าตอนที่นิกซ์รักเกรซจริง ๆ หลังเกวนตาย เกรซไม่เคยรักนิกซ์เลย เกรซแค่หลอกใช้เล่นกับความรู้สึกนิกซ์เท่านั้น”หญิงสาวแสยะยิ้มเยาะเย้ยหยันเขาทั้งน้ำตาที่ไหลรินอาบนองหน้า พอได้พูดระบายทุกอย่างในใจออกไปหมดแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมใจมันถึงได้ปวดร้าวอยู่เช่นนี้ ปวดรวดร้าวเหลือเกิน เสมือนกับเธอไม่ได้อยากทำอย่างนี้ หรือเลือกทางนี้เลยปัง!เรือนร่างของหญิงสาวเอนหลังล้มหงายลงตามแรงโน้มถ่วงด้วยดวงตาที่เบิกอ้า ครั้นถูกลูกตะกั่วจากอดีตสามียิงแสกสวนเข้ากลางอก มิหนำซ้ำยังนับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ฟีนิกซ์ลงมือกับอดีตภรรยารุนแรงมากขนาด

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”เกรซเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างสาแก่ใจ เมื่อเห็นเรือของภรรยาอดีตสามีแล่นออกไปไกลสุดลูกตา“ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นถูกเรือพาแล่นออกไปไกลแล้ว นิกซ์พร้อมจะฟังความจริงทุกอย่างจากปากอดีตเมียคนนี้หรือยังคะ”หญิงสาวถามอดีตสามีด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสะใจไม่คล้าย ขณะสาวเท้าเข้าไปใกล้ ๆ เขา“เรื่องอะไร”ฟีนิกซ์ไม่รู้เลยว่าความจริงจากปากอดีตภรรยามันจะเป็นเรื่องไหนกันแน่ และจะตรงกันกับสิ่งที่เขาสืบได้หรือไม่“รู้ไหมคะว่าตอนนี้นิกซ์น่ะโง่มาก โง่ที่เลือกเด็กนั่นที่ไม่มีสายเลือดเดียวกัน”เกรซว่ากระแทกใส่หน้าอดีตสามีที่หย่าขาดกันไปเมื่อหลายปีที่แล้วสายตาเจ็บช้ำร้าวราน ยามหวนนึกถึงเรื่องราวในหนหลัง“ทั้งเด็กนั่นที่นิกซ์เลือกไม่ใช่ลูกของเกรซกับนิกซ์เลยด้วยซ้ำ แต่เป็นเด็กหลอดแก้วที่เกิดจากฉันกับไมเคิล”ความจริงของเด็กชายอย่างโนอาห์ถูกเปิดเผยออกมา เนื่องจากเธอมีภาวะมีบุตรยากจึงต้องพึ่งทำเด็กหลอดแก้ว และเพราะไม่อยากต้องกลายมาเป็นแม่ของลูกของชายที่ใจแสนเกลียด หลังวิธีทางการแพทย์ประสบผลสำเร็จจึงขอหย่าขาด แล้วหนีหายไปจากสายตาของอดีตสามีหลายปีกระทั่งเด็กชายเริ่มโตรู้ความจึงพากลับเข้ามาในวงโคจร เพื่อ