เมียแซบม๋าดุ

นับตั้งวันนั้นพันวาก็เหมือนคนอาการหนัก สวมบทบาทหมาว้อพร้อมพุ่งเข้าสวบคอทุกคนที่พากันเมืองมองเมียเขา

มันอาการหนักถึงขั้นพอเรียนจบคลาสแทนที่จะกลับห้องไปนอนดี ๆ เป็นคุณชายตามที่เมียต้องการให้เป็น เจ้าตัวกลับเอาเวลามานั่งเฝ้าคนพี่ถึงห้องเรียน

มิหนำซ้ำ ยังจิกตามองใส่ทุกคนในห้องที่ชำเลืองมองคนข้างกายประหนึ่งจงอางหวงไข่ ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ผู้สอน ทำให้อาจารย์ที่ถูกชายหน้าดุมองกดดันทุกท่วงท่าต้องปล่อยนักศึกษาก่อนเวลาอีกแล้ว

ใช่...อีกแล้ว… เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อาจารย์จำต้องปล่อยนักศึกษาออกจากห้องก่อนเวลา

“จะมานั่งหน้าดุเฝ้าพี่เรียนทำไม ทำไมไม่ไปนอนรออยู่ห้องดี ๆ”

ไซซีพูดดูเด็กดื้อข้างตัว ปากอยากดุว่าแรงกว่านี้ แต่เธอก็กลัวเด็กมันจะฝังใจจนไม่รักกันมากกว่า

เวรกรรมของอีพวกแพ้ทางผัวหมาเด็กจริง ๆ พอคิดจะดุว่าแรง ๆ ก็ไม่กล้า ด้วยกลัวถูกไม่รักเหมือนเดิม

“ก็วาไม่อยากให้พวกนั้นมามองที่รักนี่นา เลยเอาตัวมาขวาง เป็นไงวาทำดีป่ะ” เบียดตัวเข้าหาคนพี่ พลางช้อนตามองปริบ ๆ

“หรือที่รักอยากให้วากลับห้องไปมากกว่า ตอบมาตามตรงได้เลยนะ” บอกหน้าหงอยหูลู่หางตก

“ถ้าพี่อยากให้กลับห้อง?” ไซซีเลิกคิ้วถาม

“อือ ๆ เข้าใจล่ะ” พยักหน้างึกงักเป็นเชิงเข้าใจเสียงติดงอแง

“ก็รักเรามันเก่าแล้วนี่เนอะ”

มันไปถึงนั่นได้ไงวะนั่น? ไซซีพูดกับตัวเองในใจ

“อยากจะอยู่ก็อยู่ แต่ทีหลังอย่าไปมองอาจารย์แบบนั้น มันไม่น่ารักและไม่มีมารยาท”

ทำเอาคนแพ้ทางผัวรอบที่ล้านเก้า ไม่อาจใจแข็งต่อได้ลง ต้องค่อย ๆ พูดบอกสอนเอา และนับว่ายังดีที่เด็กมันเป็นเด็กดียอมฟังกัน

“จะไม่ทำแล้ว”

แค่กับอาจารย์ที่เขาจะไม่มองแล้ว ส่วนพวกผู้ชายคนอื่นที่มองเขาจะยังทำเหมือนเดิม

“Good boy”

ลูบหัวคนที่มุดซุกซบลาดไหล่สายเอ็นดูระคนคลั่งรัก ความทำเหมือนที่แห่งนี้มีเพียงสองเรา (อีกแล้ว) ของคู่รักนี้ มันทำเอาวาวากับแพตตี้เบะปากมองบนอย่างเหม็นเบื่อ

ทำไมหมาโสดแบบพวกเธอสองคนต้องมานั่งฟังคนจู๋จี๋กันระยะใกล้ชิดแบบนี้ด้วยนะ แล้วเมื่อไหร่ฟ้ามันจะยอมส่งหนุ่มตี๋กับหนุ่มไทบ้านผู้จริงใจมาให้พวกเธอสักที!

“ไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ” กระซิบบอกคนพี่ ก่อนจะลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ

“โอเค” ไซซีพยักหน้าเป็นเชิงรับทราบ

พันวาจึงเดินไปตามทางที่มีป้ายบอกทางไปยังห้องน้ำที่ว่า ทว่าขณะที่ตัวเขากำลังจะเดินเข้าไปยังด้านใน กลับปะทะเข้ากับอดีตคนเก่าที่เดินสวนออกมาพอดี

“วา”

เมษาเรียกคนที่ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เคยเจอหน้ากันอีกเลย คนตัวสูงไม่คิดหันมองหรือหยุดทักกลับ เขารีบวิ่งเข้าไปยังห้องในสุดทันที เพราะเขาปวดฉี่จนหน้าเขียวหมดแล้ว

“วา เดี๋ยวก่อน!”

เมษาร้องรั้งคนที่กำลังจะเดินจากไปเสียงดัง พันวาถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ ก่อนจะยอมหันมาเผชิญหน้ากับอดีตคนเก่าของตน เขาอยากรู้ว่าคนเก่าเรียกเขาไว้ทำไมกันแน่

“เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม”

“เม ขาดวาไม่ได้จริง ๆ เมรู้แล้วว่าใครดีกับเมมากที่สุด” เมษาพูด

“เรื่องตอนนั้นเมขอโทษที่นอกใจ วาให้อภัยเมได้ไหม เมสัญญาว่าจะปรับปรุงตัวให้ดี จะไม่ให้มีครั้งที่สองอีกแล้ว” เธอหวังว่าจะใช้ความเจ้าน้ำตาของตัวเองร้องขอการให้อภัยจากคนตรงหน้า

“มันไม่มีทางเหมือนเดิมอีกแล้วเม ความเชื่อใจวาที่มีต่อเมมันพังลงตั้งแต่วันนั้นแล้ว ถ้ากลับไปวาคงต้องอยู่กับความระแวง”

“ดังนั้นให้เรื่องของเรามันจบลงตั้งแต่วันนั้นเถอะ เพราะวาจะไม่กลับไปแล้ว” เขาปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา

“ทำไม…” เมษาร้องไห้อย่างหนักครั้นคำขอถูกตอบปฏิเสธกลับมา

“วาเดินมาไกลมากแล้วเม”

พันวากล่าวสายตาจริงจัง ก่อนจะผลักคนที่ยืนขวางประตูออก เมษาที่เห็นว่าเขากำลังจะเดินจากไปจึงใช้ไม้เด็ด มือปลดถอดชุดนักศึกษาออก จนเห็นชั้นในสีแดงสด และเนื้อตัวขาวนวล

พันวาที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอกับภาพอะไรแบบนี้เข้า พลันชะงักนิ่งค้างจนมือไม้อ่อนแขนขาแข็งทื่อในบัดดล

“พันวา! ไอ้ลูกหมา!”

เสียงตะโกนเรียกชื่อจากหน้าประตูฉุดดึงรั้งให้คนที่จมจ่อมกับภาพตรงหน้าต้องสะดุ้งสุดตัว

ปัง!

บานประตูถูกไซซีพังถีบเข้ามาเต็มแรงจนบานเหล็กมันห้อยเอียงกระเท่เร่ไม่เป็นทรง

“ไอ้เด็ก” ไซซีเรียกคนที่ยืนก้มหน้าเหมือนคนมีความผิดเสียงเข้ม

“อย่าดุวาเลยค่ะพี่” เมษาแสร้งห้ามปรามด้วยใบหน้าของผู้ชนะ

“ยังไงวาก็เลือกหนูเหมือนเดิม ดูสิคะ ขนาดเลิกกันไปตั้งหลายปีแล้วยังรุนแรงกับหนูเหมือนเดิมอยู่เลย”

ทำเป็นพูดคล้ายคนหนักใจนักหนา โดยไม่รู้ตัวเลยว่าคำพูดตัวเองมันพาเอาพันวาหน้าซีดเป็นไก่ต้มไปแล้วเรียบร้อย

‘ตายห่าแน่ ๆ เมนะเม ไม่น่าหางานให้กันเลย’ สบถกับตัวเองในใจ

“เขาว่ามาแบบนี้ วาจะเอาไง?” ไซซีกอดอกมองถามคนที่ยืนเงียบสีหน้าราบเรียบ

“มันไม่ได้มีอะไรทั้งนั้นนะที่รัก เมทำตัวเองหมดเลย วาไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ วาแค่มาเข้าห้องน้ำเองอะ” เขารีบปัดอย่างไว

“วา…”

เมษาร้องไห้ด้วยความช้ำเสียใจเหลือคณา ทำเอาเขาหันไปมองแล้วตั้งท่าจะปลอบตามประสาความเคยชิน

“เหอะ!”

ไซซีแค่นหัวเราะในลำคอ แล้วเดินสับ ๆ ออกมาด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ

ในเมื่อยังใจอ่อนไม่กล้าชัดเจนกับคนเก่ามันเสียที เธอก็ขอลงเดิมพันหน่อยสักครั้งแล้วกัน

มือเรียวสาละวนปลดกระดุมชุดนักศึกษาออกถึงสองเม็ด พร้อมถกกระโปรงคลุมเข่าให้สั้นขึ้นจนแทบเห็นขาอ่อน ก่อนจะเดินอาด ๆ อวดหุ่นจนผู้ชายตามรายทางแทบกำเดาพุ่ง

“ที่รักทำอะไร!”

พันวารีบวิ่งตามคนพี่อย่างไว หลังเห็นว่าอีกฝ่ายดูหงุดหงิดจนเดินหนี

“อย่ามองเมียกูนะเว้ย ถ้าไม่อยากไปกินข้าวต้มโรงบาล”

“กูจำหน้าพวกมึงได้ทุกคน ถ้ามองเดี๋ยวเจอประแจกูตามฟาดหน้าถึงที่แน่ไอ้เหี้ย หยุดมองเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนด่าเสียงดังลั่นก้องทางเดิน

“ที่รัก!”

วิ่งเข้ามาขวางดักหน้าคนพี่เอาไว้ ไซซีทำเพียงมองคนที่หอบหนักนิ่ง ๆ ไม่คิดตอบกลับอะไรออกไป เธอกอดอกมองด้วยสายตาที่ทำหมาเด็กหางตก

กายสูงทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าคนพี่ ก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างขึ้นสูงเหมือนคนจำยอมทุกอย่าง

“วาเป็นของที่รักคนเดียวเท่านั้น และจะมีที่รักเป็นเมียแค่คนเดียว!”

ตะโกนประกาศดังก้องกลางคณะบริหาร ได้ยินเช่นนี้แล้วคนที่ชนะเดิมพันอย่างไม่สูญเสียอะไรไปสักอย่าง พลันหันไปยิ้มเยาะเย้ยคนที่มันมั่นหน้านักหนาว่า ‘ชนะ’ เธอแล้วด้วยความสะใจ

‘ของใครจ๊ะหนู ของฉันจ้ะ!’

ครั้นลองเงยหน้ามองว่าคนพี่แสดงออกยังไงกับสิ่งที่เขาทำลงไป กระทั่งเห็นว่าใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งตอนนี้กำลังยิ้มอยู่

คนตัวสูงจึงรีบลุกแล้วถอดเสื้อช็อปสีเลือดหมูมาสวมคลุมกายคนพี่อย่างหึงหวงที่ท่วมท้นในอก ขนาดบอกจะเอาประแจไปตามฟาดยังพากันมองอยู่ได้ เดี๋ยวพ่อจะถีบยอดหน้าให้สักทีซะเลยนี่…

“กลับบ้าน”

ไซซีดึงหูคนตัวสูงเพื่อพากลับห้อง ปล่อยออกไปเข้าห้องน้ำคนเดียวยังมีคนมาตามวุ่นวายมันไม่หยุดถึงที่ เดี๋ยวจะจับมัดไว้กับตัวไปมันทุกที่ให้จบ

“ใจอ่อนมากเหรอ?” บิดหูคนที่เนื้อหอมกับคนเก่านักอย่างหมั่นไส้

“โอ๊ย! อย่าบิด ๆ มันเจ็บ ๆ” ร้องโอดโอยไม่อายสายตาใคร

“ใจอ่อนมากนักเหรอ กับคนเก่าปฏิเสธได้ก็ให้ปฏิเสธให้มันชัดเจนสักที ปากอมอะไรไว้นัก! แล้วอย่าไปหาใจอ่อนอีก เข้าใจมั้ย?”

“เข้าใจแล้วครับ!” ขานรับเสียงดังราวกับทหารผ่านศึก

“ถ้าเลือกพี่แล้ว ก็ทำให้มันชัดเจนมากกว่านี้ รู้ไหมว่าถ้าไม่ใช่พี่รักวามาก วามีหัวแตกนานแล้ว”

เขาต้องขอบคุณความที่คนพี่รักเขามากใช่ไหม เลยเป็นผลหัวถึงอยู่รอดปลอดภัยไม่มีส่วนแตกบุบสลายใด ๆ

“พี่จะให้โอกาสแค่ครั้งนี้ ถ้าครั้งหน้ายังไม่เด็ดขาดอีกล่ะก็…”

“เตรียมเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไปอยู่วัดกับหลวงตาได้เลยไอ้ลูกหมา”

“ไม่พาไปหาหลวงตานะที่รัก”

แค่ได้ยินคำว่า ‘หลวงตา’ ใบหน้าหล่อเหลาก็คล้ายคนอมบอระเพ็ดไว้เต็มปาก

“ถ้าไม่อยากไปอยู่กับหลวงตาก็ทำตัวดี ๆ”

มองคนที่พอรู้ว่าเธอคิดฟิลเตอร์หมาให้ ก็ขยันทำตัวเป็นหมาเด็กเพื่อลดความผิดอยู่เสมอสายตาอ่อนใจ

“วาจะเป็นเด็กดี”

และคนทั้งสองไม่รู้เลยว่าการกระทำในวันนี้ของตัวเอง มันจะกลายมาเป็นตำนานของมหา’ ลัยตราบนานเท่านาน…

-จบบริบูรณ์-