กลับบ้าน [2/2]

เพียะ!

ขณะที่คนทั้งห้ากำลังจ้องมองกันไปมาด้วยสายตาแตกต่างกัน คิมหันต์พลันถูกมือปริศนาฟาดตบใบหน้าเข้าเต็มแรงจนหน้าหันขวับคอแทบเคล็ด

“มีสิทธิ์อะไรมาตบคนของอีซีวะ!”

ตวาดถามเสียงดัง พอปล่อยให้มาเคลียร์ใจพูดคุยกับคนที่บ้านคนเดียว ส่วนเธอแอบมองอยู่ห่าง ๆ ก็ไม่คาดคิดเลยว่าคนที่ทะนุถนอมมาอย่างดีจะถูกพี่ชายแท้ ๆ ลงไม้ลงมือใส่แบบนี้

มันโคตรจะน่าหงุดหงิดฉิบหาย แก้มสากที่มักจะถูกเธอหอมแก้มยุบบุ๋มอยู่เสมอตอนนี้ข้างหนึ่งกลับบวมตุ่ยประหนึ่งถูกผึ้งต่อย

การโผล่มาของไซซีทำให้บรรยากาศที่อึดอัดกลายเป็นความตกใจเข้ามาแทนที่ในพริบตา

สองสามีภรรยาไม่มีทางที่จะไม่รู้จักกับ ‘หวัง ไซซี’ ลูกสาวคนโตของ ‘หวัง ซีเหอ’ นักธุรกิจชื่อดังจากเกาะฮ่องกง

“หลานซี… เรามานั่งคุยกันดี ๆ กันได้ไหม”

เกริกไกรมองลูกสาวคนที่มีส่วนช่วยประคับประคองบริษัทตนให้รอดมาหลายสิบปี

“คนของหนูถูกตบซะหน้าหัน แต่คนที่บ้านไม่มีแม้แต่จะห้ามปรามคนทำ แล้วถามคนโดนด้วยซ้ำ คิดเหรอว่าหนูจะมีอารมณ์ไปนั่งพูดคุย?” เธอพูดจิกตาใส่คนทั้งสี่

“คนของหลาน?” ชายวัยกลางคนถามย้ำ

“ใช่คนของหนู เพราะหนูเป็นคนที่ทำให้เด็กมันใจแตกอยากแต่งงานในวัยเรียนเองแหละ” ยอมรับหน้าตาย

การพูดยอมรับกราย ๆ ของนางในดวงใจ ทำเอาคิมหันต์ทั้งตกใจและไม่พอใจจนเห็นได้ชัดผ่านสีหน้า

กับตัวเขาที่ชมชอบมาตั้งนานตั้งแต่สมัยไปพูดคุยธุรกิจแทนบิดาที่ฮ่องกง คนกลับไม่เคยชายตาแลเลยสักครั้ง แต่กลับไอ้น้องไม่ได้เรื่อง เธอกลับยินดียอมรับจะแต่งงานกับมันเนี่ยนะ? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน

“ไม่ได้! ผมไม่มีวันให้งานแต่งนี้เกิดขึ้นแน่ ๆ”

ครั้นตั้งสติได้ก็รีบคัดค้านการแต่งงานนี้ทันที จากแรก ๆ ไม่พอใจหรือยินดีกับการแต่งงานในวัยเรียนของน้องชายมากอยู่แล้ว ตอนนี้เขาแทบจะไม่อยากให้งานแต่งนี้เกิดขึ้นมาด้วยซ้ำ

“ทำไม?” ไซซีกอดอกเอียงคอมองคนที่อยู่ ๆ ก็ตะโกนคัดค้านขึ้นมา

“คุณหนูหวังคิดดีแล้วเหรอครับที่จะตอบตกลงแต่งงานกับวา อีกอย่างไม่รู้ว่าคุณหนูหวังจะรู้มาก่อนบ้างไหมนะครับ” แสร้งทำเป็นหนักใจ

“รู้อะไร” เธอมองคนที่เล่นลิ้นสายตาเรียบนิ่ง

“ก็วาน่ะ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเลย นอกจากเที่ยวเล่นไปวัน ๆ ถ้าแต่งไปคงสูบเลือดเนื้อคุณหนูหวังเปล่า ๆ ไม่คิดงั้นเหรอครับ”

คิมหันต์คลี่ยิ้มอ่อนหลังกล่าวจบ ด้านพันวาที่ได้ยินคำพูดจากผู้เป็นพี่ชายที่ดูถูกกดทับถมกันต่อหน้าคนพี่ พลันเกรี้ยวโกรธมากเสียจนหน้าสั่น

และพอสบเข้ากับสายตาของบิดามารดาที่คล้ายจะเห็นด้วยกับคำพูดพี่ชายชาติเปรต เขายิ่งน้อยใจหนักกว่าเดิมจนขอบตาร้อนผ่าว

การทำเหมือนจะเห็นด้วย มันยังไม่พาจิตใจแตกสลายเท่ากับการไม่คิดแก้ต่างให้กันบ้างนี้เลย

“นั่นน่ะสิคะ” หญิงวัยกลางคนพูดเหมือนเห็นด้วยกับลูกชายคนโต

“ถ้าหลานซีอยากจะแต่งงานกับลูกบ้านป้าจริง ๆ ลองพิจารณาเปลี่ยนเป็นพี่คิมแทนได้ไหมคะ” เธอตะล่อมโยนหินถามทาง

“แม่…”

พันวาผิดหวังกับมารดามากเสียจนแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะหยัดยืนอีกต่อไป

คนที่คิดว่าเข้าใจเรามากที่สุด กลับกลายเป็นคนที่ทำให้เราเจ็บปวดแสนสาหัสมากที่สุดเสียนี่ โคตรเฮงซวยฉิบหายเลยชีวิตเขา…

“คงไม่ได้หรอกค่ะคุณป้า พอดีอาป๊าค่อนข้างชอบน้องวามาก ๆ แบบถูกชะตาถูกใจใช่เลย ถ้าลูกเขยไม่ใช่คนนี้อาป๊าจะไม่ยอมรับค่ะ” เธอว่าเล่นใหญ่รัชดาลัย

“แถมอาป๊ายังบอกอีก ว่าถ้าลูกเขยเป็นคนนี้จะไม่เรียกสินสอดสู่ขอจากทางนี้สักบาทเดียว แล้วจะส่งน้องวาเรียนถึงปริญญาเอกยังได้ แลกกับข้อแม้เงื่อนไขเดียวเท่านั้นค่ะ” หญิงสาวชูนิ้วชี้ขึ้นมา

“อะไรคะ?” หญิงวัยกลางคนถาม

“คนที่บ้านไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ห้ามมาข้องเกี่ยววุ่นวายกับชีวิตของน้องวาหลังจากนี้เป็นพอ”

“ส่วนเรื่องที่บอกกลัวจะไปสูบเลือดเนื้อ หนูยินดีให้สูบแบบไม่คิดขัดขืนค่ะ เพราะบ้านหนูค่อนข้างรวยมากน่ะ มรดกเยอะจนใช้กันสามคนพ่อลูกยังไม่ลดเลย ถ้ามีลูกเขยมาช่วยใช้สักคนคงดี” กล่าวน้ำเสียงเหมือนคนหนักใจหนักหนา

“ดังนั้น ถ้าน้องวาอยากจะทำอะไรหนูก็ไม่คิดขัดใจ อยากจะใช้เงินวันละเป็นล้านหรือกี่สิบหลัก หนูจะเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมดเองค่ะ”

“ขอแค่หลังจากนี้ทุกคนห้ามมาวุ่นวายกับชีวิตน้องวาอีก ให้ต่างคนต่างอยู่ไป แลกกับทางหนูจะช่วยสนับสนุนไม่ถอนหุ้นออกจากบริษัทคุณลุง”

บอกแกมขู่กราย ๆ พันวาที่ได้ยินคำพูดคนพี่ที่ยืนปกป้องตัวเอง แบบไม่คิดสมองไหลตามครอบครัวตน น้ำตาพลันนองเอ่อรอบขอบตา เขาทั้งซาบซึ้งทั้งหลงรักคนคนนี้จนแทบอยากจะก้มกราบตีน

มันเป็นครั้งแรกเลยที่เขาถูกใครสักคนปกป้องอยู่ เพราะทั้งชีวิตมอม ๆ ที่ผ่านมาของเขา มันไม่มีใครสักคนในบ้านคิดจะปกป้องเลยสักครั้ง

มิหนำซ้ำ ยังต้องเป็นฝ่ายต้องเสียสละอยู่ร่ำไป จากความเป็นลูกคนกลางที่มักถูกมองข้ามหัวไปมาเหมือนไม่มีตัวตน

มันเลยทำให้เขาไม่กล้าดึงพาใครเข้ามาในโลกหรือในชีวิต ด้วยกลัวถูกทอดทิ้งถูกมองข้ามอย่างที่เคยเจอ

กระนั้น ไม่คิดเลยว่าคนที่เคยไล่ตะเพิดผลักไสให้หนีห่าง ในวันนี้กลับเป็นคนที่ปกป้องเขาเป็นอย่างดี

เขาราวกับเพิ่งจะรู้ซึ้งว่าวันนั้นเลือกถูกแล้วที่ลงทุนไปตามง้ออีกฝ่ายถึงที่ ถ้าตัดสินใจเมินเฉยคงพลาดผู้หญิงแสนนี้คนนี้ไปอย่างน่าเสียดายแน่ ๆ

“กลับกันเถอะ”

ไซซีชักชวนคนข้างกายกลับ หลังจากอะไรที่ควรพูดก็ได้พูดออกไปจนหมดแล้ว หากอยู่ต่อไปก็คงกระอักกระอ่วนใจมากเกินไป กับบรรยากาศที่เงียบเชียบชวนให้อึดอัดนี้

“พี่ซี… วาขอบคุณนะครับ”

กระซิบเอื้อนเอ่ยคำขอบคุณเป็นครั้งแรกไม่พอ ยังแทนตัวด้วยสรรพนามแสนน่ารักอีก

ทำเอาคนคลั่งรักที่โดนดาเมจหมาเด็กกระแทกใจเข้าอย่างจัง คลี่ยิ้มกว้างจนจมูกบาน เด็กมันจะรู้บ้างไหมว่าคำพูดโคตรจะพาให้แตกตื่นทางเพศเลย

“รักนะเด็ก” บอกรักป้อนคำหวาน

“อือ” ครางรับในลำคอพลางเสตาหลบ

“ฮึ แล้วนี่ไม่ขึ้นไปเก็บของหรือไง จะไปตัวเปล่าแบบนี้เหรอ?”

ไซซีถามหลังเห็นว่าเด็กมันไม่คิดขึ้นไปเก็บข้าวของสักอย่าง มีเพียงเนื้อตัวเปล่า ๆ

“ไม่”

เขาส่ายหัว เพราะเขาพร้อมแล้วที่จะไปเผชิญกับความยากลำบาก (กี่โมง) กับคนพี่แบบเต็มระบบ…