แหย่หนวดเสือ [1/2]

เช้าวันต่อมา

ไซซีที่เหนื่อยกับการต้องทนรับศึกหนักมาค่อนคืนนอนหลับอุตุอย่างเหนื่อยอ่อนอยู่บนเตียง โดยมีพันวานอนตะแคงมองด้วยสายตาลุ่มลึกดุจผืนน้ำนิ่ง

เขาจรดจ้องมองใบหน้าอันปราศจากเครื่องประทินโฉมคอยประดับแต่งแต้มเนิ่นนาน ทั้งที่ใบหน้านี้เขาเห็นมันมาตลอดสองปีเต็มแล้วแท้ ๆ แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ความรู้สึกหลังจากได้มองถึงได้ดูแปลกแปร่งไป

แต่ก่อนเขามักจะแสดงออกถึงความเฉยชากับอีกฝ่าย ต่อให้จะถูกเข้าหาวิ่งมาพันแข้งพันขาก็ตาม ไม่ใช่ว่าไม่เคยไล่ตะเพิดไป แต่อีกคนกลับจิตใจแข็งแกร่งเกินไป ไม่ว่าเขาจะไล่อีกกี่สิบครั้ง วันต่อมาก็มักจะเห็นอีกฝ่ายเข้าวุ่นวายอยู่เสมอ จากความนึกหงุดหงิดพลันกลายเป็นชินชา

ดังนั้น ตอนที่รับรู้ว่าอีกฝ่ายได้หายไปถึงหนึ่งเดือนเต็ม โดยไม่มีแม้แต่จะเห็นหน้ากัน เขาถึงได้คลั่งเป็นหมาบ้า

สำหรับคนเคยมีความรักมาก่อนแม้มันจะพังไม่เป็นท่า เขาพลันรู้ซึ้งถึงความรู้สึกตัวเองที่มีต่อคนพี่มานานหลายเดือนมากแล้ว แต่ก็แค่ไม่อยากยอมรับมันก็เท่านั้นเอง

เพราะเขาไม่อยากพาใครเข้ามาในโลกตัวเอง แล้วถูกทอดทิ้งไปเหมือนหมาตัวหนึ่งเหมือนกับที่เคยโดน

“ตัววุ่นวาย”

บอกกับคนที่นอนคว่ำหน้าหลับสนิทคล้ายมันเขี้ยวปนไม่พอใจ โลกเขามันมืดมนมาตลอด อยู่ดี ๆ วันหนึ่งกับถูกแต้มแต่งสีสันหลากหลายเสียละลานตาจากคนคนนี้ในเวลาแค่สองปี สมกับถูกเรียกว่า ‘ตัววุ่นวาย’ จริง ๆ นั่นล่ะ…

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูเบา ๆ เรียกให้คนที่มัวแต่หลุดจมไปกับความคิดตัวเองต้องหันมอง ก่อนจะเดินลงจากเตียงเพื่อไปเปิดประตู

“พ่อบ้าน? มีอะไรหรือเปล่าครับ” เขาถามกับพ่อบ้านชรา

“คุณท่านรบกวนให้คุณไปพบที่ห้องหนังสือครับ”

“ด่วนไหมครับ”

“ไม่ด่วนมากครับ” ชายชราส่ายหน้า

“ผมขอจัดการตัวเองสักแป๊บนะครับ” เขาบอก

“ถ้าจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วก็เข้าไปพบคุณท่านที่ห้องหนังสือได้เลย แล้วก็ห้องหนังสือคือห้องที่มีประตูแกะสลักจากไม้หอมนะครับ”

กล่าวจบก็ค่อมตัวแล้วเดินจากไป พันวาแอบสงสัยเล็กน้อยว่าคุณลุงจะเรียกเขาไปพบทำไมกัน หรือมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?

ก๊อก ๆ

ใช้เวลาจัดการกับสภาพตัวเองให้เสร็จเรียบร้อยไม่นาน เขาก็เดินไปเคาะบานประตูไม้หอมสลักรูปมังกรทะยานบิน อันอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากห้องพักเขามากเท่าไร

“เข้ามา”

เมื่อได้รับการเอ่ยอนุญาตจากด้านใน มือหนาจึงผลักเปิดเข้าไปภายในห้องทำงาน

“นั่งก่อนสิ ลุงขอจัดการเอกสารสักแป๊บ”

ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมามองชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวแล้วก้มหน้าให้ความสนใจกับแผ่นเอกสารบนโต๊ะ

“ครับ”

เขาตอบรับเสียงเบา สายตาคมเผลอกวาดมองทั่วห้องตามประสาคนทำตัวไม่ถูก

เขากดดันกับบรรยากาศที่กดทับจนตัวแทบหดเล็กเหลือสามเซน มันเป็นบรรยากาศที่เด็กมหา’ ลัยแบบเขาไม่เคยพบเจอมาก่อน ตอนพรีเซ็นงานต่อหน้าอาจารย์ยังไม่กดดันเท่านี้เลยด้วยซ้ำ

เขานั่งมองทั่วห้องเพื่อหวังลดทอนความอึดอัดกดดันที่มีไปพลาง ๆ กระทั่งผ่านไปหลายนาทีเจ้าของห้องก็ยอมเงยหน้าจากแผ่นเอกสารเสียที

“เอาล่ะ” นายท่านหวังเกริ่น

“เมื่อคืนเป็นยังไง”

“ผมจะรับผิดชอบแม่- พี่ซีเองครับ ขอโทษที่หักห้ามใจได้ไม่มากพอ” เขาชิงขอโทษแล้วบอกจะรับผิดชอบออกไป

“ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรหรอก” ชายวัยกลางคนส่ายหน้าปฏิเสธ

“พูดตามตรงนะ ลุงไม่อยากให้ลูกลุงไปใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ไม่ได้รักไปทั้งชีวิต”

นายท่านหวังพูดตามตรง พันวาเงียบด้วยไม่คาดคิดว่าจะถูกปฏิเสธมาก่อน

“แล้วคุณลุงจะให้ผมทำยังไงครับ”

“ไม่มีอะไรยาก” ชายวัยกลางคนว่าพร้อมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“ถ้าหลานไม่ได้รักลูกลุงก็เก็บเสื้อผ้ากลับไทยไปตั้งแต่วันนี้เถอะ” บอกสีหน้าสบาย ๆ แต่คนฟังกลับหน้าซีดเผือด

“แต่ถ้าคิดว่ารู้สึกเริ่มรู้สึกกับลูกลุงแล้ว ก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นกันหน่อย”

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ถึงวีรกรรมที่เด็กคราวลูกทำกับแก้วตาตน ดังนั้น ก็ขอดูหน่อยเถอะว่าเด็กมันจะเลือกเก็บกระเป๋ากลับบ้าน หรือพิสูจน์ให้เขาเห็นถึงความจริงใจที่มี

“ผม…” เขาเหมือนคนน้ำท่วมปาก กับทางเลือกที่ต้องลงมือเลือกมัน

“ไม่มั่นใจงั้นเหรอ?”

ชายวัยกลางคนมองสายตาเรียบนิ่ง ครั้นเห็นถึงการแสดงออกที่ชัดเจน

“ลุงมีเวลาให้คิดถึงเที่ยงคืน ถ้าครบเที่ยงคืนให้มาบอกคำตอบกับลุงแล้วกัน”

เขาตัดสินใจลุกหนี เพื่อปล่อยให้เด็กมันใช้ความคิดกับตัวเอง พอเห็นว่าภายในห้องเหลือเพียงตัวเขานั่งกลุ้มใจกับทางเลือกอยู่คนเดียว ไม่มีใครอื่นมือหนาจึงหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิด

ก่อนจะจิ้มยังเบอร์ที่ถูกบันทึกเอาไว้ เขาวางมันลงบนโต๊ะเตี้ย แล้วปล่อยให้เสียงริงโทนร้องเรียกสายปลายทางด้วยใจตุ่ม ๆ ต่อม ๆ

[ว่าไงครับลูก] รอไม่นานคนปลายสายก็กดรับ

“แม่” เขาเรียกมารดาเหมือนเด็กน้อย

[ครับ? พี่วามีอะไรเอ่ย]

อดีตราชินีจอเงินถามกับบุตรชายที่ร้อยวันพันปีแทบจะไม่เคยโทรหากัน ยกเว้นตอนเรียกให้ไปประกันตัวที่โรงพัก หรือให้ไปเฝ้าไข้ที่โรง’ บาล

“แม่พอจะมีเงินให้วาแต่งเมียไหม” เขาพูดเข้าเรื่อง

[หะ? พี่วาน่ะเหรอจะแต่เมีย]

คนปลายทางงงเป็นไก่ตาแตก กับความอยู่ ๆ ลูกชายคนกลางก็โทรมาถามว่ามีเงินให้พอแต่งเมียไหม

[หรือแม่หูฝาดกัน เลยได้ยินผิดไป?]

“แม่ได้ยินถูกแล้ว วาจะเอาเมีย” ตอบชัดถ้อยคำ

[ตายแล้ว ลูกจะเอาเมียตอนนี้ แม่ไม่รู้จะกรี๊ดหรืออะไรดีเลย]

ถึงจะงงหน่อย ๆ แต่ก็อยากอุ้มหลานมากกว่า เนื่องจากลูกชายคนโตตอนนี้ยังไม่ตกปล่องล่องใจกับลูกสาวบ้านไหน พอมาได้ยินว่าลูกคนกลางบอกจะเอาเมียเข้าบ้าน มีหรือเธอที่อยากอุ้มหลานมานานตามประสาหญิงแก่ขี้เหงามีหรือจะขัดใจ