ป่วย [2/2]

ไซซีที่ใช้สกิลการแอบฟังระยะประชิดแค่นยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง ที่อาจจะเป็นฝ่ายไม่ถูกเลือกและถูกทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกครั้ง

ก่อนสุดท้ายจะเงยหน้ามองสบตาคนตัวสูงแล้วยิ้มให้ประหนึ่งแม่พระมาโปรดมาสัตว์โลก

“มีคนต้องการตัวเหรอ?” แสร้งทำเป็นถามเปิดทาง

“อ่า” พันวาเกิดน้ำท่วมปากกับคำถามของคนพี่

“ไปสิ” พยักพเยิดหน้าบอก “อย่าปล่อยให้คนเขารอนานขนาดนั้นเลย”

“ถ้าผมไปแล้วแม่ป้าจะทำไง” เขามองคนตัวเล็กข้างกาย

“พี่มีแขนขาจ้ะ ไม่ต้องห่วง” ว่าน้ำเสียงผ่อนคลาย แต่ในใจนี่ร้าวแล้วร้าวอีก

“งั้นผมไปนะ”

บอกจบ ก็เดินจากไปด้วยความเร่งรีบ ทำเอาคนที่นั่งมองตามจนแผ่นหลังกว้างลับหายกับสายตา พลันแววตาไหวสั่นระริก ก่อนจะก้มหน้าร้องไห้กลางที่รับยาอย่างไม่อาจห้ามความอ่อนไหวที่ก่อเกิดขึ้นมาในใจได้

หลายวันต่อมา

วันนี้ความป่วยไข้ของไซซีได้หายขาดดีแล้ว ทำให้กล้าเดินมาซื้อน้ำหวานที่คณะอื่นได้สักที หลังจากต้องทนกินแต่น้ำเปล่าจืดๆ มาหลายวัน

แต่เหมือนโชคชะตาจะค่อนข้างชิงชังเธอไม่น้อย ขนาดพยายามหนีมาซื้อน้ำที่คณะอื่น คนที่ตั้งใจหนีห่างยังมาอยู่ในที่ที่เดียวกับเธอเลย

มิหนำซ้ำอีกฝ่ายยังมานั่งอี๋อ๋อกินน้ำหวานกับคนของใจคนนั้นเสียด้วย ผ่านไปหลายวันขนาดนี้ความสัมพันธ์เก่า ๆ คงถูกรื้อฟื้นกลับมาแล้วล่ะมั้ง

หลังจากมองคนทั้งสองอยู่แป๊บเดียว หญิงสาวก็เลือกที่จะทำเป็นตีมึนมองไม่เห็นว่ามีคนทั้งสองอยู่ในระยะสายตาไปเสีย

‘เก่งมากสาว’ ซึ่งการกระทำนี้ ทำให้เธอถูกเพื่อนสนิททั้งสองคนยกนิ้วโป้งให้ รวมถึงพูดชมแบบไม่มีเสียงคล้ายถูกใจ

โดยไซซีไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำของตัวเอง มันตกอยู่ในสายตาของพันวาที่แอบมองตั้งแต่เห็นเธอเดินเข้ามาร้านมาแล้ว

ดังนั้น การมองเขาแป๊บเดียวแล้วเมินเหมือนไม่เห็นกันอยู่ในสายตานี้ มันช่างทำให้เขาราวกับถูกลมร้อนพัดตีเข้ากระแทกหน้า

“ป้าครับ! น้ำทุกเหยือกในร้านป้า ผมขอเหมาเลี้ยงทุกคนในร้านนะครับ”

ตะโกนบอกกับป้าเจ้าของร้านเสียงดังหวังเรียกความสนใจจากคนพี่ ทีแรกเขาก็ตั้งใจจะเลี้ยงแค่คนพี่ แต่ความฟอร์มจัดปากหนักมันได้ถ่วงทับเอาไว้ เลยเลือกเหมาเลี้ยงทุกคนแทน

“แม่หนูรับน้ำอะไรดีลูก มีพ่อหนุ่มใจดีเลี้ยงน้ำแน่ะ” ป้าเจ้าของร้านถามกับแก๊งหญิงสาวทั้งสาม

“ไม่เป็นไรค่ะป้า พวกหนูขอจ่ายแทนนะคะ ส่วนน้ำขอเป็นชาเขียว ชาไทย กับโกโก้อย่างละแก้ว” เธอบอกกับป้า แล้วสั่งทั้งของตัวเองและของเพื่อนสนิท

“ได้แล้วจ้า”

พอรับแก้วน้ำหวานมาครบทุกคน ก็พากันเดินหนีไม่คิดอยู่มองอะไรแสลงตาแสลงใจต่อ

“แม่ป้า!”

คนที่มานั่งดักรอคนพี่อยู่เป็นชั่วโมงตะโกนเรียกคนที่เดินก้มหน้าก้มตาพิมพ์อะไรก็ไม่รู้เสียงดัง

“?”

ไซซีหันมองตามเสียงเรียก ก่อนจะเจอกับคนที่ตนหนีหน้ามาหลายวัน

เห็นถึงความแปลกพิลึกของอีกฝ่ายที่อยู่ดี ๆ ก็มาตะโกนเรียกกัน ไหนจะทรงเหมือนมาดักรออีก เธอเลยรีบสับเท้าเดินเพื่อหนีขึ้นห้อง

อารมณ์ไอ้เด็กนี่ยิ่งไม่ปกติเหมือนชาวบ้านเขาอยู่ อีกอย่างเธอก็เหนื่อยกับงานจนไม่ได้มีอารมณ์มารับมือกับความผีบ้าเจ้าตัวด้วย

“ผมขอโทษ!” พันวารีบเดินเข้ามาขวางหน้าคนตัวเล็กกว่า

“ขอโทษที่วันนั้นทิ้งแม่ป้าให้รับยาคนเดียว แล้วไปหาเม”

“อ้อ” พยักหน้ารับเป็นเชิงเข้าใจแล้ว

“ใจคอแม่ป้าจะตอบแค่นี้เหรอ” เขาถามสายตาไม่พอใจ

อะไรวะ… มาถึงตอนนี้ไซซีก็ชักจะเริ่มงงกับความแปลก ๆ ของน้องมันแล้ว

ตอนเธอเข้าหาก็ไม่สนใจแถมยังไล่กันหนีอีก พอเธอหนีห่างปล่อยให้ไปอยู่กับคนของใจ ก็ดันมาเข้าหาเธอ อะไรของไอ้เด็กนี่กัน ถามจริง ๆ มันต้องการอะไรจากเธอวะ

“แล้วจะเอาแค่ไหน?”

เธอเท้าสะเอวมองคนที่ยืนทำหน้ายับย่น พอเริ่มจะถอยห่างเพื่อตัดใจ หมาเด็กก็ดันมาทำตัวน่ารักใส่ แล้วแบบเธอจะตัดใจได้กี่โมงก๊อนนน

“ไม่รู้แม่ป้าต้องคิดเอง”

“เพี้ยน”

“ถามจริงต้องการอะไรจากพี่” เธอตัดสินใจถาม

“ก็แม่ป้าไม่เหมือนเดิม”

“ไม่เหมือนเดิมนี่ยังไง? หรือพี่สวยขึ้น?”

จ้องไอ้เด็กที่มาบอกว่าเธอไม่เหมือนเดิม ทั้งที่เธอเหมือนเดิมทุกวัน

“ไม่รู้” ตอบกำปั้นทุบดิน

“เอ้า”

“แม่ป้าเปลี่ยนไปอะ ไม่เหมือนเดิม” เขาบอกคิ้วขมวด

“ฟังนะ พี่เหมือนเดิม เหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย”

เธอกุมหัวก่อนจะพูดกับคนที่ดูเหมือนจะตีกับความคิดตัวเองไม่เสร็จ

“อีกอย่าง คือจะตะโกนเรียกพี่เสียงดังเพื่อมาพูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้แบบนี้จริง ๆ น่ะเหรอ”

“ถ้าไม่คุยเรื่องนี้ งั้นขอขึ้นห้องแม่ป้าได้ไหมล่ะ”

“ยังไงนะ?”

เธอมองคนที่อยู่ ๆ มาขอขึ้นห้องกันหน้าตาเฉย ไอ้เด็กนี่! ใครสอนให้ขอขึ้นห้องสาวหน้าตาเฉยแบบนี้กัน

“ก็หิวน้ำอะ รอแม่ป้าโคตรนาน คอแห้งไปหมดแล้ว”

“แล้วใครขอให้มารอ”

ปากว่าเหมือนไม่พอใจ แต่ข้างในกลับร้องกรี๊ดไปแล้วสามตลบ

“ไม่รู้”

“ถ้าไม่ให้ขึ้นไปก็นั่งอยู่นี่แหละ” เอ่ยอย่างเอาแต่ใจ

“สรุปได้ไหม คอแห้งจะตายแล้วเนี่ยแม่ป้า” ถามย้ำกับคนพี่

“เออ ๆ”

ทำเป็นยอม ๆ ไปตัดรำคาญ ส่วนในใจนั้น ‘ใครมันจะยอมให้ใบหน้าหล่อ ๆ นี่ต้องมาโดนคนในหอลวนลามด้วยวะ’ เพราะคนเดียวที่มันจะลวนลามไอ้เด็กนี่ได้ คือเธอเท่านั้น จัมมม!