แหย่หนวดเสือ [2/2]

[เป็นลูกสาวบ้านไหนล่ะลูก เดี๋ยวแม่จะได้ไปรื้อเอาเครื่องเพชรมาปัดเช็ด]

“รุ่นพี่ในมอนี่ล่ะครับ”

เขาตอบเลี่ยง ๆ ไม่บอกตามตรงถึงความเป็นมาของคนที่จะแต่งเป็นเมีย

[ว้าย นี่มันพี่คนสวยกับหมาเด็กชัด ๆ]

ศัพท์แปลกพิลึกของมารดาทำเขาทำหน้าไม่ถูกอยู่ชั่วครู่ แต่ก็ไม่ได้พอใจกับมัน

[เดี๋ยวแม่จะไปหารื้อดูเครื่องเพชรก่อนนะ ว่ามีพอเอาไปสู่ขอเมียให้พี่วาไหม -แม่จะรีบไปไหนครับ]

ฟังมารดาพูดเสียงเริงร่าคล้ายคนดีใจจนลิงโลดได้ไม่ถึงไหน หูก็ได้ยินเสียงเคร่งขรึมจริงจังแทรกผ่านเข้ามา

[ก็รีบไปหารื้อเครื่องเพชรมาสู่ขอสาวให้น้องวาน่ะสิคะพี่คิม]

[ขอสาวอะไรครับ? วาเพิ่งปีสองเองไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากจะแต่งเมีย]

“ปีสองแล้วมันทำไม” เขาเอ่ยกับพี่ชาย

[ก็ขนาดจะรับผิดชอบชีวิตตัวเองยังไม่รอด พอจะไปขอสาวยังมาลำบากเงินแม่ พูดสิว่าถ้าแต่งไปแล้วจะไม่มาลำบากแม่อีก]

“เฮอะ! ที่มึงไม่อยากให้กูแต่งนักนานี่ ไม่ใช่มึงจะฮุบเอาส่วนแบ่งไปคนเดียวหมดหรือไงวะ”

เขาว่าสายตาแข็งกร้าว กับพี่คนนี้ไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร เพราะเขาเป็นลูกคนกลาง พอคนโตมันเก่งกาจมากสามารถ ต่อให้เขาจะเก่งทัดเทียมมากขนาดไหน ก็ไม่เคยอยู่ในสายตาบิดา

และไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่เขากับมันเริ่มแข่งขันกันไปเสียทุกอย่าง จนกระทั่งมัธยมปลายที่ถูกแฟนสาวบอกเลิกราขอจบความสัมพันธ์

เขาก็ตัดสินใจไม่แข่งอะไรกับมัน เพื่อหวังอยู่ในสายตาพ่อต่ออีกต่อไป แล้วเลือกที่จะออกมาอยู่ข้างนอก แทนที่จะอยู่บ้านเพื่อเจอกับความประสาทเสียนี้

[ถ้ากูทำจริง แล้วมึงคิดว่ามึงจะทำอะไรกูได้? เด็กมหาลัยที่ไม่มีอะไรสักอย่างแบบมึง กับกูที่มีทุกอย่างครบพร้อม มึงคิดว่าถ้ากูทำจริงใครมันจะต้องเสียใจล่ะ?]

คำพูดแสนท้าทายขีดจำกัดความอดทนมันทำให้พันวาโมโหจนแทบคลั่งตาย

[ไม่ว่ายังไงคิมก็ไม่ยอมให้วาแต่งงงานโดยใช้เงินของแม่แน่ๆ ครับ ถ้ามันอยากแต่งก็ให้มันไปหาเงินมาแต่งเอง แล้วถ้าคิมรู้ว่าแม่แอบช่วยมันลับหลัง คิมจะไม่คุยกับแม่หนึ่งปี]

[น้องวาลูก… เดี๋ยวแม่จะลองคุยกับพี่คิมอีกรอบนะคะ]

“แม่อย่าพูดเหมือนแม่จะใจแข็งกับมันมากได้ไหม! อะไร ๆ ก็ไอ้คิม แล้ววาอะ! แม่เคยสู้เพื่อวาสักรอบบ้างป้ะ” เขาเอ่ยกระแทกกระทั้นอารมณ์เกรี้ยวกราดใส่กับคนปลายทาง

ติ้ด!

เขากดวางสายแบบหัวเสีย ไม่คิดฟังคำพูดที่ไม่เคยเข้าข้าง หรือสู้เพื่อเขาสักครั้งของมารดา ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก็มักจะเป็นฝ่ายเขาที่ถูกลืมสิ้น เพียงเพราะเป็นลูกคนกลาง น่าสมเพชรสิ้นดี

ทั้งที่แรกคุยกันดี ๆ แท้ ๆ พอลูกรักแบบไอ้คิมมา ทุกอย่างก็มลายหายไปในพริบตา เขายอมรับว่ามันก็พูดถูก แต่เขาก็อยากให้แม่สู้หรือบอกอะไรกับคำพูดมันออกไปบ้าง ทว่า สุดท้ายก็ต้องผิดหวังอยู่ร่ำไป

“มานั่งทำหน้าหมาถูกเหยียบหางอยู่นี่เอง” เสียงพูดจากประตูเรียกให้คนที่อารมณ์คุกรุ่นต้องหันมอง

“แล้วนี่เป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนี้”

ไซซีเยื้องย่างเข้าหาพลางถามถึงต้นเหตุที่ทำให้หมาเด็กมันอารมณ์ไม่จอย

“แล้วได้ข่าวว่ามาคุยอะไรอาป๊า ไหนเล่าซิ” เบียดกระแซะเซ้าซี้คนที่นั่งเงียบ

“ไม่มีไร มันก็แค่…” เขาปริปากเล่า

“ถ้าเริ่มรู้สึกมันต้องพิสูจน์กันบ้างสิ ไม่งั้นทุกอย่างก็คงง่ายไปหมด” หญิงสาวยักไหล่

“แม่ป้าเห็นด้วยกันคุณลุงเหรอ”

“ใช่”

เธออยากรู้ว่าไอ้เด็กนี่มันทำได้ไหม ถึงจะใจอ่อนตั้งแต่เห็นหน้าหล่อ ๆ ที่ดูอารมณ์ไม่ดีแล้วก็เถอะ ให้ทำไงได้ก็พอหน้าหล่อ ๆ มันอารมณ์ไม่ดี โคตรจะกร้าวใจเลยนี่นา

ได้ยินในคำกล่าวคนพี่หมาเปรตก็ราวกับไฟลาวากับกำลังปะทุแตกเดือดพล่านอยู่ในอก เขาโคตรจะหัวเสียกับความจนตรอกของตัวเองจนหน้ายับยู่ยี่

“อยากมีเมียตอนนี้”

“แต่ตอนนี้ไม่มีเงินมาสู่ขอพิสูจน์ความจริงใจสักบาท แม่ป้าจะยอมเลี้ยงผมไหมล่ะ”

ไซซีราวกับคนเพิ่งจะมาเข้าใจอีกฝ่ายก็ตอนนี้ การที่เราถูกใจใครสักคน แต่มันกลับมีสิ่งที่ไม่ชอบอยู่ด้วยนี่ ช่างเป็นอะไรที่เหี้ยมาก

หญิงสาวจึงเงียบเหมือนคนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ปากอ้า ๆ หุบ ๆ เป็นปลาทองฮุบอาหาร

“เราหนีกันดีไหม ผมไม่มีเงินมาแต่งแม่ป้าเลยสักบาท” วัยรุ่นเลือดร้อนตัดสินใจชักชวนพากันหนี

“หนีไปทอดไข่นกกะทา ไปกัดก้อนเกลือกินด้วยกัน สัญญาว่าจะเลี้ยงแม่ป้าให้ดีเท่าที่จะทำได้”

ถึงมันดูไม่สมศักดิ์ศรีความเป็นชายไปสักหน่อย ที่ขนาดเงินจะแต่งเมียยังไม่มีมาสู่ขอสักแดง จนชวนพาว่าที่เมียหนีไปเผชิญความลำบากร่วมกัน แต่เขาก็คิดหาทางออกที่เราจะอยู่ร่วมกันได้ดีกว่านี้ไม่เจอแล้วจริง ๆ

“กูล่ะหมดคำจะพูด”

นายท่านหวังที่แอบฟังเป็นจิ้งจกอยู่หน้าประตู รีบพาตัวเข้ามาขัดก่อนที่เรื่องราวมันจะไปกันใหญ่มากกว่านี้

อันลูกสาวคนโตเขาก็ใช่ว่าจะปกติ หากเข้ามาขัดช้าพวกวัยรุ่นเลือดร้อนคงตกลงหอบกระเตงพากันไปลำบากแน่ ๆ

“ใจเย็น ๆ นะวัยรุ่น อย่าหาพาลูกลุงไปลำบากถึงขนาดกัดก้อนเกลือกินเลย” ห้ามปรามพลางส่ายหัว

“เฮ้อ! งั้นช่วงนี้ก็มาทำงานกับลุงเอาแล้วกัน” เสนอทางออกให้สีหน้าปลดปลง

ลูกสาวตัวเองว่าแปลกแล้วนะ พอมาเจอความว่าที่ลูกเขยวันนี้สมองก็เหมือนจะถูกช็อตจนพัง

อุตสาห์คิดว่าจะมีคนปกติบ้างแต่สุดท้ายก็ดันแปลกไม่ต่าง แต่แรก ๆ ไม่น่าติดใจสงสัยเลยว่าทำไมถึงทนอยู่กับลูกสาวเขาได้ ที่แท้ก็คนมันไม่เต็มเต็งเหมือนกันนี่เอง

“ตกลงครับ” เขารีบตอบตกลงก่อนว่าที่พ่อตาจะเปลี่ยนใจ