ป่วย [1/2]

“สภาพร่างกายคนไข้ตอนนี้ มาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ จนไข้ขึ้นนะคะ แล้วก็ยังมีเกี่ยวกับวันของผู้หญิง เลยทำให้รู้สึกอ่อนเพลียมากกว่าปกติค่ะ”

“ถ้าน้ำเกลือหมดถุง ก็กลับบ้านได้เลยนะคะ” หมอเจ้าของไข้บอกก่อนเดินจากไป

“ถ้าไม่ใช่ว่าคืนนั้นมึงลืม เจ้แกคงไม่ป่วยแบบนี้อะ” ยิปโซพูด

“ลืมอะไรวะ?” คนลืมเลิกคิ้วถามงง ๆ

“คืนก่อนไงไอ้เหี้ย มึงทักไปบอกให้เจ้แกเอาข้าวมาส่งตอนดึก ๆ ไม่พอ ยังไปขอให้พี่เขารอแล้วตัวเองจะไปส่ง ส่วนมึงไปไหนน่ะเหรอ นู้นกลับไปหาฟางแซ่บ ๆ กองเดิมนู้นนน”

“ตอนนั้นพวกกูที่กลับไปก่อน ตอนแรกจะไปส่งแต่เจ้แกปฏิเสธ เพราะจะรอมึงแต่สุดท้ายมึงก็ปล่อยให้เจ้แกนั่งรอทั้งคืนจนเช้าอะ” ยิปโซด่ายับ

“รู้ไหมตอนเก้าโมงพวกกูกลับมาแก้งานต่อเจ้แกเพิ่งจะเดินสวนกับพวกกูเอง จนพวกกูต้องพาไปส่งหอ”

“กูจำไม่ได้” เขาเอ่ยเสียงเบา

“มึงเคยจำห่าไรได้บ้าง นอกจากเรื่องของฟางเก่ากองเดิม”

“ยิปใจเย็น”

หมื่นแสงรีบจับแยกห้ามสาวห้าวออกจากเพื่อนชาย เขากลัวใจคออารมณ์คนที่ผีเข้าผีออก พอโดนจี้บ่อย ๆ เข้าจะสติแตกลงไม้ลงมือกันอีก

“มึงไม่น่าห้ามนะหมื่น ปล่อยให้มันตีกันให้ตายไปให้จบ ๆ แล้วที่นี่ก็โรงบาล ถ้าเจ็บหนักก็จับโยนให้หมอรักษาเอา” กระทิงว่าสีหน้าเสียใจที่อดดูมวยคู่เอก

“ที่พูดนี่คิดหรือยังครับทิง” สิบหมื่นมองคนที่เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกไปเสียหมด

“แล้วมึงคิดว่าไงอะ?” ล้วงกระเป๋าเลิกคิ้วถามยียวน

“พอ ๆ แค่ตอนนี้ก็เครียดไม่พอหรือยังไง จบ ๆ แยกย้ายๆ”

หมื่นแสงหัวจะปวด ยามมีศึกเราร่วมกันรบจนสนามแตก พอยามศึกสงบเรารบกันเองจนฉิบหายกันไปข้าง แล้วกรรมการคือใครถ้าไม่ใช่เขา!

แล้วเพิ่งจะห้ามมวยคู่แรกได้ ก็มีคู่สองตามมาติด ๆ เป็นไอ้หมื่นนี่มันไม่ง่ายเลยจริงจริ๊ง

หลังจากโดนพ่อพระห้ามอย่างจริงจังสี่คนที่เกือบกัดกันเป็นหมาก็แยกย้ายกันไปคนละทาง เลยเหลือแค่พันวาที่ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองสร้าง ด้วยการตัดสินใจเฝ้าไข้คนป่วย

ตลอดทั้งคืนเขาทั้งคอยวัดไข้ รวมถึงเช็ดเนื้อตัวส่วนข้อพับแขนขาคนพี่ทุกรอบที่เห็นอีกฝ่ายละเมอเพ้อไข้

กระทั่งเช้าวันใหม่มาเยือนคนที่หลับ ๆ ตื่น ๆ แทบทั้งคืนก็สะดุ้งลืมตาขึ้นมา ครั้นสัมผัสได้ว่าคนบนเตียงเหมือนจะมีการขยับตัว

“ตื่นแล้วเหรอ? หิวน้ำไหม หรืออยากเข้าห้องน้ำ” คนที่ทำตัวดีชดเชยความผิดถามรัว ๆ

“ใจเย็น ๆ ขอแค่น้ำสักแก้วพอ”

ไซซีปรามคนน้อง เห็นคนพี่อยากได้แค่น้ำมือหนาก็รีบหยิบเหยือกมารินน้ำลงบนแก้ว ก่อนจะยื่นให้คนบนเตียง

จนเห็นว่าอีกฝ่ายแลดูไม่เหนื่อยอ่อนคล้ายกับคราวแรกที่ลืมตาตื่นแล้ว เขาจึงตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างที่เก็บทบทวนกับตัวเองมาทั้งคืนออกไป

“ผมขอโทษนะ” กล่าวขอโทษเป็นอย่างแรก

“เรื่องอะไรล่ะ” ไซซีถามกับคนบนเก้าอี้ข้างเตียง

“ขอโทษที่คืนนั้นปล่อยให้แม่ป้ารอทั้งคืนจนเช้า”

“แล้วพอจะบอกเหตุผลที่หายไปทั้งคืนได้ไหม” โยนหินถามทางคนปากหนัก

“พี่ยอมรับเลยนะว่าวันนั้นพี่น้อยใจมาก มันเหมือนกับว่าเราเห็นพี่เป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ อยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไป” เธอตัดพ้อ

“ผมผิดเอง” พันวาพูดขัดคนกำลังดรามา

“วันนั้นก่อนที่ผมจะเข้าไปบอกให้แม่ป้ารอ เมได้ทักมาหา ว่าอยากให้ไปอยู่ด้วยเพราะกำลังคิดมาก ผมเลยไปหาแล้วกินเหล้าเป็นเพื่อน แล้วผมก็ไม่กล้าปล่อยเขาไว้คนเดียวด้วย” บอกสารภาพ

“ตอนแรกก็คิดว่าคงไม่นาน ไม่เกินชั่วโมง เลยขอให้แม่ป้ารอ”

ยิ่งได้ยินคำกล่าวจากปากคนน้องไซซีไม่รู้จะยังไงต่อไปดี มันทั้งสะเทือนใจและเจ็บร้าวจนขอบตาร้อนผะผ่าว

“ไม่กล้าปล่อยเขาให้รอ แต่กล้าปล่อยพี่ให้รอน่ะเหรอ” แค่นหัวเราะเสียงขืนขม

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่คิดจะพูดตอบอะไรออกมา เธอยิ่งเจ็บช้ำใจดวงน้อยหนักกว่าเดิมอีก จึงตัดสินใจไม่มองใบหน้าที่มักทำให้ใจอ่อน และยินยอมวนเวียนอยู่ลูปนี้มาตลอดสองปี

“พี่ขอกลับบ้านดีกว่า น้ำเกลือหมดถุงแล้วด้วย”

เธอเอ่ยบอกน้ำเสียงแน่วแน่ ตอนนั้นใช่ว่าเธอจะไม่ได้ยินคำที่หมอบอก ถึงสภาพจะดูสะลึมสะลือไม่ได้สติก็ตาม

“งั้นเดี๋ยวไปส่ง” เขาบอกมัดมือชก แล้วเดินนำออกไปแบบไม่รอฟังคำตอบจากเธอ

หลายสิบนาทีต่อมาคนทั้งสองมายืนรอรับยาด้วยกัน โดยต่างคนต่างไม่พูดอะไรออกมา ด้วยจมจ่อมอยู่กับห้วงความคิดของตัวเอง

[คิวที่ 16 ค่ะ] เสียงประกาศหมายเลขบัตรคิวที่ใกล้เข้ามา ไซซีเลยต้องรีบดึงพาตัวเองออกมาจากอารมณ์ที่ไม่คงที่

Rrrr…

เสียงแผดร้องลั่นของสายเรียกเข้าจากคนข้างตัว ทำให้เธอต้องแอบชำเลืองตามอง ก่อนความเจ็บจี๊ดจะตีตื้นขึ้นมาจนจุกร้าวไปทั่วทั้งอกและในลำคอ ยามสายตาทันเห็นถึงชื่อที่ถูกบันทึกเอาไว้

“ว่ายังไงเม” เขาถามกับคนปลายทาง

[วา… ว่างมั้ย]

“ตอนนี้เหรอ”

[ใช่]

“อ่า ไม่เท่าไหร่ แต่พอคุยได้” เขาตอบ

[วา เมอยู่คนเดียวไม่ได้ เม…] ปลายสายพูดเสียงสั่นกลัว

“ใจเย็น ๆ”

[เมอยู่คนเดียวทีไร เมกลัวตลอดเลยอ่ะ กลัวว่าจะโดนเหมือนวันนั้น] อีกฝ่ายว่าน้ำเสียงเครือสั่น

[วามาหาเมได้มั้ย มาอยู่เป็นเพื่อนเมได้ไหม] อ้อนวอนร้องขอติดสะอื้น

“คือว่า…”

เขาหนักใจจนเห็นได้ชัดผ่านสีหน้า คนหนึ่งก็คนเคย ๆ รู้จักมานาน อีกคนก็คนที่รับปากไปแล้วว่าจะไปส่ง ถ้าจะยกเลิกไปกลางคัน เพื่อไปหาอีกคนมันก็ยัง ๆ ไงอยู่